viernes, 20 de febrero de 2015

Mergullarse na literatura infatil e xuvenil galega

Déixovos pequenos tesouros da literatura infantil e xuvenil que teñen unha pinta moi atractiva e divertida. Penso que son bos agasallos para a nosa xuventude, e dende logo non deixan indiferentes. Algúns deles recomendados por dos ananos parlanchines

"Escarlatina, a cociñeira defunta" de Ledicia Costas

Editorial: Xeráis
Papel
14x19 cm
Rústica cosido a fio
176 páxinas
ISBN: 978-84-9914-739-0
Código: 1343238
12,50 €
Setembro 2014


3ª edición - Premio Merlín de Literatura Infantil 2014 - Premio Fervenzas Literarias ao Mellor Libro Infantil 2014 -Premio Fervenzas Literarias á Mellor Portada de LIX 2014

Como Román Casas quería ser un auténtico chef, pediulle aos seus pais un curso de cociña para o seu décimo aniversario, que coincide co Día de Defuntos, a festa dos mortos. E nese día tan especial recibiu un megasusto, un agasallo moi singular, un cadaleito acompañado dun sobre negro onde viñan as instrucións para activar a Escarlatina, unha cociñeira falecida no século XIX que nunca se separa de Lady Horreur, un arrepiante arañón con acento francés. A bordo do mortobús, os tres novos amigos e mais o gato Dodoto viaxarán ao Inframundo, onde os defuntos viven baixo as ordes de Amanito, o tirano que goberna no Alén coa axuda dos funguiños: os seus terroríficos esbirros. Unha ducia de moi gorentosas e larpeiras receitas, as máis sabedeiras do mundo dos vivos e dos mortos, dan paso a cada un dos bocados desta historia de humor macabro que estimula o apetito do lector e a curiosidade polo mundo da cociña.


 "Gato Guille e os monstros" de Rocio Martínez

Editorial: S. L Kalandraka Editora
Tapa dura
40 páxinas
22x22 cm
ISBN: 978-84-8464-555-9
13,00 €

Gato Guille estaba xogando na súa habitación. De súpeto escoitou un ruido estrano: Fiiiuuuuu fiiiuuuu... Asustouse moito e saiu correndo

 Na casa de Guille óense ruídos estraños e ata a súa propia mamá está asustada. Pero Guille atopa a fórmula para desenmascarar os medos.

 " Boas noites" de Paula Carballeira.

Editorial: Xeráis
Tapa dura
80 páxinas
ISBN:  9788497825771
14,75 €

 Xiana, a protagonista de “Boas noites”, non ten tempo nin para pensar, moito menos para xogar ou para soñar. E se non dá pechado os ollos pola noite, Pedro Chosco non pode facer o seu traballo, que é acabar cos medos... Os áxiles diálogos desta peza, a orixinalidade na elección do tema, o estrés infantil, un arg umento contemporáneo abordado seguindo a tradición fantástica, valéronlle a Paula Carballeira o primeiro premio Manuel María convocado polo IGAEM de Literatura Dramática Infantil do ano 2006.


miércoles, 18 de febrero de 2015

"Xente ao lonxe" de Eduardo Blanco Amor

Ola ¡¡

Aquí tedes a miña derradeira lectura, o libro "Xente ao lonxe" do escritor Eduardo Blanco Amor. Editado pola Editorial Galaxia corenta e dous anos despóis da súa primeira impresión.

Lín este libro fai uns vinte e tres anos, e xa daquela me pareceu un libro incríble a sabendas de que lle faltaban anacos eliminados polos censores. Hoxe, rematéi de leélo na súa versión restaurada, gracias ó traballo de investigación de Xosé Manuel Dasilva que permitiu atopar o expediente de censura da obra, ver o texto orixinal do libro, as enmendas que o autor fixo nel para que poidera ver a luz, e que ofreceu a posibilidade de  reconstruir a novela na súa totalidade. Hoxe Blanco Amor estaría conforme coa obra e ledo de vela impresa tal e como él a creou.

Un neno: Suso, unha cidade: Auria, unha época: primeiros anos do século XX, unha traxedia: a matanza de Oseira. Estes son os puntos principais dos que parte a novela de Blanco Amor. Unha visión inocente e sinxela da vida dunha cidade a través dos ollos dun cativo que vai descubrindo, co tempo, non só os cambios no seu propio corpo, senón tamén os da súa propia cidade. O longo da novela Blanco Amor amosa como a vida vai mudando os pareceres das persoas, como as vai curtindo e formando, e as fai madurar. O relato así o mostra, e o longo da novela, o cativo madura ata se convertir nun home de conviccións firmes. Muda o cativo, muda a súa familia e muda tamén a súa cidade. 

Siseo, en principio, inintelixible, como de xente  que fala ao lonxe,  escoitado por este rapaz,  e que co tempo se converte en conversas claras e rotundas nas que se clama polo recoñecemento dos dereitos dos cidadans, dos traballadores, dun pobo oprimido e vixiado, vapuleado polos abusos das autoridades, da aristocracia poderosa, da Igrexa manipuladora e controladora .
A vida diaria nunha cidade, tal cual se ve e se sinte, sexo, aborto, os dereitos das mulleres, a súa incursión na política, a homoxexualidade, a educación, os movementos sociais... a loita pola defensa dos dereitos dos traballadores, a pobreza da clase campesiña...e cun linguaxe da cidade, do día a día, sin tapar nin ocultar nada.
Unha vida que cambia por completo polos sucesos que axitaron de maneira brusca ó pobo, que costou a vida de persoas, e que está basado en feitos reáis, a matanza de Oseira, unha matanza cruel de inocentes, e que tamén había que contar...máis lamentablemente alí estaba a censura, para acalar as verdades molestas. Unha censura que se sinte ofendida cando o autor no principio do libro fai mención a mesma "de manera iriente" dice o censor "porque lle impide decir todo o que quere" ó autor.

É unha obra costumbrista, relatada en primeira persoa por Suso ou por outros persoaxes da novela,  ou en terceira persoa noutras ocasións, intercalando diálogos e finalizando o relato cunha carta da Evanxelina, isto fai que a lectura sexa rápida e moi entretida.
Unha forma diferente de rematar unha novela, cunha carta na que se mostra a evolución final dos persoaxes, ainda que cun final aberto pois a vida da xente do pobo e da familia do Suso sigue adiante, maís xa corre da man do lector o pensar que podería pasar despóis.

Comento tamén algo que me chamou a atención: a forma en que comenza Suso a contar a historia, xa o veredes, pero fala coma un neno. Parece como si Suso te estivera a contar un chisme, sentado ó teu lado, contándo os dimes e diretes do pobo, utilizando párrafos pequenos que empezan sempre coa palabra "que" en minúsculas... un cotilleo tras outro...máis co correr do tempo ves como varía a forma de expresarse, como madura nas formas de falar, como aprende as palabras prohibidas que se din en susurros e entende as conversas perigosas que se contan a escondidas.

Atoparedes tamén algunhas cousas que vos farán reir, pois son reflexión e cousas dun neno que está a medrar, e veredes cousas curiosas dun pobo que chaman a atención, como o momento da chegada dos xinecólogos e a reaccion do pobo, tanto de mulleres como de homes a semellante modernidade da sanidade....e outros momentos nos que a risa desaparece, como no momento da matanza.

Tamén destacaría algunhas expresións utilizadas no libro, que evidentemente é a forma que ten o autor de mostrar os distintos recursos que ten a nosa fala, así atoparme co verbo "sortir" en lugar de sair...ou atorpar dobres negacións, castelanismos, palabras como "paraugoas", "soparación", "nemigos", "crudelmente", entre otras, levoume de sorpresa en sorpresa e amosóume claramente cómo se fala na terra e a riqueza do idioma galego. O autor busca demostrar que a linguaxe da rúa é válida para contar historias, e consigue demostralo, xa que eu penso que o utilizar o galego da rúa fai que aínda vexas moito mellor o que está a pasar na novela, o qué están a sentir os persoaxes xa que o conta coas túas palabras, sin revoltas nin dobres sentidos, senón tal cal é, e coas palabras que calquera pode usar na rúa.

Un libro valente, arriscado, polémico que non foi sempre ben acollido polo seu contido e a súa forma de expresión clara, mais para min unha obra para gardar na casa e para leer e aprender sobre a historia do noso país, e no que se demostra que a fala da rúa é máis que apta para contar verdades.

Tres censores dixeron dela que era "obscena", "cun linguaxe crudo con conversaciones eróticas entre muchachos sumamente atrevidas", que era "de bastante pobreza literaria e cun estilo que pretende ser imitativo de Camilo José Cela, sarcástica..", entre outras cousas, máis se o ledes veredes outra cousa ben distinta. Unha visión clara e realista dun tempo, non só dun pobo aillado, sinon dunha sociedade, dun momento da historia de Galicia e de España.

O final do libro atoparedes unha parte na que se fala da verdadeira versión de Xente ao lonxe, onde se presentan os argumentos da censura, as páxinas censuradas e máis datos de interese. Eu fun lendo as dúas versións do libro, pois teño a versión censurada e a restaurada, e certamente podo decir que a censura quitóulle á obra partes importantes que aumentan o valor da mesma, e lle dan a súa razón de ser, ainda así, Xente ao lonxe censurada ten moita forza. 

Eu penso que si o leése outra vez máis aínda encontraría máis cousas que contar do libro...ten moooito do que falar¡¡

Xa remato dicíndoos que a tedes que ler, si ou si....non hai máis¡¡



Eduardo Blanco Amor

Nacido en Ourense un 14 de Setembro de 1897, a súa educacion foi bastante autodidacta aínda que tamén recibiu unha grande influencia de Vicente Risco na Escola Normal. Con dezasete anos traballou de secretario de dirección en El Diario de Ourense. 

No ano 1919 emigrou a Arxentina, Bos Aires, onde continuou a súa formación e desenrolou alí unha grande actividade periodística como director da revista Céltica, do periódico da Federación de Sociedades Gallegas e da revista literaria A Terra, revista ésta última da que foi cofundador con Ramiro Isla Couto.

Posteriormente ingresaría no diario La Nación, onde coñecería  a grandes autores como Borges, Sábato ou Horacio Quiroga, e da man deste diario volvería de novo a España, e aquí traballaría como corresponsal. Nesta época coñeceu a Castelao e tomou contacto co Partido Galeguista e co Grupo Nos. No ano 1933 ingresaría como encargado de redacción na revista Ciudad, en Madrid, e foi neste tempo cando contactou coa Xeración do 27 da literatura española coñecendo a García Lorca.
Antes de deixar América, publicou A Esmorga (1959), unha ruptura das tendencias costumistas e populares da literatura galega na que se introducen técnicas como a redución temporal, o tremendismo, a plasticidade cinematográfica no ritmo ou as perspectivas suburbanas. 

A súa traxectoria teatral comezou durante a Guerra Civil. Mentres impartía clases de lectura e dicción, fundou as compañías Teatro de Cámara El Tinglao e Teatro Popular Galego, que puxo en escena obras de Lugrís Freire e do propio Blanco Amor, entre outros. 

O autor retornou a Galicia o 16 de xaneiro de 1965, converténdose, ao longo desa década, nunha figura emblemática do teatro independente e continúa afondando nas posibilidades da narrativa moderna. No ano 1962 publicou Os biosbardos, un conxunto de sete relatos en primeira persoa con protagonista e narrador infantil distinto en cada historia. Encontramos, ademais, temas recorrentes na obra de Blanco Amor: a dificultosa relación co pai ou a sufridora figura materna. 

Tras publicar unha nova edición d'A Esmorga (1970), viu a luz a extensa novela Xente ao lonxe (1972), onde retrata a estratificación da sociedade urbana de Ourense. A partir de entón, centrou a súa produción no teatro: Farsas para títeres (1973) e Teatro pra a xente (1975).

Ademais da literatura, tamén foi fotógrafo afeccionado. As súas máis de 3.000 imaxes consérvanse no arquivo da biblioteca da Deputación de Ourense. ( A Editorial Galaxia recupera  a obra fotográfica de Eduardo Blanco Amor coa publicación de "A ollada do desexo. Obra fotográfica 1933-1973" . )

Blanco Amor finou en Vigo o 1 de decembro de 1979 e foi soterrado no cemiterio de San Francisco, en Ourense.

Obra en gallego:

Os Nonnatos (narrativa, 1927)
Romances galegos (poesía, 1928)"
Poema en catro tempos (poesía, 1931)
A escadeira de Jacob (narrativa, inconclusa)
Cancioneiro (poesía, 1956)
A esmorga (prosa, 1959). Traducido al español: La parranda (1960).
Os biosbardos (cuentos, 1962). Traducido al español: Las musarañas (1975)
Xente ao lonxe (narrativa, 1972). Traducido al español: "Aquella gente..." (1976)
Farsas para títeres (teatro, 1973)
Teatro pra xente (teatro, 1974)
Poemas galegos (poesía, 1980)
Proceso en Jacobusland (Fantasía xudicial en ningures) (teatro, 1980)
Castelao escritor (Ensayo 1986)
A Contrapelo (Ensayo, 1993)

Obra en castellano:

Horizonte evadido (poesía, 1936)
En soledad amena (poesía, 1941)
La catedral y el niño (narrativa, 1948)
Chile a la vista (ensayo, 1950)
Las buenas maneras (ensayo, 1963)

domingo, 15 de febrero de 2015

Caprichos con Historia

Hola de nuevo

Aquí os dejo dos libros que me tienen buena pinta y que me gustaría leer.


"Reinas Malditas" de Cristina Morató

Editorial : Plaza&Janés Editores
Tapa dura
560 páginas
ISBN: 978-84-0138-871-2
20,90 €
Año 2014

Sinopsis

Las vidas de estas reinas distan mucho de ser un romántico cuento hadas. Aunque infinidad de películas y novelas nos han mostrado el rosto más amable de su reinado, fueron, en general, muy desdichadas. Todas tienen en común la soledad, el desarraigo, la nostalgia, la falta de amor o el sufrimiento por no poder dar un herede ro al trono. También comparten la dolorosa pérdida de sus hijos, los fracasos matrimoniales y el sentirse  extranjeras en una corte donde no eran bien recibidas. Las suyas no fueron grandes historias de amor porque sus matrimonios eran asuntos de Estado. Algunas como Sissi fueron emperatrices en contra de su voluntad y enfermaron de melancolía, otras como Cristina de Suecia  escandalizaron con su extravagante comportamiento y ansias de libertad. María Antonieta y Alejandra  Romanov  comparten un trágico final, mientras que la reina Victoria de Inglaterra y Eugenia de Montijo  asumieron con extraordinaria dignidad su papel en momentos difíciles. A través de sus diarios personales y cartas familiares, Cristina Morató nos descubre el lado más humano y menos conocido de unas reinas y emperatrices  maltratadas por la historia, que no pudieron elegir su destino. Excéntricas, caprichosas, rebeldes, ambiciosas… Más allá de un mundo de privilegios, riqueza y poder, todas fueron mujeres de carne y hueso obligadas a llevar sobre sus hombros la pesada carga de un imperio. “La corona de Francia es una corona de espinas”. Eugenia de Montijo, emperatriz de los franceses.


"Esperando al rey" de José María Pérez  

Editorial: S.L.U Espasa Libros
Tapa dura
464 páginas
ISBN:  978-84-6704-300-6
21,90 €
Año 2014

Sinopsis

Un juego de tronos en la España del siglo XII. El debut literario de Peridis, premio de Novela Histórica Alfonso X el Sabio 2014, nos transporta a una época convulsa en la que se forjaban y destruían reinos. Un momento histórico poco explorado que el autor describe con pasión.
 
Premio de Novela Histórica Alfonso X el Sabio 2014

Con apenas siete años, Fernando llega al castillo de Monterroso. Su padre, el emperador Alfonso, espera que allí sea educado como un caballero. Desde el primer momento, el muchacho se encapricha de Teresa, la adolescente hija del conde. Años después, con Fernando convertido en rey de León y Teresa casada con un noble, sus caminos vuelven a cruzarse. Y con ellos, un nutrido grupo de personajes: Sancho, el hermano y rival de Fernando, la hermosa Cecilia, el joven Mateo, enamorado de las catedrales, el cardenal Jacinto… En el punto álgido de la guerra contra los musulmanes, ellos serán los protagonistas del momento crucial en que los reinos de la Península se aliaban o combatían entre ellos creando el germen de lo que un día sería España.

«Es un retablo de gran viveza y riqueza de personajes que te sumerge en el medievo más desconocido, cuajado de historias de amor, batallas, traiciones y lealtades. Una novela ambiciosa, didáctica y sumamente entretenida.» Jurado del premio Alfonso X el Sabio





sábado, 14 de febrero de 2015

Frangmento de "Xente ao lonxe" de E. Blanco Amor

" Sin máis toques de cornetín, os cabalos galloparon por enriba da xente; logo recuaron, sempre co tenientiño a carón; botaron pé a terra e fixeron dúas descargas seguidas, cerradas, a queimarroupa.

Cando o xentío se esparexeu quedaron nas lousas nove mortos e trinta feridos.

Entre os mortos estaba unha muller moza, preñada xa pra parir, e asegún despois se soupo, o home entoleceu. Na face dun santo de pedra da Orden Bieita, na fachada apareceron escochados unos miolos.En todo o adral o sangue ía escoando polas rendixelas das lousas.

Os mortos quedaron alí até que chegou o xuez o día seguinte. As campás de toda a parroquia e doutras que dende alí non se ouvían, tocaron a morte dous días coas súas noites, até que os enterraron.

 Os xendarmes entraron ao solpor na cidade, co tenientiño ao frente, sin unha ferida, sin un croque de pedra, sin un arrabuñazo, cos uniformes ben cepillados, cos amarelos do correaxe como acabados de pintar, e fóronse á casa cuartel da Praza de San  Cosme a cear quente e a dormir coas súas mulleres. O deber ten isas mágoas, que se lle vai facer..."

Sobre a matanza de Oseira, fragmento retirado da novela Xente ao Lonxe polos censores, por ter connotacións de carácter político. Basado en feitos reais

El libro más sorprendente de la historia

Hola a tod@s¡¡

Si, por aquí ando investigando y curioseando por la red, y me he cruzado con libros curiosos y extraños...yo diría más concretamente, libros sorprendentes y raros de la historia. 



EL CÓDICE VOYNICH 

 Aproximándonos a este libro, tenéis que saber que su autor es desconocido, fue escrito hace unos 500 años y aún hoy se desconoce por completo en que idioma está escrito.

Debe su nombre a la persona que lo adquirió en 1912,por un especialista en libros antiguos Wilfrid M. Voynich. El idioma en el que esta escrito ha sido denominado voynichés, y como os he contado de momento no se tiene ni idea de qué es lo que cuenta.

Ha sobrevivido a los mejores ataques criptográfos y han sido muchos los medios informáticos utilizados para descifrarlo, pero todos los intentos han fracasado, lo han intentado incluso los mejores especialistas en descifrar textos de la Segunda Guerra Mundial, aquellos que consiguieron descifrar los códigos secretos de los japoneses y de los alemanes, pero todo ha sido sin un sólo resultado positivo, así que hay una tendencia a pensar que tal vez sean símbolos colocados al azar con la intención de....sabe Dios con que intención, simplemente tal vez un fraude para conseguir dinero con su venta...

Es un libro ilustrado, con hermosas acuarelas de plantas desconocidas, mujeres desnudas y otros motivos, en los que se han utilizado tintas de distintos colores para embellecerlo , y por supuesto, cuenta también con páginas de texto escrito en una letra minúscula. En el libro se utilizan unos 170.000 caracteres y unas 40.000 palabras y entre sus párrafos y líneas no parece apreciarse signos de puntuación.

La sensación que produce a los expertos que lo han visto, es que el libro ha sido escrito o copiado por alguien que conocía el lenguaje que usaba, pues no se aprecian correcciones ni tachaduras, y desde luego admiten que parece seguir ciertas reglas fonéticas u ortográficas,  pues advierten que algunos de esos caracteres sólo siguen a otros, o se pueden poner dobles o no...

Las pruebas de Carbono 14 dicen que el librito en cuestión podría datarse entre 1404 y 1438 con una fiabilidad del 95% y la tinta también confirma que es un documento medieval original de su época. Lo curioso de todo esto es que se ha descubierto también que primero hicieron las ilustraciones del libro, y luego añadieron el texto...una cosa curiosa...escribieron el texto también por encima de las ilustraciones...¡¡

Está dividido en varias secciones:

1.- Herbolario
2.- Astronomía
3.- Biología
4.- Cosmología
5.- Farmacéutica
6.- Recetas

En todas estas secciones uno se encuentra con extrañas sorpresas, como hierbas que no son conocidas, imágenes de mujeres bañadas por un líquido verde...páginas desplegables con imágenes de castillos e incluso volcanes o recetas en las que se van marcando los supuestos pasos para llegar a la cocción de esos menús que piensan que son alquímicos.

El libro estaba acompañado de una carta, dirigida a Athanasius Kircher, en la que se le solicitaba ayuda para descifrar el mensaje que escondía este manuscrito. Esta carta se conserva en los Archivos de la Pontificia Universidad Gregoriana de Roma. Se conocen y están archivadas algunas cartas sobre este libro, en el que se desvela ya un antiguo interés por desvelar su significado, pero la carta que más llama la atención de los expertos es la que se hayaba en su interior, ya que aporta datos sobre el origen del libro.

En la "Carta Marci” dice haber heredado el libro de un amigo íntimo (que aunque no nombra, sabemos que era Georg Baresch) y pide a Athanasius que lo traduzca porque está convencido que es el único que podrá hacerlo. Además y esto es lo importante, informa que el libro perteneció a Rodolfo II de Bohemia -según le contó un profesor de lengua del entonces Rey de Bohemia Fernando III- por el que pagó la gran cifra de 600 ducados (unos 45.000 euros actuales). Además “él creía que el autor era el inglés Roger Bacon.

Un libro lleno de misterios por resolver...¿alguien lo llegará a averiguar?

 




viernes, 13 de febrero de 2015

Novidades da Editorial Galaxia


"Reo"  do escritor Xexús Fraga



Editorial: Galaxia
Colección: Costa Oeste
144 páxinas
Rústica
12,00 €
ISBN: 978-84-9865-542-1
Data publicación: Xaneiro 2015
1ª Edición
2ª Impresión

Esta é a historia de Reo, un rapaz calquera dun barrio calquera.

Premio Fervanzas Literarias 2014 ao Mellor Libro de Literatura Xuvenil

Pero Reo é o rei dos graffiteiros da cidade: o que máis bombardea coa súa sinatura, o máis comprometido coa súa arte; o mellor. O graffiti é o que lle permite dar saída a todas as inquedanzas que lle bolen na cabeza. Ata que un día un misterioso rival o reta nos muros da cidade. Unha confrontación da que emerxerá transformado, aínda que non como Reo espera. Velaquí un dos argumentos da novela gañadora do Premio Raíña Lupa de Literatura Xuvenil 2013 e na que, ademáis de envolvernos nunha trama trepidante arredor de Reo, o hip hop, as bandas dos barrios e ás veces a tristeira vida cotiá de quen ten horizontes máis grandes, deita unha interesante reflexión sobre a vida dos mozos e mozas dos nosos días, sobre as súas angueiras e esperanzas. Reo está escrita nunha linguaxe directa que nos atrapa dende o primeiro instante, como un graffiti colorido e ben feito. Directo. Engaiolante. Definitivo.



jueves, 12 de febrero de 2015

"Lar-Nai-Pan" de Xosé Neira Vilas

Ola a tod@s

Tráiovos unha novidade de Editorial Galaxia, que se presentou en Santiago, na librería Pedreira


Editorial:  Galaxia
224 páxinas
Rústica con lapelas
19,00 €
ISBN: 978-84-9865-568-1
Data publicación: Novembro 2014
2ª Edición
1ª Impresión
Inclúe o CD "Nai" lido por Uxía Blanco.


Un libro "Lar-Nai-Pan" no que se recopilan tres traballos  de Xosé Neira Vilas,  poemas en prosa editados en 1973, 1980 e 1986, por separado. Posteriormente, foron publicados en 1993 xuntos baixo o nome de "Charamuscas".

Os poemas gardan unha continuidade e comparten un mesmo ton poético a mesma vontade de síntese e o mesmo afán evocador da infancia, da adolescencia e do tempo ido que caracterizan a obra de Neira Vilas. As páxinas chaman á reflexión e á saudade dos momentos vividos e dos escenarios íntimos, particulares e comúns, do múltiple devir da sociedade galega nos seus sentimentos, dores e esperanzas. En “Lar, Nai, Pan” é todo vello e novo ao mesmo tempo, pasado e presente, cavilación e vibrante latexo.

O libro vai acompañado dun CD, "Nai" no que a actriz Uxia Blanco interpreta textos de peza homónima co que o escritor de Gres homenaxeou a  nai, reivindicado a figura materna como portadora da sabedoría para encetar a vida.



domingo, 8 de febrero de 2015

Francisco Mantecón. Paixón e cálculo

Aquí tedes a portada do libro que Editorial Galaxia edita con motivo da exposición "Francisco Mantecón. Paixón e cálculo", un proxecto de Ángel Cerviño e Alberto González-Alegre para o MARCO, Museo de Arte Contemporáneo de Vigo e a Fundación Luis Seoane.

Precioso regalo que chegou as miñas mans e que me sorprendeu, pola información que me aportou e pola calidade do mesmo. Teño que recoñecer que non entendo de pintura, teño os coñecementos básicos neste fermoso arte, e a chegada deste libro fixo que me aproximara a obra deste artísta e diseñador Francisco Mantecón dunha manera grata.

É este libro unha recopilación e unha reflexión sobre as pinturas de Mantecón (1948-2001) na súa etapa de maior madurez artística, levada a cabo entre as décadas dos 80 e 90. Na exposición reúnense un centenar das súas obras procedentes de coleccións institucionais e préstamos particulares. Obras que rompen coa moda imperante naqueles tempos, construídas matemáticamente, no que as formas xeométricas toman o protagonismo, e van mutando a súa apariencia dende as formas máis simples ata chegar a unha conxunción de elementos geométricos que se transparentan, se superpoñen e se chean de cor. Logo, as formas se descolocan, fan amago de fuxir do lenzo ou parecen romper en anacos, e sempre xogando cos materiais, acrílicos, lápiz, pastel, papel ou tea.

Gracias as excelentes fotografías (Enrique Touriño Marcen) das obras de Mantecón, podemos ver a evolución das pinturas ó longo de toda esta etapa de madurez, o cambio nas cores e como o pintor vai obrigando ó espectador a cambiar o punto de atención nas súas obras dende o máis externo do lenzo ata que, no final de toda a súa obra,  Mantecón empuxa a nosa mirada cara ó centro do cadro e nos sorprende con novas formas redondas que indican un cambio de tendencia na construcción da súa arte.

Evidentemente non poderedes ver no libro todas as súas pinturas, para eso tedes que  ver a exposición en MARCO (Museo de Arte Contemporáneo de Vigo), pero o longo das súas 139 páxinas, sí veredes unha pequena representación delas, así como unha pequena mostra dos seus traballos como deseñador gráfico que fixo para a Editorial Galaxia, como as portadas para o libro de Álvaro Cunqueiro "Merlín e familia" ou a do Diccionario Escolar Galego entre outras.

Toda esta percepción e evolución da obra, tamén a percibes grazas as aportacións de distintos autores como Francisco Sampedro, Antonio Doñate & X, Carlos Hidalgo, Monolo Figueras, Victor Mejuto, Roque Lazcano Vázquez, Mar Vicente, Manolo Moldes así como os comisarios da exposición, os directores del MARCO e a Fundación Luis Seoane. Entre todos, nos mostran a figura de Mantecón e a súa traxectoria artística. O remate do libro atoparedes una sección de entrevistas en distintos medios que lle fixeron a Francisco Mantecón no que expresa o seu pensar e o seu sentir.

Penso que este libro está enfocado a persoas interesadas e versadas no arte da pintura. É un libro escrito por expertos na materia, así que atoparedes un vocabulario especifico con términos propios do mundo da pintura. A min nalgúns momentos, dado o meu limitado coñecemento deste mundo do abstracto e do constructivismo,  teño que recoñecer que me costou entender algunhas expresións que utilizan para describir os fundamentos e as finalidades deste tipo de pintura contemporánea, máis penso que aínda así, conseguin entender o impacto e a importancia da obra de Mantecón no mundo artístico español e galego, e ver a súa evolución. Tamén teño que reconocer que mergullei un pouco pola rede para coñecer como funcionan as tendencias abstractas do constructivismo e poder entender mellor a obra e e a vida de Mantecón.

O que teño claro, e que despois deste regalazo, e da miña incursión na arte abstracta do constructivismo, non dubido que no mes de xuño irei a ver a Exposición a Coruña si ou si. Sin duda é un libro interesante que a pesar de ser unha temática un pouco complicada de entender para os que descoñecemos o téma, cumpre co obxetivo de informar e formar, e gracias o seu formato de calidade, a súa maquetación coidada podes  apreciar as  pinturas de Mantecón dunha maneira moi agradable e nítida.

E ainda teño maís cousas que contarvos, que sepades que este libriño é un complento da Exposición "Francisco Mantecón, paixón e cálculo" que se está a celebrar no MARCO, Museo de Arte Contemporáneo de Vigo, dende o 23 de Xaneiro ata o 31 de mayo do 2015. E a partir de xunio deste ano atoparedes esta exposición na Fundación Luis Seoane, na Coruña
E aínda por riba de todo esto, deixovos enlace para que podades coñecer a biografía e ver as obras de Francisco Mantecón.

Esta obriña, a podedes mercar, para disfrutala ou regalala, no MARCO (Museo de Arte Contemporáneo de Vigo) e tamén en librarías.

http://franciscomantecon.eu/castellano/biografia/biografia.php
 http://www.editorialgalaxia.com/catalogo/libro.php?id_libro=0010340108
http://www.marcovigo.com/es/content/francisco-mantec-n-paix-n-e-c-lculo

jueves, 5 de febrero de 2015

Incursións na Literatura Infantil

Ola¡¡

Aquí veño cargada de libros infantís con unha moi boa pinta e recomendados por unha nai (Aida)  apaixonada pola literatura en xeral e pola infantil en particular pois ten dous cativos ben guapos, e da súa man deíxovos uns cantos libros fantásticos para mercar ou agasallar. 

 A miña amiga díxome que "A nena e o grilo" é coma un conto cantado e que ten o libro coma un tesouro. A Editorial OQO, vai polos concellos facendo actuacións dalgún dos seus libros, e ó remate dese espectáculo regalan o libro ós asistentes. Así os coñeceu ela.  Xeralmente son libros cunha estética moi coidada e sempre libros con mensaxe incluido para a ensinanza dos pequenos. Os espectáculos que ofrecen son moi divertidos para os nenos e moi moi especiáis.

Estas recomendacións veñen da man dos seus cativos Manu e Brais, así que veñen de persoas moi expertas na materia, prégovos as tomedes con moita moita seriedade, porque saben do que falan¡¡

Dende aquí o meu agradecimiento polos sabios consellos e as recomendacións moi interesantes...Un bico para os tres.

"A nena e o grilo" de Magín Blanco & Ivan Prieto
 
 Editorial: OQO editora
 Colección: Q son
 libro + CD
 64 páxs.
 cartoné
 ISBN: 978-84-9871-259-9
 13x19 cm
xaneiro 2010

Estas cancións aloumiñan os oídos, pero tamén contan historias. Falan dun país onde as portas sempre están abertas e ninguén se sente estranxeiro. Alí viven unha nena azul e mais un grilo que, para escapar do aburrimento, inventan mil pasatempos.

A nena e o grilo é o novo libro-CD que agora ve a luz dentro da colección máis musical de OQO editora, Q son. Un mosaico de textos, cancións e debuxos conforman este volume no que o coñecido compositor Magín Blanco se encarga de encaixar todas as pezas. Mais o músico ourensán non está só, nesta aventura acompáñano as carismáticas e persoalísimas voces de Uxía, Fred Martins, Guadi Galego, Ugia Pedreira… e ata un coro de nenos. Eles poñen a música, e Iván Prieto, as imaxes.

O ilustrador galego utiliza unha multitude de recortes con diferentes tonalidades e texturas para as imaxes. A aposta de Prieto pola colaxe débese a que é a técnica que mellor lle acae a esta historia híbrida e heteroxénea. Ademais, decántase por unha estética actual, e sitúa as aventuras dos protagonistas no marco da cidade, onde explota elementos urbanos como a publicidade, ou os carteis.

A linguaxe, alén de ser un dos eixos temáticos de A nena e o grilo, goza dun protagonismo especial dentro das páxinas. Unhas veces, Iván Prieto resalta as palabras mediante a tipografía e outras, nun intento por integrar o texto nas ilustracións aproveita certos espazos das imaxes como contedores textuais: unha pinga de auga, o ubre dunha vaca, o tronco dunha árbore…


Se queredes saber máis, vide aqui


"O Embigo de Xanecas"  de Ramón Aragüés & Francesca Chessa

 
 Editorial: OQO Editora
 Colección: Colección O
12,90 €
ISBN: 978-84-9871-226-1
36 Páxinas
Cartoné
25x23 cm
Marzo 2010

 Xanecas tiña catro anos, e coma todos os nenos a esa idade, era moi curioso. O que máis lle gustaba no mundo era explorar, e case cada día facía un descubrimento novo.

Precisamente dunha desas pequenas descubertas cotiás fala esta historia saída da imaxinación de Ramón Aragüés e que comeza un día á hora do baño.

Seu pai refregáballe as orellas, os xeonllos, os cóbados e os pés. Para apurar máis, Xanecas fregábase co xabón. De repente, afundíuselle o dedo. Que pasara? Que metera o dedo no embigo! Desta maneira o noso protagonista descubriu que tiña un burato na barriga, pero tan intrigado quedou que desde aquela sempre estaba a preguntar: Pero, por que teño embigo?

E é que Xanecas está a experimentar unha das etapas infantís máis divertidas: a das preguntas. Durante este período, os pequenos queren saber o porqué de todo o que os rodea, e coma neste caso, acoden a aqueles que teñen máis cerca: a papá, á irmá máis vella, ao avó, a mamá…



Se queredes leer máis, ide aquí

Agora marcho, outro día máis e mellor. Un saúdo...ale...a leer¡¡