jueves, 26 de marzo de 2015

Semana Santa de Ferrol 2015

Un año más me paso por aquí para mostraros algo que sucede todos los años en Ferrol y que os puede resultar interesante si vais a pasar vuestras vacaciones de Semana Santa aquí en Galicia. Yo desde luego os animo a que vengáis a conocer nuestra Semana Santa Ferrolana porque no sólo hay pasos, pasión y fe, también tenéis otros alicientes como Equiocio con un montón de actividades interesantes además del clásico ya concurso de saltos...y además otros muchos atractivos como son La Ruta de la Construcción Naval y nuestras exposiciones así como nuestro maravilloso entorno con preciosos lugares que visitar y de los que disfrutar.

Semana Santa

Os cuento...pues resulta que nuestra Semana Santa de Ferrol está declarada de Interés Turístico Internacional y desde el 29 de Marzo al 05 de Abril podréis disfrutar de un precioso espectáculo de luces, flores y preciosos pasos que recorren nuestras calles acompañadas por todos los ferrolanos.

A lo largo de las calles de Ferrol, podréis acompañar a sus pasos, empezando el domingo por la bendición del ramo en la Plaza de Amboage, llena hasta arriba de gente, con ramos y palmas por todas partes inundando de color la plaza y luego con la Procesión de la entrada triunfal de Jesús a Jerusalén o "la borriquita" como la llaman aquí,  ya empezaréis sorprendiéndoos a más no poder, pero os quedaría toda una semana para ver procesiones aún más bonitas. 

Esta Semana Santa es una tradición que viene de hace muchos años en Ferrol , así os dejo este enlace para que podáis ver fotos de las procesiones de Ferrol en otros tiempos aquí. 

Os podría poner imágenes de la Semana Santa actual, pero no me da la gana, venir a verla...ya se soy una chulita pero no me importa lo que penséis...venir, venir...

Todos los días de la semana tendréis la oportunidad de ver alguna de estas bonitas y solemnes procesiones de Ferrol, una de las Semanas Santas de Galicia con más renombre, y un punto de referencia para muchos en el norte de España. Los días más representativos suelen ser el miércoles el jueves y el viernes. El viernes es el día grande El Santo Encuentro, el Santo Entierro y la procesión de Los Caladiños atraen multitudes por su belleza.
A mi como ferrolana me gustan todas, pero voy al meollo de la cuestión que es lo que os interesa. Os voy dejando  información a ver si os puedo ayudar para que vengáis a conocernos...

Junta General de Cofradías aquí encontraréis información interesante sobre la Semana Santa de Ferrol

Procesionarios en castellano, gallego e inglés para que sepáis cuando salen las procesiones y desde donde, junto con su recorrido por las distintas calles de Ferrol. Además de otras actividades de interés que podéis realizar en Ferrol como Equiocio 2015 (concurso de saltos con años de tradición ya en Ferrol)  y otras actividades de interés que podéis realizar en Ferrol en estas fechas como la visita a museos o salas de exposiciones

Exposiciones : 

- Cofradia del Santo Entierro: 

    Lugar: Sala de exposiciones Carlos III de la fundación EXPONAV. Edificio de Herrerias. Cantón de     Molíns.
    Horario: Martes a Domingo de 10:00 horas a 14:00 horas.

- Cofradía de Dolores:

     Lugar: Calle Dolores Nº 66
     Horario:  lunes a viernes, de 17,00h a 20,30h.  Sábados y domingos, de 11,00h a 14,00h y de 17,00h a 20,00h

- Cofradía de la Merced: Via Crucis

     Lugar: Calle Dolores, Nº 42
     Horario:  Todos los días de 11.30 1 13.30 y de 18.00 a 20.30


 Equiocio

En cuanto a Equiocio, bueno os cuento que se celebra el XVIII Salón del Caballo que tiene más de 200 caballos ya inscritos para el concurso y que además del citado concurso podréis también disfrutar de otras actividades relacionadas con el mundo del caballo y otras actividades para diversión de todos, así habrá espectáculos de danza, espectáculos para vuestros niños, talleres de alimentación saludable, talleres de adiestramiento caninos y otras muchas actividades que os gustarán. Ahh y un concurso caníno con perros preciosos y muy bien adiestrados, una joya más de Ferrol.  Se celebra en el Recinto Ferial de Punta Arnela  del día 2 al 5 de Abril.

La verdad es que Equiocio es una muy buena opción para pasar estas vacaciones , tiene un montón de actividades y la gente se va con muy buen sabor de boca, una opción diferente de pasar vuestro tiempo de ocio.

Pero aún hay mas¡¡¡¡¡


Toda una experiencia inolvidable, que no os va a dejar indiferentes en absoluto, veréis una parte de Ferrol que es una de nuestras características primordiales como ciudad, es algo que nos ha dado nuestra identidad y una referencia durante siglos de nuestra ciudad...nuestros arsenales, nuestros castillos y nuestros astilleros...un orgullo de los ferrolanos.

Podréis acceder a lugares que hasta hace poco estaban vedados para los ciudadanos de a pie por cuestiones de seguridad y que ahora se han abierto para que todos podamos conocer una parte de la historia de España  bastante desconocida. Unas instalaciones impresionantes donde se construyeron los buques navales más punteros en tecnología a lo largo de la historia de España. Aquí de barquitos de papel nada de nada...pedazo barcos de guerra que han sido el orgullo de nuestra armada durante siglos y barcos civiles punteros.

Os presentaremos oficialmente  como es nuestra ría, un lugar  inexpugnable gracias a los dos castillos y algún que otro truquito que nos guardamos en el bolsillo y si venís a vernos os lo contamos. Una ría preciosa con castillos y astilleros que os harán alucinar Veréis lo listos que eran los ferrolanos a la hora de defenderse de los enemigos¡¡

http://www.larutadelaconstruccionnaval.es/
https://www.facebook.com/larutadelaconstruccionnaval

Y bueno...hay mas que ver y disfrutar...nuestros alrededores, un montón de playas blancas y de lugares encantadores..pero ahora ya os toca averiguar y curiosear a vosotros....

Concello Ferrol Turismo, la página del Ayuntamiento de Ferrol, Concejalía de Turismo con información que os puede interesar.

Un saludo a todos y a disfrutar¡¡

miércoles, 25 de marzo de 2015

"Bágoa de lúa" de Sabela González

"Bágoa de lúa" é o título do primeiro libro da triloxía "As crónicas de Landereina", da escritora Sabela González, e editado pola Editorial Galaxia.

Unha triloxía do xénero de literatura fantástica onde a través de incríbeis persoaxes Sabela Gonzáles lévanos ata a fronteira do coñecido para enfrontarnos a novas situacións, lugares e persoaxes que non son o que aparentan ser, poderes descoñecidos impensábeis nunha persoa pero que a todos nos gustaria posuir, malos malísimos que queren dominar todo ó seu aredor e valentes loitadores que queren o ben para todos aínda que elo conleve a perda da súas propias vidas. Non sería fantástica esta novela si nela non houbera obxetos de poder..eses obxetos poderosos que caídos nas máns erradas poden perpetrar grandes danos a humanidade toda e ó que non é humanidade tamén, e ahí temos unha pequena "pinga do ceo" que volverá tolas a dúas nenas, indo dun lado para outro para salvarnos a todos.

Con boas descripcións dos lugares por onde a aventura vai xurdindo, coñeces as protagonistas , duas xóvenes mulleres que xuntas loitan contra outra muller descoñecida pero que  o quere dominar absolutamente todo. Unha loita pola liberdade e contra a opresión de calquera forma de goberno escuro e tiránico a través da cal atorparedes un montón de persoaxes secundarios ainda que moi importantes para a acción, que non os deixarán indiferentes, centauros, elfos, amazonas ou druidas malvadas que vos farán unha lectura moi amena e divertida. E logo por suposto, os brazos executores das maldades, que veñen de man dos kaihumm, un enorme exército que vai oscurecendo todo ó seu pasao, deixando só medo e morte ó seu aredor.

Con ben calculados saltos no tempo, Sabela preséntanos aquí a parte da familia Gheiroez, os saltos o pasado farán comprender a situación presente na que están inmersas Berenguela e Güenaela, estes saltos fan que a acción sexa máis lixeira e a autora corta a acción no momento máis interesante para manter a intriga, un dos ingredientes clave na novela fantástica. A consabida loita entre o ben e o mal, a cobiza, a amizade, a lealdade, a traizón son algúns dos témas que se ven nesta novela, así como a tiranía e a loita pola liberdade dos pobos. E por suposto, un final aberto no que te quedas coa mel nos beizos ata que consigas a segunda parte da Triloxía

Así que unha obra pequena, dividida en cinco partes que son cinco saltos no tempo, un amuleto máxico, persoaxes imaxinarios, maxia por todos lados e moitas aventuras fan desde libro unha lectura moi divertida e rápida, ben urdida que os fará pasar unha tarde vertixinosamente. O que máis me gusta da obra é que  nunhas dúas centas páxinas relátase unha interesante narración fantástica. Un exemplar da nova literatura galega e do saber facer dos nosos novos escritores¡¡ Todo un paseo pola imaxinación de Sabela González e unha experiencia moi agradable ler as súas letras. Eu vou pola seguda parte da triloxía, e xa volveréi nuns días para contarvos mais cousas desta interesante novela.

Sabela González

Sabela González,  naceu en Burela en 1981 e non tardou moito en decidir que quería ser escritora. Mentres o soño agardaba entre ducias de cadernos, mudouse a Vigo e estudou Tradución e máis un máster en edición.

Na actualidade, traballa na Universidade de Vigo e conseguiu o gran logro de atopar tempo e dedicalo ao que sempre quixo: escribir. Bloguerira afeccionada, debuxante empedernida e poeta esporádica, comparte as súas creacións no blog Gramática de corpos.

Autora da triloxía  "As crónicas de Landereina", do que xa publicou os dous primeiros libros,  "Bágoa de lúa" e "Feitizo de sangue"e escribe nestes intres o terceiro e derradeiro libro

Déixovos enlaces a entrevistas coa autora de distintos medios para que a coñezades un pouquiño mellor:


lunes, 23 de marzo de 2015

"A cicatriz branca" de Margarita Ledo Andión

Aquí tedes o que a miña visión de  "A cicatriz branca", libro-cinema feito por Margarita Ledo Andión, publicado pola Editorial Galaxia, unha caixa de sorpresas¡¡

Visto así, tres mulleres facendo equilibrios, "exercicio físico- pensei eu- non tiña nin idea¡¡" Dinlle a volta o libro, leín e entón comprendín, decidin que primeiro ía vela película, logo leería o libro e finalmente buscaría máis información sobre o téma no San Google, como dí a miña amiga Ana. E así fixen.

Recoñezo que ó comenzo da película, os nove primeiros minutos penséi que a seguinte hora ou hora e media (non o sabía), iba a ser calquera cousa menos entretido, porque neses intres todo ou case todo foi en silencio. O rematar a súa visión vexo unha pelicula con moitos silencios, e  diálogos escollidos pero unha película con moito contido. Un filme simbólico, todo ten un significado ainda que non o pareza, unha mistura de ficción e documental.

Cando te das conta estás atrapada na historia de Merce (interpretada por Eva Veiga), unha muller galega que emigra a Bos Aires, e que con poucas palabras dí un feixe de cousas, revela unha verdade oculta, tapada durante moitos anos. Filmada entre Buenos Aires e Galicia, feita por galegos e para galegos, "A cicatriz branca" é unha película feminista e reivindicativa, un filme denuncia.

Guerra civil española, as mulleres do campo galegas emigran para buscar mellor sorte a outros países, Latinoamérica ou Europa son os seus destinos maioritariamente. Aquí desvelarase o verdadeiro trato que moitas delas recibiron dos cidadáns que as contrataron neses países, infernos ocultos e vividos en silencio por esas mulleres traballadoras, que foron tratadas inxustamente como campesiñas incultas e torpes. Unhas sociedades que pensaban que podían utilizalas  para calquera cousa, e que as levaron a situacións de  prostitución, abusos sexuais, cun control férreo absoluto por parte dos seus patróns que esperaban delas a obediencia absoluta en absoluto silencio. Son mulleres que pouco a pouco a forza de calar e traballar naquelas condicións foron quedando encollídas e sin autoestima, destrozadas e con feridas nos seus corazóns nunca curadas.

Baseada na vida de Mercedes Mendez Fouz, atoparedes unha película moi simbólica como díxen, unha das primeiras imaxes simbólicas  a súa portada...esas mulleres facendo equilibrios e cabriolas no aire, onde dúas agarran a outra é un símbolo bastante claro do que supuxo a emigración, mulleres sóas axudadas por outras mulleres.
Outro símbolo é o cadro de Diaz Pardo dunha muller galega cun feixe de cousas sobre a súa cabeza coa lenda "... cousas que pode precisar na vida" entre elas unha máquina de coser, as galegas eran mulleres "incultas" pero que todas sabían coser, e alí moitas delas traballaron nas fábricas de costura, ou como costureiras ou axudantes de costureira entre outras moitas labores que levaban a cabo, ainda que tamén traballoron de coidadoras de nenos, de anciáns, como mulleres no servicio doméstico..... e que en moitos casos derivaron noutras cousas... as famosas "mucamas".

Un terceiro símbolo que di moito para min, é un fragmento dunha serie creada na televisión cubana de nome "Cándida". Cándida era unha criada galega pobre e inculta que traballaba en Cuba. Unha serie de corte cómico onde a imaxe da muller galega que traballaba no exilio non salía moi ben parada, era ridiculizada e caricaturizada, e mostraba claramente a imaxe e o sentimento que tiña a sociedade cubana con respecto a estas mulleres. Esta serie criticouse moito naqueles tempos polos sectores galegos da emigración e especialmente por Fuco Gómez, que no seu periódico mensual e bilingüe Patria Galega, editado na Habana, critica a sociedade cubana por mostrar esa visión inxusta das mulleres galegas, pero tamén criticaba a todos aqueles catedráticos e profesores compatriotas nosos que rían a gargalladas coas aventuras e desventuras de Cándida, sen pararse a pensar no desprestixio e o insulto que esa serie supuña para as nosas mulleres. O feito de saltar ata Cuba coa película "Candida" reflexa o feito de que esta actitude inxusta faciase extensible a todos ou case todos os países donde a muller galega ía traballar.

Unha referencia a Antón Moureda un dos fundadores das Mocidades Galeguistas en Bos Aires e traballador da Editorial Galaxia  e a quen Margarita Ledo entrevistou pouco antes de morrer no psiquiátrico de Castro de Rei e que nos apunta hacia outra obra de Margarita "Apuntamentos para un filme", onde se recollen as testemuñas de algúnhas de estas galegas emigrantes, e que foi a base ou o punto de partida que levou a creación desta filme " A cicatriz branca".

Atoparedes moitas cousas nas que fixarvos, moitos símbolos, moito que analizar, máis non o desvelo todo porque asi non vos vai ter gracia vela. Veredes unha flime con saltos entre a vida de Merce e esas imaxes simbólicas nun ir e vir que reflexa a forma de vida que levaba a muller emigrante alí. Unha vida sin acougo.

Sorprendente, reveladora, innovadora, feminista, reivindicativa e moi orixinal na súa forma de plantear a historia veredes un filme que non vos deixará indiferentes, e que ten no pequeno libro que o acompaña o complemento ideal para entender a fonda mensaxe que nos manda Margarita ledo con este libro-cinema. Unha actuación dos actores que a min gustoume moito, algúns deles polulares e coñecidos actores da televisión. A actuación de Eva Veiga no papel de Merce, é extraordinario, ves perfectamente o sentimento encontrado, confuso da protagonista principal, e Lino Braxe, que fai aqui dous papeles importantes totalmente contrapostos con grande maestría, vés con claridade a diferencia de actitud e de ser do patrón e do marido.

Para mi é unha película que aínda que conta un episodio do pasado, amosa unha historia  totalmente aplicable a vida actual, unha representación de calquera muller, sexa galega ou non, que sae a traballar fora do seu pais natal. Máis digo eu...hoxe temos moitas ferramentas que nos protexen, moitas formas de denunciar este maltrato laboral, pero aínda hoxe, en moitos paises as mulleres seguen estando desprotexidas como estaba Merce naqueles intres, e aínda habendo ferramentas de protección para as mulleres, moitas seguen sen denunciar por medo, ou as leixes teñen lagóas legáis que as deixan desprotexidas, e a forma de amosar as veces o maltrato e o abuso laboral ante os xuices é tan dificil que deixa a muller nunha situación complicada.

A Cicatriz Branca, é unha crítica do que pensan moitos cidadáns ó longo de todo o mundo sobre as persoas que veñen a traballar para eles dende fora do seu país, e que pensan que os emigrantes son mano de obra barata da que podes dispor ó teu antollo, obxetos de intercambio, esclavos dos que disfrutar e cos que traficar. Persoas que utilizan ferramentas como as ameazas coa deportación ou o arresto, ameazas con non pagarlle ou despedilas, insinuar que lle poden quitar os seus fillos, encerralas con chave na casa para que non saian, pegarlles, forzarlas, insultalas, impedirlles falar coa súa familia, obrigarlles a traballar en malas condicións, sen descansos, se darlles de comer...dispor das súas vidas como si fosen bonecas...e todo isto no máis absoluto silencio por parte delas.

 É un reflexo dos sentimentos de eses emigrantes, de esas mulleres desprotexidas, confundidas, asustadas, indignadas, ofendidas, máis tamén é unha mostra do loitadoras e duras que son, porque a pesar de se enfrontar a situacions brutáis, caeron, levantáronse e seguiron adiante, formando familias e axudando co seu esforzo e traballo a levantar ó país que as acolleu, a pesar de que non as tratou da maneira digna e respetuosa que merecían por seren persoas...máis outras, outras non o superaron. Neste caso, a cuestión doe mais, porque son as nosas mulleres, mulleres galegas, a nosa nai...ou a nosa irmá as que o sofren .

Un reflexo do novo cine galego, que aposta por novas formas de acometer un filme, xogando con silencios e a duración dos planos, os xestos, os símbolos, a ambientación do filme, a súa música, todo dí algo e axuda a misión reivindicativa e de denuncia da Cicatriz Branca. Unha película que analiza un problema pero tamén unha filme que fai sentir. 




martes, 17 de marzo de 2015

Novidades da Editorial Galaxia

Por aquí os deixo novidades da Editorial Galaxia  que tal vez os podan interesar.

O faro escuro de María López Sández


Autor: María López Sández
O faro escuro
Colección LITERARIA
Editorial Galaxia 2015
136 páxinas
PVP 13 € Ive incluído
MISTERIO E ENIGMA VITAL

Publícase O faro escuro, novela que combina investigación, misterio e enigma vital. A historia contada por María López Sández coloca tres personaxes perante situacións nas que deberán tomar, nunhas poucas horas, decisión trancendentais. Dúas mulleres. Un home. Tres xeitos distintos de decidir e actuar. O faro escuro explora, a través dos mecanismos da intriga e a violencia propios a novela policial, o peso da intuición e da razón na súa íntima relación coa construción dos preconceptos de xénero.

Unha brillante e atractiva xornalista, Catalina Moscoso, desaparece misteriosamente sen deixar rastro. A inspectora Neira, que se encarga do caso e coñeceu a Catalina anos atrás, durante a investigación duns  asasinatos en serie na Costa da Morte, sente que se acaba o tempo e que a vida da famosa xornalista depende dela.

A gañadora do Premio Repsol con A forma das nubes recunca na novela breve, condensada e intensa. Ao empregar axeitadamente o simbolismo espacial da illa, e máis particularmente do seu faro, encarna habilmente a suspensión do real, xa que se trata de lugares fóra do tempo nos que, como ocorre coas decisións que toman os persoaxes, cada pormenor adquire unha enorme relevancia e repercute de xeito decisivo no desenlace. Por iso a illa expresa, mellor ca ningún outro elemento, a soidade de todos os personaxes; por iso o faro actúa, simultaneamente, como guía e advertencia, como símbolo do anhelado e do temido, como esperanza e ambición, ou como destrución e naufraxio.

María López Sández (Lugo, 1973) é doutora en Teoría da Literatura e Literatura Comparada pola Universidade de Santiago de Compostela. Exerce a docencia no ensino secundario no IES Xulián Magariños (Negreira) e é profesora asociada de Didáctica da Lingua e a Literatura na Facultade de Ciencias da Educación da USC. En 2007, foi galardoada co Premio Ramón Piñeiro de ensaio pola obra Paisaxe e nación: a creación discursiva do territorio e, en 2012, co Premio Repsol de Narrativa Breve por A forma das nubes. Ambos os libros publicados pola Editorial Galaxia.


A cicatriz branca de Margarida Ledo






Autor: Margarida Ledo Andión
A cicatriz branca
Libro+película
Editorial Galaxia
PVP: 20  € Ive incluído
ISBN 978-84-9865-582-7






A NOVA PELÍCULA DUNHA DAS MÁIS IMPORTANTES CINEASTAS GALEGAS DE TODOS OS TEMPOS


 Na primeira metade do século XX, milleiros de mulleres saíron soas de Galicia cara a América. Moitas delas eran ilegais, con papeis que falsificaban a súa idade e mesmo a súa identidade. Historias ordinarias como a de Merce, destinada a servir e, entre lusco e fusco, despedida. 
 Sen lugar onde ir nin a quen acudir, Merce pasa tres días e tres noites encrequenada na Estación Constitución onde a súa vida entrenza coa de outras migrantes. A par dun traballo na fábrica Mil8, Merce casa, asiste a clases de contabilidade nalgunha das Sociedades Galegas máis un bo día a norma esnaquiza por algo tan simple como prendarse dunha situación que aínda non é quen de nomear.

MARGARIDA LEDO ANDIÓN. BIOFILMOGRAFÍA.

Poeta e escritora, da súa novela Porta Blindada sae a personaxe masculina central do filme A cicatriz branca; investigadora e autora de obras sobre cinema autoral como Cine de fotógrafos (2005), Premio Espais d'Art Comptemporani; cineasta experimental en Illa (2009) ou en Cienfuegos, 1913 (2009); axitadora política e feminista, fai dialogar todo o que na historia ficou sen desenvolver nos seus documentarios Santa Liberdade (Galiza/Brasil/Venezuela, 2004) e en Liste, proninciado Líster (Galiza, 2005), para desenvolver proxectos académicos en torno ás pequenas cinematorafías, as políticas da diversidade e os novos modos de consumo cultural.
É catedrática de Comunicación Audiovisual da USC, numeraria da Real Academia Galega, preside e co-preside diferentes asociacións científicas locais e internacionais no eido das ciencias da comunicación, e coñeceu o exilio durante a ditadura franquista.

lunes, 16 de marzo de 2015

"Cain" de Saramago

Hola a tod@s

José Saramago con su libro "Caín" y  con un humor irónico a más no poder, nos trae su versión sobre las historias de la Biblia, mas concretamente del Antiguo Testamento.

De la mano de Caín, con una prosa continua, (como hiciera en su libro Ensayo sobre la Ceguera) veréis un continuo tira y afloja por parte de Dios y de Caín, en el que Dios intenta demostrar lo bueno y perfecto que es, y Caín, con un soberano cabreo, le hace ver sus faltas y sus errores y la cantidad de gente inocente que paga las consecuencias de la personalidad de Dios y su forma, a veces extraña, de solucionar los problemas y de castigar las ofensas de su pueblo. 

Aquí veremos un Dios mezquino, cruel y egocéntrico que necesita ser alabado y adorado y que no admite competencia,  que lleva a los hombres a sacrificios tremendos sólo para confirmar que realmente le siguen y confían en él plenamente, y que no duda en castigar de la manera mas dura posible a todo aquel que tenga la más mínima duda de fe ("si eres cobarde, si tienes dudas y miedo, el remedio es fácil, vuelves al barro"), arrasando con todo lo que pilla por delante sean inocentes o culpables. Un tirano.

Así intentando dar una versión distinta de la Biblia e intentando hacer ver las incongruencias de la misma, tenemos un viaje por distintos momentos del tiempo, en donde nos cruzaremos con personajes como Abraham, Noé, Lilith, el mismísimo Satán, Adán y Eva, Lot y Job, y con ellos veréis momentos cruciales de la Biblia como la expulsión del Edén, la destrucción de Sodoma y Gomorra, el asesinato de Abel en manos de Caín y otras muchos momentos cruciales de las Sagradas Escrituras. Estes viajes los haréis a través de una lectura entretenida y con unos diálogos hilarantes por momentos, pero que cumplen muy bien el fin para que que ha sido creados...hacer ver que la Biblia es una metáfora gigante y que no se puede leer literalmente como muchos hacen.

Tal vez una manera de hacer ver que no se puede seguir ciegamente a otra persona o a un Dios, el que sea, sino que hay que pensar las cosas por uno mismo, analizarlas primero y ver si es posible y justo hacerlas, si el hecho de cumplir esos preceptos te lleva a hacer un bien o un mal, a hacer daño a alguien sólo porque un tercero te dijo que lo hicieras...Vamos, que lo de obedecer como borregos no está nada pero que nada bien. Dios simplemente es una figura que representa al que da las órdenes, y el resto de personajes los que las ejecutan, con mejor o peor suerte, los que acatan sin cuestionar esas órdenes y los que se rebelan  al ver los peligros que conllevan. Caín viaja aquí marcado, el único ser en el mundo que viaja con una marca en la frente, y yo pienso que Dios lo marca porque Caín lo cuestiona, Caín se vuelve peligroso para él porque analiza y discute  lo que Dios hace mal, las injusticias de Dios, y eso lo hace peligroso, y cuanto más lo cuestiona Caín, más grande es su mancha...el final del libro....alucinante¡¡

Es cierto que lo que Saramago nos hace ver aquí, no está escrito literalmente como viene en la Biblia, Saramago modifica aquí las historias y las cuenta de una manera diferente, pero...¿cómo puedes asegurar que las cosas ocurrieron según se cuentan en la Biblia? ¿por qué no podrían haber sido como las cuenta Saramago?¿por qué seguir fielmente los preceptos de Dios? ¿se debe interpretar la Biblia literalmente o se debe sacar una metáfora de cada pasaje de la misma y aplicarlo a tu propia vida y circunstancia de vida? ¿Creó Dios al hombre o el hombre creó a Dios a su imagen y semejanza y por eso las Sagradas Escrituras muestran a este Dios oscuro y vengativo, un Dios al que hay que temer y que es clavadito al hombre? ¿Es malo todo aquel que no sigue los preceptos de Dios? ¿Es malo todo aquel que cuestiona las órdenes dadas, todo el que piensa por si mismo y no a través de lo que otros le dicen que tiene que pensar?No se, a mi me lleva a pensar muchas cosas, creo que Saramago consigue el objetivo que se planeó, desasosegar, hacer pensar y cuestionar lo que se plantea ante tus ojos.

Desde luego un libro con mucha polémica, como todos aquellos que cuestionan algún tipo de fe, otra forma de ver la Biblia y lo que su lectura conlleva y significa, y desde luego una lectura que te lleva a muuuchas reflexiones, tanto para los católicos, creyentes como para los que no lo son. Un libro que aporta , un libro que entretiene y que deberíais leer. A mi desde luego me encantó.

domingo, 15 de marzo de 2015

Fragmento de "Caín" de Saramago

"Los designios de dios son inescrutables, ni nosotros, ángeles, podemos penetrar en su pensamiento, Estoy cansado de esa cháchara de que los designios del señor son inescrutables, respondió caín, dios debería ser transparente y límpido como cristal en lugar de este continuo pavor, de este continuo miedo, en fin, dios no nos ama, Él fue quien te dio la vida, La vida me la dieron mi padre y mi madre, juntaron carne con carne y yo nací, no consta que dios estuviese presente en el acto, Dios está en todas partes, Sobre todo cuando manda matar, un solo niño de los que murieron abrasados en sodoma bastaría para condenarlo sin remisión, pero la justicia, para dios, es una palabra vana, ahora hará sufrir a job por una apuesta y nadie le pedirá cuentas, Cuidado, caín, hablas demasiado, el señor está oyéndote y tarde o temprano te castigará, El señor no oye, el señor es sordo, por todas partes se le alzan súplicas, son los pobres, los infelices, los desgraciados, todos implorándole el remedio que el mundo les niega, y el señor les da la espalda, comenzó haciendo una alianza con los hebreos y ahora hace un pacto con el diablo, para esto no merece la pena que haya dios. Los ángeles protestaron indignados, amenazaron con dejarlo allí, sin empleo, con lo que el debate teológico terminó y las paces fueron más o menos restablecidas"

sábado, 14 de marzo de 2015

Mis próximas lecturas 2015 (4)





Hola, aquí os dejo mis próximas lecturas, esta vez toooodas en lengua gallega, por si os interesa.

As cronicas de  Landereina 
 



http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0011350002&orde=numero
Feitizo de sangue
http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0011350001&orde=numero
Bágoa de Lúa


















Esta historia fantástica narra as aventuras de Berenguela e os seus amigos para salvar o reino de Landereira, ameazado cunha nova era de tiranía e escuridade, parella á vivida décadas atrás a mans do malvado Wiasmau. Alguén está a recuperar os fragmentos que conforman o poderoso amuleto ao que chaman Pedra de Lúa, alguén avanza polo reino deixando ao seu paso aldeas en ruínas e un regueiro de morte, alguén segue os pasos da pequena amazona e os seus amigos.
Quen está detrás da invasión de Landereina? Quen lle poderá parar os pés? E como?

Meu pesadelo favorito de María Solar




Velaquí a curiosa historia dun neno con febre e dunha repartidora de bicos, un bar onde todo o mundo di mentiras, un alien que se move polos sumidoiros, un dinorrinco... Un pesadelo? Quizais un fermoso soño feliz. Un libro divertidísimo.










A mamá que perdeu as cóxegas de Clara de Roxo


A mamá que perdeu as cóxegas

Nas últimas semanas estaba a pasar algo rarísimo na miña casa

Velaquí unha historia sobre unha familia na que unha nai, experta en rir e rir e rir gozando das cóxegas, xa non o fai. Que será o que lle pasa?, por que non dorme polas noites?, que é o que lle preocupa? Como en tantas ocasións, serán os pequenos da casa os que inicien unha investigación que consiga aclarar como é que mamá perdeu as cóxegas. E, sobre todo, por que.

martes, 10 de marzo de 2015

"Tes ata as 10" de Francisco Castro

 Preséntovos a novela "Tes ata as 10" do escritor Francisco Castro, unha novela pertencente a colección Costa Oeste da Editorial Galaxia.

Interesante sorpresa atopar no teu ordenador unha mensaxe imposible que te leva a descubrir todo un mundo de sentimentos encontrados e de segredos familiares ocultos durante toda unha vida. Segredos que abren as portas a unha época de España e de Galicia siniestra e moi escura, a época de dictadura de Franco, uns poucos anos antes de que o dictador falecese, e nuns intres onde a importancia dos movementos obreiros estiveron no seu punto alxido, loitando pola defensa dos dereitos dos traballadores e pola recuperación dos dereitos civís e sociáis dos ciudadáns. 

Unha novela contada polo persoaxe principal,Toni, ó que coñeceredes moi ben ó rematar a lectura, pois ó longo da obra abre o seu corazón, e mostra todos os seus sentimentos, por momentos moi tristes e profundos, e noutros confusos ou completamente felices. Ese momento duro na vida de Toni, amósanos o importante que foron os medios de comunicación durante a dictadura de Franco, e o dífícil traballo que levaron a cabo para denunciar os abusos do réximen contra os cidadáns e contra os traballadores, a loita contra a censura cando, moitas veces, os periodistas  arriscaban o pescozo para publicar certo tipo de noticias nos que o réxime non saía moi ben parado. Un duro xogo de equilibrios dos medios de comunicación presionados, por un lado polos traballadores pedindo que se publicaran as torturas e a opresión contra os cidadáns, e por outro, a presión da censura e o poder, que lles prohibían sacar á luz aquelas denuncias e os amenazaban coa cárcere de non seguir as súas ordes. Tamén destaca este libro o traballo silencioso das imprentas clandestinas que arriscando todo o que tiñan, incluso arriscando a vida, impirmían os panfletos cos traballadores esparexaban nos centros de traballo e nas poboaciones para chamar á loita contra os abusos da dictadura e a favor da creación dunha democracia real.

A través dun xogo de pistas, Francisco Castro tráenos recordos doutros tempos, tempos nos que  a lectura dos libros clásicos de aventuras (como "A Illa do Tesouro", " O estrano caso do doctor Jekyll e o señor Hyde" de Stevenson, ou as novelas de Salgari, Julio Verne, Conan Doyle e outros moitos) enchían o noso tempo de lecer, e a nosa imaxinación bulía entre tantas aventuras. Distraccións que hoxe en día non estaría de máis retomar cos máis pequenos das nosas casas ( e cos mais maiores tamén, agora co penso¡¡). E así mediante as pistas, os doces e unha acción trepidante, o autor do libro crea unha entretida novela histórica de aventuras que vos fará pasar un bo rato.

Mais tamén é unha novela de amor e desamor, ambos tamén foron moi importantes neses intres, xa que moitos sucesos daqueles tempos tiveron a súa raiz profunda no amor ou no desamor. Por amor fixéronse moitos feitos importantes e arriscados, por amor ós seus semellantes arriscaron as súas vidas os traballadores e cidadanos na loita contra a dictadura, por amor os cidadáns protexeron e ocultaron a os perseguidos polo réxime, por amor denunciáronse os abusos e as torturas; mais por desamor fixéronse moitas cousas terribles, vinganzas, asasinatos, palizas e moitas outras cousas.
Amor, desamor e política fixeron unha mistura perigosa como poucas, que levou a unha nación a loita estrema, e que penetrou no mas profundo do noso país ata chegar lenta e inexorablemente ata o interior das familias, moitas das cales separadas pola política romperon en mil anacos, temible mistura que  marcau para sempre ó noso pobo.

Tes ata as 10, unha novela onde se mistura a narración e o diálogo dunha manera ben orquestada, facendo a lectura rápida , onde  Francisco Castro vai dando pequenas pistas para manterte atado o fío da narracción e facendo que ti mesmo teñas o interese e a curiosidade de Toni. Eu cando me din conta estaba indagando en internet se aquelo que ardeu polos catro costados no libro inventouno o autor ou tiña algunha base real. Unha novela na que flues co narrador e sintes as súas preocupacións, o seus sentimentos son totalmente cercanos polo ben descritos e notas perfectamente os cambios de ritmo segundo as circunstancias que vive o narradador e persoaxe principal. En fin, unha excelente novela que nos achega a momentos reáis da nosa historia ben mesturada cunha historia de amor e desamor saída do maxín de Francisco Castro.

Que queredes que diga? Pois que tedes que mercalo, tedes que leélo e tedes que vir aquí a falar conmigo, pois penso que a min se me quedan moitas cousas por comentar desta obra, pois é un exemplar que ainda que está catalogado como literatura xuvenil , pois pertence a colección Costa Oeste da Editorial Galaxia, é un libro con moito trasfondo, ten moitas temáticas para comentar, apto para ler polos adultos tamén. Sólo podo diciros que a min me resultou engaiolante, entretido e paséi un rato divertido coa súa lectura.

Francisco Castro

Francisco Castro naceu en Vigo en 1966. É escritor en lingua galega e escribiu para todas as idades. Parte da súa obra está traducida para o castelán, catalán, italiano, portugués do Brasil...Traballa como editor de Literatura Infantil e Xuvenil e corrdinador de Novos Proxectos na Editorial Galaxia.

No ano 2010 foi  elixido presidente da Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil (Galix)


Autor da novela erótica "Xeografias", de "A canción do náufrago", ambos de 2001, e do relato histórico "Memorial do infortunio". En 2004 publicou "Xeración perdida", novela coa que adentra ao lector no mundo das drogas, e "Un bosque cheo de faias", que gañou o Premio Frei Martín Sarmiento.

 Entre outras obras escribiu "Spam" (Premio Blanco Amor de novel  2005), para pequenos, En 2007 resultou gañador do Premio de Novela Manuel García Barros, concedido polo Concello da Estrada, coa novela "As palabras da néboa", publicado por Editorial Galaxia. No mesmo ano publica "O ceo dos afogados" que foi finalista do premio Fundación Caixa Galicia e que recibiría o Frei Martín Sarmiento como mellor libro do ano.

 En 2009 obtivo o Primeiro Accésit e Pluma de Prata no I Certame de Xornalismo de Opinión Raimundo García ‘Borobó’ polo seu artigo titulado "Borobó despedido". E no ano 2011 publica "In vino véritas".

 "Chamádeme Simbad" (Lista de Honra en IBBY 2012 e Premio Martín Sarmiento 2011), e, en colaboración con Fina Casal-derrey, "O neno can" (lista de honra IBBY de Osolo como un dos mellores lbros de mundo no tratamento da discapacidade en 2013). Na colección Costa Oeste tamén publicou un dos libros máis lidos nos centros de ensino do país, "O segredo de Marco Polo".

En 2013 resultou gañador do Premio de Novela por Entregas de La Voz de Galicia pola súa obra "O corazón da Branca de Neve" e, en 2014, publicou a novela xuvenil "Tes ata as 10".

Como bloguero o podedes atopar na súa blogue  A canción do náufrago 


Aqui vos deixo unha entrevista que lle fixeron dende Vigopolis onde coñecereces un pouco millor a Francisco Castro e que a min me gustou especialmente.



Francisco Castro from vigopolis on Vimeo.