jueves, 23 de julio de 2015

"O vigairo.A monxa-frade.Agromar.Aucto de Santa María" de Xosé Filgueira Valverde

Ola¡¡ Hoxe traio un libro "O Vigairo. A monxa-frade.Agromar.Aucto de Santa María" do escritor Xosé Filgueira Valverde. Editado pola Editorial Galaxia co motivo da conmemoración do Día das Letras Galegas do ano 2015 que foi adicada a este escritor.

Atopamos aquí un libro con diferentes relatos e que está encabezado por "O Vigairo". Son catro relatos ben distintos, non só pola súa temática senón tamén por o seu estilo literario xa que dous desesrelatos son narracións e os outros dous son  teatro.

Non se caracterizan ningún dos catro por ser relatos longos, entre os catro forman un libro de cento cincoenta e nove páxinas, pero as súas temáticas dan moito que pensar.

Na primeira narración, "O Vigairo" atoparedes un relato "costumista" no que se narra unha pequena parte da historia de Pontevedra. Filgueira Valverde achéganos a historia doutro tempo a través da vida de Xohán de Pontevedra, "o vigairo", un persoaxe moi importante nas vilas mariñeiras por ser o máximo representante dos mariñeiros da vila e, polo tanto, unha persoa moi respectada naqueles tempos por todos os seus veciños e compañeiros na mar. Seguindo os pasos do vigairo coñeceremos como eran as vilas naqueles momentos, o sentir do pobo. A min pareceume un texto moi melancólico no que Filgueira Valverde a través dos pensamentos do Vigairo anhela aqueles tempos e aquela vida moito máis sinxela que a de hoxe, onde todo era máis xenuíno. Asemade, ensina un periódo onde a sociedade galega empezaba a cambiar os seus usos e costumes a través das novas xeracións, que facían  unha inmersión nos novos modos de vida, sen voltar a vista atrás. É a visión da caída dunha xeración de persoeiros da sociedade galega que, nun momento da  historia,  foron moi importantes para as sociedades nas que vivían e servían, pero que logo foron olvidados e deixados de lado, en moitos casos, pola chegada dos novos tempos.

"A monxa-frade" é un relato sen rematar pero que aínda así non perde nada de interese. É un texto inédito recuperado para a presente edición deste libro. A min, neste caso, o texto fálame da loita de calquera persoa por conseguir os seus desexos, máis non calquera desexo, senón a loita por vivir segundo as túas conviccións e a túa forma de sentir. Unha crítica contra aqueles que impoñen ós outros as súas ideas e lles impoñen unha vida que non desexan, destrozando así a súa autoestima e impedíndolles vivir en liberdade. Para min é un canto a aceptación de cada persoa según é, cos seus defectos e virtudes e un canto para que cada quen viva como sente sen importar o que os demáis pensen ó respecto. Un vive e deixa vivir.

"Agromar", unha pequena obra de teatro creada polo autor para representar nos colexios, unha obra que se pode modificar segundo as necesidades alongándoa ou acortándoa segundo suxire o propio Filgueira Valverde na propia obra.
Aquí atoparedes unha obriña sinxela pero profunda en canto os seus contidos. Rápida de ler ó ser unha obra teatral, pero cuns diálogos entre os persoaxes que moven a moitas reflexións. A amizade, a defensa da nosa cultura e da nosa lingua, críticas contra o clasismo, contra aqueles que pensan que hai cidadáns de primeira, de segunda e de terceira e que según con que lingua fales serás máis ou menos importante, ou serás máis ou menos intelixente según a linguaxe que uses. Prexuizos que moitas veces, a maioría das veces diría eu, fanse acompañar de etiquetas absurdas e inxustas. Unha defensa do idioma galego como sistema de comunicación e tamén como unha forma de crear arte. Penso que esta obra é unha moi boa ferramente para amosar ós nosos pequenos que non por falar en galego son menos que os demais. Unha maneira divertida de ensinar valores ós máis pequenos: a través dunha obra de teatro e lendo un libro. A min , xunto co texto da "monxa-frade" foi o que máis me gustou.

Finalmente "Aucto de Santa María", para min foi unha sorpresa despóis de ler os textos anteriores, sorpresa pola súa temática...un texto litúrxico mediaval en lingua galega que en realidade é unha reelaboración dun auto sacramental con textos dos séculos XIII e XIV e que adaptouse ó galego actual para  a súa mellor comprensión. Este texto publicouse por vez primeira no número 25 da revista Grial. Conta cunha pequena aclaración do autor sobre as fontes que utilizou e a finalidade do texto. Para min resultou unha novidade pois recoñezo que teatro litúrxico en galego non lera nunca nada. Sobre a temática desta peza non teño moito que añadir, o texto fala por si mesmo e todo é cuestión de fe. O que sí destacaría eu é o esforzo do autor por recuperar para todos uns textos da idade media que hoxe non entenderíamos moi ben pola evolución do idioma, tamén diría eu que é  unha axuda para ver mellor cómo sentían e entendían naqueles tempos o téma relixioso.


miércoles, 15 de julio de 2015

Novidades de Literatura Infantil da Editorial Galaxia

Hoxe tráiovos unha das senccións máis chulas da Editorial Galaxia, a sección de Literatura Infantil, que ten un montón de novidades, unha sección doce e divertida como poucas.
 

" Un conto ao Revés" de Chuches Amil

Autor: Chuches Amil
Ilustracións: Javi Prieto
Editorial: Galaxia 2015
Colección: Sonárbore
Nº Páxinas: 24
ISBN: 978-84-9865-620-6
P.V.P: 20,00 € Ive incluído

 Nas cancións deste libro-disco vive unha historia protagonizada por dous nenos soñadores que soñan historias que son soños.
No conto que o acompaña viven cancións para facernos rir e cantar.
Preparado para vivir unha aventura singular?

Pois entra¡¡
 A ler.
A escoitar.
A soñar.

"O becho que quería comer á avoa" de Rocío Leira

Autor: Rocío Leira
Ilustracións: Cristina Nogales Aranda
Editorial: Galaxia 2015
Nº páxinas: 85
ISBN: 978-84-9865-614-5
P.V.P: 9,70 Ive incluído

A nena sabe que un becho quere comer a súa avoa. Pero non é un becho con patas e antenas. É un becho moito máis feo. Todos na casa andan alterados polo que lle pasa á avoa. Nesta historia coñeceremos un mundo marabilloso dunha nena e dunha avoa, tan lindo que non hai becho malo que poida acabar con el.




"O álbum de Garrincha" de Beatriz Maceda Abeleira.

Ilustracións: Laura Veleiro
Editorial: Galaxia 2015
Nº de páxinas: 174
ISBN: 978-84-9865-613-8
P.V.P: 11,50 € Ive incluído.


Garrincha foi un futbolista brasileiro medio coxo, ou coxo completo, coa columna vertebral como unha interrogación. Ninguén pensou nunca que chegaría gañar o Mundial e ser un dos mellores futbolistas de todos os tempos. A historia de Garrincha é a que ten sempre en mente o protagonista desta novela quen, a través do fútbol, vai conseguir entender o mundo, ás veces hostil, que o rodea.

"Alegría!" de Sérgio Tannus

Título: Alegría!
Ilustracións: Luís Barbolla
Editorial: Galaxia 2015
Colección: Sonárbore
Nº de páxinas: 32
ISBN: 978-84-9865-605-3
P.V.P: 20,00 € Ive incluído

Era unha vez unha pequena eiruga chamada Alegra. Si, ese era o seu nome, ALEGRA; e, por iso, como dun peixe pallaso todos esperan que sexa divertido, dela tamén había de esperarse que fose moi alegre..."

Así comenza o conto que inclue este libro-disco do brasilego Sérgio Tannus. Unha historia engaiolante. Unha música que conseguirá un sorriso de felicidade para todas e todos. Unha maravillosa mistura de literatura e música que ten por obxeto transmitir a idea de que cada un, ou unha, pode ser feliz aprendendo a gozar das pequenas cousas que están ao seur redor, e aceptándose tal e como é.


martes, 7 de julio de 2015

"Fábula" de Xavier Alcalá

Tiven nas miñas mans un libro de título "Fábula" do escritor Xavier Alcalá, editado pola Editorial Galaxia e  está cheo de memoria. Memoria sobre a historia de España e a historia de Galicia tamén.

Esta novela publicouse por primeira vez en 1980 e recibiu o Premio Nacional da Crítica nese mesmo ano. Non é de extrañar que o recibira porque esta novela sin dúbida é diferente.

Situada na época da Transición española, a través da voz dos seus persoaxes remontarémonos na historia ata a Guerra Civil española, é durante a guerra onde se desenrolan todos os males que despois treaerán unha ringleira de vinganzas. Os feitos nárranse aquí dunha maneira orixinal, pois nalgúns intres o autor utilíza o xénero periodistico e por outros o relato novelado ou o relato en primeira persoa o que fará da novela en xeral unha historia axil e rápida de ler, e moi entretida.

Caciques, periodístas, políticos, traballadores,  matóns descerebrados e emigrantes que fuxen e volven co tempo, todos xúntanse aquí para demostrar de novo que a loita entre os dous bandos existe, a pesar do paso do tempo, e que as vinganzas seguiron adiante moito tempo despois de rematado o conflicto bélico.A historia baséase en feitos reáis e cando o autor escribiu o libro as testemuñas aínda sentían a rabia correr polas súas veas.

Este libro é un dos moitos relatos que existen na literatura que amosan que, en España, ainda hoxe non se queren destapar segredos inconfensables, verdades noxentas e capítulos oscuros da nosa historia. Ambos bandos mataron e erraron, e ambos deberían pechar capítulos e centrarse nos novos tempos nos que estamos que ben malos son, e non cometer os erros doutros tempos.

Xavier Alcalá xoga co lector, e faino sentir nuns intres un cacique enfermo, noutros un matón descerebrado, e noutros unha muller nova, traballadora e loitadora.Tamén serás unha clásica muller do seu tempo educada para casar e ter fillos, un politico xoven ou un periodísta con desexos de atopar as verdades dolorosas doutros tempos. Remataredes por coñecer os persoaxes principais perfectamente e sorprenderávos cando descubrades o misterio que agocha a historia.

Realmente este libro é unha incursión a Transición española en Galicia, o ambiente aparece moi ben reflectido, non só polos acontecementos en si, senón tamen porque a través dos pensamentos de cada persoaxe podes ver con claridade o pensamento e o sentimento do estamento ó que pertence cada un. Se a iso engades as descripcións de lugares e situacións pois o resultado é unha ambientación perfecta para un horrendo feito que se deu na vida mesma e que ainda hoxe doe. Sentiredes o odio, o medo, a envexa, a intriga, a dor, a doble moral dalgúns persoaxes e da sociedade, a maldade pura e dura, e veredes o pensamento arcaico da sociedade de eses tempos maquillada coa palabra democracia. Unha sociedade que quere progresar pero que aínda leva gravado na pel as actitudes dos tempos oscuros e que lle costa quitalos de enriba, que viven pendentes do que dirán, que aceptan con normalidade que un home teña amante máis non  aceptan que unha muller teña un fillo de solteira e non case co pai do cativo; ou un home moderno, político, sindicalista , que loita polos dereitos dos traballadores,a favor da democracia e das libertades  pero que agocha o embarazo da súa noiva ante a sociedade mentres non casa pola Iglesia con ela, para evitar o "qué dirán" da sociedade e tal vez para non perder a súa "imaxe" ante seus compañeiros de partido. Unha sociedade chea de contradiccións e de pensamentos rancios, unha sociedade rencorosa e vengativa.

Gustoume tamén como se trata o téma da prensa, do cuarto poder e a súa influencia na sociedade, nos gobernos. A censura sobre a prensa e os medios de comunicación por parte do goberno impedíndo a publicación daqueles artigos que din verdades molestas e que hai que retirar da circulación para que o pobo non o saiba e se lles vaian enriba, ou para que unhas votacións non xiren en contra o coñecer o pobo a verdade sobre algún feito de relevancia referente o ente que está no goberno ou na oposición. A manipulación que se pode realizar sobre a opinión pública segundo saia un artigo ou outro, e acadar un obxetivo ou outro por parte dos gobernos. A importancia de ter os periódicos a favor do goberno para contar as historias segundo conveña, e decir, a importancia da independencia da prensa.

Todo o libro, polo que conta e como o conta, chama a atención do lector, sobre todo sabendo que está basado en feitos reáis. Gustoume especialmente as formas tan distintas de pensar das mulleres que desfilan pola obra, dende a muller tradicional, casada co seu marido porque as circunstancias non lle puxeron outro mellor diante, muller de igrexa, sempre un paso por detrás do seu marido, a ama de casa perfecta sempre disposta a agradar o seu marido e a servirlo por pensar que ten "unha débeda de cariño con él"...fronte a outra muller totalmente diferente traballadora, con ideas políticas e comprometida coas súas ideas, cunha mente aberta e moito máis liberal...persoaxes totalmente opostos, formas diferentes de ver o mundo e de vivilo, mulleres que representan as vellas formas de vida fronte os novos tempos.

A min o libro gustoume moito, polo que conta, por como o conta, unha denuncia social do que se fixo e non se pode facer, unha demanda de xustiza para todos os que non a tiveron, un grito contra a intolerancia porque non se pode matar a outros por pensar diferente, por apoiar outras ideas, un libro que loita contra a censura da prensa ou de calquer outro medio e un canto a liberdade e a xustiza.

O tedes que ler¡¡


Xavier Alcalá

Xavier Alcalá (Miguelturra, Cidade Real, 1947) é enxeñeiro de Telecomunicacións amais de colaborar na prensa, actualmente cunha columna en La Voz de Galicia.

Instalado en Galicia desde a nenez, iniciou a súa obra literaria con Voltar, seis personaxes e un fado (1972), obra á que seguiron títulos como A nosa cinza (1980), Fábula (1980), Nos pagos de Huinca Loo (1982), Cárcere verde (1990), Latitude austral (1991), Código morse (1996), e Alén da desventura, novela que obtería o Premio Blanco Amor no ano 1998. 

Tamén é autor da triloxía "Evanxélica memoria", na que se relata a epopea das comunidades evanxélicas en Galicia, constituída polas novelas Entre fronteiras (2004), Nas catacumbas (2005) e Unha falsa luz(2007).

En 2012 publicou a novela Verde oliva, sobre a revolución castrista en Cuba.


sábado, 4 de julio de 2015

Día das Letras Galegas 2016: Manuel María

Ó FALADOIRO chegan noticias de que no ano 2016 a Real Academia Galega dedica a Manuel María Fernandez Teixeiro o Día das Letras Galegas, e dicir, o 17 de Maio.

Manuel María naceu en Outeiro de Rey, Lugo en 1929 e morreu no ano 2004 na cidade de A Coruña. Foi poeta, dramaturgo, narrador caracterizado polo seu compromiso e pola súa loita pola defensa da lingua galega.

No ano 1943 trasladouse a Lugo, alí cursou o ensino secundario e alí comenzou a súa carreira literaria e participando nunha conferencia literaria coñeceu a  Pimentel, Anxel Fole, Cunqueiro, Carballo Calero entre outros, e a través deles tomou contacto co galeguismo.

"Muñeiro de brétemas" foi o seu primeiro poemario, o autor so tiña dezanove anos, en 1950, o que faría del o poeta máis novo que publicaba en galego  naquela época.  Este poemario innauguraría a denominada "Escola da Tebra"

Trasladouse a vivir a Monforte de Lemos onde traballou como procurador. Casa con Saleta Goi.

Participou na reorganización política dos partidos nacionalistas galegos, na clandestinidade e que o leva a ser  concelleiro no ano 1979.

A partir da década dos oitenta, a súa poesía acada unha expresión máis íntima e humanista e nestes anos escribe e publica talvez o seu máis rico corpus poético. Forma parte da Asociación Socio-Pedagóxica Galega e Asociación de Escritores en Lingua Galega. 

En 1998 Manuel María e Saleta trasladan a súa residencia á cidade da Coruña, onde pasa os seus últimos anos e onde manterá unha tertulia no Kirs.

 Manuel María falece o 8 de setembro de 2004.

Obra poética:
 
  • 1950, Muiñeiro de brétemas
  • 1952, Morrendo a cada intre
  • 1954, Terra Cha
  • 1954, Advento
  • 1957, Auto do taberneiro. 4 ventos
  • 1958, Documentos personaes
  • 1960, Sermón para decir en cualquier tiempo (en castellano)
  • 1961, Auto do labrego. Céltiga, 4
  • 1962, Libro de pregos
  • 1962, Contos en cuarto crecente e outras prosas
  • 1963, Mar Maior
  • 1964, "A poesía galega de Celso Emilio Ferreiro", Grial, 6
  • 1965, "As augas van caudales" Grial, 9
  • 1966, "Os alugados" Grial 14
  • 1967, "Raimon, poeta de noso tempo", Grial, 18
  • 1968, Proba documental
  • 1968, Os soños na gaiola
  • 1968, Barriga Verde
  • 1968, Noticia da vida e da poesía de Xosé Crecente Vega
  • 1969, Versos pra un país de minifundios
  • 1969, Versos pra cantar en feiras e romaxes
  • 1970, Remol
  • 1970, Canciós do lusco ao fusco
  • 1971, A Rosalía
  • 1971, 99 poemas de Manuel María
  • 1971, O Xornaleiro a sete testimuñas máis
  • 1972, Odas nun tempo de paz e de ledicia
  • 1973, Aldraxe contra a xistra
  • 1973, Informe pra axudar a alcender unha cerilla
  • 1973, Laio e clamor pola Bretaña'
  • 1973, Cantos rodados para alleados e colonizados
  • 1976, Poemas para construír unha patria
  • 1977, O libro das badaladas
  • 1977, Poemas ó outono
  • 1978, Catavento de neutrós domesticados
  • 1979, As rúas do vento ceibe
  • 1982, Escolma de poetas de Outeiro de Rei
  • 1982, Versos do lume e do vagalume
  • 1985, O camiño é unha nostalxia
  • 1984, Cantigueiro do Orcellón
  • 1984, A luz resuscitada
  • 1986, Oráculos para cavalinhos-do-demo
  • 1986, Ritual para unha tribu capital do concello
  • 1988, As lúcidas lúas do outono
  • 1988, Sonetos ao Val de Quiroga
  • 1989, Saturno
  • 1990, Cancioneiro de Monforte de Lemos
  • 1991, Compendio de orballos e incertezas
  • 1991, Hinos pra celebrar ao século futuro
  • 1992, Panxoliñas
  • 1993, Os lonxes do solpor
  • 1993, Antoloxía poética
  • 1993, A primavera de Venus
  • 1993, Poemas a Compostela
  • 1994, Cantigas e cantos de Pantón
  • 1994, Poemas para dicirlle a dúas lagoas
  • 1996, O Miño, canle de luz e néboa
  • 1997, Sonetos á casa de Hortas
  • 2000, Brétemas de muiñeiro
  • 2000, Camiños de luz e sombra
Obra dramática:
  • 1957, Auto do taberneiro
  • 1961, Auto do mariñeiro
  • 1970, Barriga verde
  • 1976, Unha vez foi o trebón
  • 1979, Aventuras e desventuras dunha espiña de toxo chamada Berenguela
  • 1979, Auto trascendental do ensino tradicional
  • 1979, Farsa de Bululú

miércoles, 1 de julio de 2015

Fragmento de "Fábula" de Xavier Alcalá

"Meteuse no coche. O golpe da porta marcou un cambio no seu pensamento; sen podela coartar máis, alí estaba a idea refugada: ¿ por que gastar tanto diñeiro en  parvo e inútiles, oligofrénicos, babosos, rixosos, irrecuperbles?

E após da idea logo viña un recordo:

- O estado non pode gastar diñeiro en elementos impordutivos para a sociedade, amigo Fernández.
- Non che digo que non. Pero matalos...
- Non van  sufrir.
- Quizais, Wolfgang, pero han sufrir os pais.
- Iso non é certo. Os pais conscientes preocúpanse, desespéranse mesmo, cando un rapaz normal non é capaz de seguir o ritmo de aprendizaxe dos deus compañeiros. Daquela, imaxina o que pode ser veres que o teu fillo no é capaz de nada, non evoluciona, é sempre a mesma masa de carne... A maioría dos pais que teñen un fillo parvo preferirían velo morto.
- ¿E logo por que non os matan?
- Non os matan pero ocúltanos, como ben sabes. Non os eliminan por medo a lei.
- Filicidio: sempreo foi punido, en todas as sociedades, sen distinción da condición mental da criatura
- De acordo, Fernández. Pero nós agora estamos facendo unha nova sociedade, estamos anovando todos os esquemas, ímoslle mostrar a Europa o camiño que todos os europeos debemos seguir para sermos os rexedores do mundo, como sempre fomos."

lunes, 29 de junio de 2015

Novidades Editorial Galaxia

Ola a tod@s,

Tedes aquí novidades interesantes do que o panorama da literatura galega nos deixa entre as novas achegas que aparecen no mercado a través da Editorial Galaxia, vai unha para coñecer vida e obra dalguén que moitos descoñecemos, outra para os pequenos da casa...e polo que eu vin para os que xa non somos tan pequenos tamén  e finalmente unha obra dunha nova escritora do panorama galego que fai o seu debut cunha obra que promete.. eu xa os teño no baúl das palabras.

"Barthes filósofo" de Luis G. Soto

Autor: Luis G. Soto
Editorial: Galaxia 2015
144 páxinas
ISBN: 978-84-9865-608-4
P.V.P: 14,40 € IVE incluído






Gañadora do Premio Ramón Piñeiro 2014, que organizan conxuntamente a Secretaría Xeral de Política Lingüística da sunta de Galicia e Editorial Galaxia coa colaboración de Gas Natural Fenosa e o Centro Ramón Piñeiro.

O xurado valorou especialmente que o ensaio premiado faga unha interpretación, desde Galicia, da obra de Roland Barthes, importante autor cuxo legado está presente na cultura do século XXI. García Soto interpreta a produción bibliográfica de Roland Barthes como a dun filósofo auténtico, Argumentando a través da análise de cada unha das obras de Barthes, o ensaio debulla esa tese, en clave semiólóxica, na procura dun diálogo con quen le.

O ensaio Barthes filósofo comeza cunha achega á vida do autor, para ofrecer o contexto da súa obra. Esta é estudada, logo, percorrendo en orde cronolóxica todos os seus libros, cuxos contidos son expostos, analizados e interpretados. Así, trátase de modo sucinto e sintético do seu traballo de crítica literaria, do seu labor como semiólogo; do xiro estético arredor do "pracer do texto" e do seu rexistro máis próximo a ética.

García Soto conclúe salientando que neses catro dominios (a crítica, a ciencia, a estética, a ética), Barthes non está instalado na verdade, senón que a busca: ao modo dos filósofos clásicos, non a posúe, senón que a quere. Como aqueles, máis que ser sabio (ter o saber), é amante da sabedoría (perséguea, preténdea): filosofa, é filósofo..

"As máscaras do profesor Robindra " de Xoán Babarro González

Editorial: Galaxia 2015
Colección: Árbore ( a partir de 10 anos)
ISBN: 978-84-9865-617-6
P.V.P: 9,50 € Ive incluído

Para saborear 1001 contos!

Este é un libro dentro de moitos libros, ou son moitos libros dentro dun libro.
Como as Mil e unha noites, lemos unha historia que leva dentro a semente doutra.

Un líbro orixinalísimo.
Entra e verás


"Coma unha áncora" de Iria Collazo López

Editorial: Galaxia 2015
Colección: Costa Oeste
128 páxinas
ISBN: 978-84-9865-611-4
P.V.P: 11,10 Ive incluído



Esta novela é máis que unha historia mariñeira arredor dun naufraxio.

Sobre todo, é unha novela de amor. Esa clase de amor que viaxa máis aló das fronteiras, da lóxica e do que coidamos normal. Unha espectacular novela de debut dunha autora que esta chamada a protagonizar grandes páxinas na literatura galega. Neste libro atoparás momentos inesquecibles onde se manifestan o misterio e o inexplicable, mais tamén a vida con toda a súa forza, tanta, que vai por enriba da morte. Empezarás a ler e xa non vas poder parar. Prpárate para naugragar dentro dunhas páxinas cheas de feitizo...


viernes, 26 de junio de 2015

"Centro histórico de Vigo. Guía visual" de Basilio Cegarra


Ola a tod@s, aquí vos amoso unha novidade da Editorial Galaxia, de titulo "Centro histórico de Vigo. Guia visual", de Basilio Cegarra. Téñoo agora mesmiño entre as miñas mans, e non podo menos que quedar abraiada polo paseo que estou a comenzar polas súas páxinas e tamén polo Vigo algo olvidado xa na miña cabeza. A Editorial lévame de novo os comenzos do meu blog onde falaba dunha cidade relacionada coa novela que estaba a ler, e tráeme un mundo novo no meu blog, o mundo da cidade de Vigo, na provincia de Pontevedra.

Atoparedes aquí  un libro formidable, breve nas súas explicacións pero suficientes ao estar acompañadas de coloristas fotografías de todo o percorrido. Comenza o libro cunha breve presentación do casco vello de Vigo, un dibuxo da antiga muralla amáis doutros que reflicten  tamén distintos espazos da cidade, entre eles unha fermosa fotografía que ensina unha estampa costumista onde se pode ver os cidadáns daqueles tempos posando a dístancia para o fotógrafo, sen saber que serían famosos o saliren moooitisimos anos despois estampados nun libro...cousas da vida.

E así, co paso das páxinas, atopámonos na Fortaleza do Castro, magnífica co seu baluarte, os seus canóns e un impresionante mirador que non deixa indiferente a ninguén. Incribles esculturas e fontes, todo moi coidado, todo moi pensado para agradar, e atopamos o monumento os galeóns de Rande¡¡ Logo chegamos o Castelo de San Sebastián, enorme, tanto que para darte unha idea da sua forma o mellor é velo dende o ceo, máis non sempre se pode facer iso de voar, asi que este libro axúdanos cunha fermosa foto vista dende arriba. Arredor do castelo achamos un barrio cheo de recunchos onde edificios modernos mesturanse cos máis tradicionais da cidade, e entre os edificios atopamos o Centro  de Artesania Tradicional que nos amosa os oficios que se exercían naquelas rúas antigas do barrio, un centro onde pódese aprender a traballar coa madeira, a pedra ou o coiro en cursos que seguramente sexan moi interesantes. Veredes moitas plazas e rúas, currunchos, fontes, petos de ánimas, cruceiros fermosos, marabillosos arcos e soportáis onde tomar unha cervexiña, e uns edificios cuia arquitectura foi recuperada amosando así o máis fermoso dos antigos oficios, máis penso que o mellor é que vosoutros mesmos o vexades.


Non me deixa de sorprender os nomes das rúas, a cantidade de historia que agochan tras de si, e que non sabemos. Coñecemos os nomes dalgunhas rúas porque o seu nome indica un oficio, rúa Ferrería...supoño que os ferreiros terían un gran barullo nelas; rúas con nome de persoas, como a praza de Argüelles ou  a rúa de Fermín Penzol...e dende logo sacas a conclusión de que alguen importante debía de ser para ter unha rúa co seu nome, un alcalde, un importante ministro, un bibliófilo importante,  pero noutros casos, como a Rua da Cruz Verde, podes imaxinar que habería unha grande cruz verde...máis...quen iba a imaxinar que esa cruz verde existiu e que era a cruz da Inquisición...¡¡ Sorprendente¡¡ Imaxina ó Inquisidor paseando por esas rúas...ou facendo algunha das súas con algún cidadán inocente...terrible¡¡ A Bancada dos Contos onde sentaban a axustar os pagamentos xentes participantes no mercado próximo...Moita historia agochada por cada recuncho do centro histórico de Vigo que fai que mirar o libro sexa moi entretido e sorprendente e que te leve a desexar dar unha volta por esas rúas e coñecer máis e máis historias deses recantos.

Eu fun a Vigo fai dous anos, estiven no paseo de Afonso, vin a oliveira e apreciei as fermosas vistas que dende alí se obsevan da ría, era pola noite, verán, as circunstancias polas que viaxei alí non eran boas, pero non podo olvidar as vistas que naquela noite tiven diante de min da ría de Vigo, coñecín a Rua do Principe, pasei polo mercado da Pedra, vin o Hotel Universal, penso que pasei pola Porta do Sol. Gracias ó libro vin á luz do día aqueles lugares onde pasei a noite, e o libro amósame un Vigo difentente, un Vigo antigo cheo de modernidades e de curiosidades que me gustaria visitar e coñecer, un lugar onde non me importaría vivir.

Supoño que recuperar un casco prehistórico non pode ser tarefa fácil, recuperar un lugar feito noutros tempos sen que perda encanto, adecuar o que antes se fixo ós tempos de agora, facélo habitable, non pode ser unha tarefa que leve dous dias. E dous dias non levou levantar o casco histórico de Vigo, devolver a historia ós seus cidadáns e permitir que, sen perder esa historia, podan vivir neses recunchos con feitizo, é unha labor encomiable. En Vigo o conseguiron, aínda lles queda moito que facer, espacios por recuperar pero estou segura que cando remate aquelo vai ser un mundo diferente, un casco histórico onde vivir sexa moi grato para a xente dos novos tempos, un lugar con maxia.

A Editorial Galaxia trae de novo unha nova achega as nosas mans, un libro pequeno pero intenso, unha viaxe agradable ó Vigo histórico, un libro que se ve feito con agarimo. Un volume que a través de moitas fiestras, amosarávos un lugar con encanto e que vos distraerá un bo rato. Sin dar moitas explicacións deixa nos beizos un sabor agradable que fai que desexes ir a Vigo e explorar eses entornos. Deixa o mel nos beizos. Penso que é ideal para mirar con parentes de idade avanzada, xa que seguramente de cada foto sacarán unha aventura, un conto, unha anécdota ou vos falaran da xente doutro tempo, das costumes e usos do lugar, dos persoaxes "curiosos" e fazañas importantes que deixan unha sinal no corazón dos cidadáns.

Sin dúbida un libro para obsequiar a aqueles que fan moito que non van por Vigo e que naceron e viviron alí, para os que non naceron alí tamén é un bó agasallo porque sin dúbida lles deixará coa intriga de ver máis. Un libro para agasallar¡¡ Un libro para ter¡¡

jueves, 25 de junio de 2015

"El tango de la guardia vieja" de Arturo Pérez Reverte

Hola a tod@s

Aquí os traigo mi opinión de un libro escrito por Arturo Pérez Reverte de titulo "El tango de la guardia vieja".

Un libro sobre un hombre y una mujer, un ladrón de guante blanco y una mujer de la alta sociedad, unas cartas, un tango, espías, ladrones de guante blanco, ajedrecistas y las perlas de un collar.

De la escritura del libro, sólo se pueden hablar maravillas, el libro viene de la mano de Pérez Reverte, un autor consagrado  y que tiene un arte especial para enredarnos entres sus palabras, o al menos a mi me lo parece. Nos ha aportado en esta ocasión un libro lleno de descripiciones hechas un con vocabulario rico, y que desprende sensaciones y sentimientos de tal manera que tendréis la oportunidad de poneros en la situación de cada personaje a la perfección. Es un libro pausado, melancólico, como si en realidad se añorara esa forma de vida de aquel entonces, era todo más pausado, una vida que se saboreaba de otro modo y en la que todo parecía mucho mas auténtico que hoy.

Haciendo una hermosa trenza como si de un peinado se tratara, el autor juega con los tiempos, los va cruzando con maestría de peluquero, tres épocas distintas y los mismos personajes, que se tropiezan una y otra vez, el destino los mantenía unidos sin ellos saberlo, y la novela finaliza y  muchos dicen que incluso ese final traerá consigo alguna que otra lágrima al lector mas a mi, sinceramente, me parece que el libro no podía terminar de otra manera. Se entrecruzan el mundo del ajedrez  con el mundo de los espias en un juego sucio entre países y entre jugadores que irremediablemente llevará a un cambio mundial, a la desaparición de un estilo de vida que parecía interminable y que  traería una nueva sociedad.

A lo largo de la novela, conoces perfectamente a los dos personajes principales, lo que piensan y sienten, y sientes su tristeza o su desilusión, o su resignación perfectamente. Y al mismo tiempo a través de esos mismos personajes ves dos formas de vivir la vida totalmente diferentes, dos mundos opuestos, la seguridad que da el tener el bolsillo lleno de billetitos, la clase, la elegancia, las cosas que el dinero te proporciona y hasta donde se puede llegar con el dinero, y por otro lado, la carencia del mismo, las necesidades y apuros para poder seguir sobreviviendo, y el ingenio que desarrollas para poder salir adelante. Las falsas apariencias, la necesidad imperiosa de demostrar a los demás que se es otra cosa, las mentiras, las manipulaciones, el juego sucio...aquí tendréis de todo, sin embargo a mi el libro no acabó de llenarme, las aventuras de Max y su romance no acabaron de engancharme.

Reverte se pone romántico, brilla haciendo descripciones de encuentros apasionados entre los personajes, haciendo los encuentros deliciosamente elegantes en su descripcion, las distintas formas de ver el amor a lo largo del tiempo vivido, y con la historia de amor descubrimos distintos momentos de la historia de Europa en los años veinte, treinta y sesenta, la guinda la pone añadiendo  la acción a través de una sabia mezcla entre el espionaje y un campeonato de ajedrez. La acción y las aventuras, en este libro,  a mi no me parece que brillen como en otros de sus libros, pero pienso que probablemente sea porque Reverte lo que quiere es centrarse más en la historia de amor y su evolución a lo largo del tiempo, siendo el campeonato de ajedrez y la historia de espionaje algo más secundarias.

Un libro diferente de los que he leído hasta ahora de Reverte y desde luego no el libro que más me gustó de él, un Reverte pausado y romántico, magnífico en su escritura, eso si, no lo puede evitar, le sale eso de escribir bien y de nuevo en este libro lo ha demostrado. Para los que le guste la novela romántica seguro que este libro les encantará.

Arturo Pérez Reverte

Arturo Pérez Reverte (Cartagena, 1951) es el escritor de cuya pluma ha salido el libro "El tango de la guardia vieja" del que hablo en este blog.

Todos podemos recordarlo en los telediarios cubriendo conflictos internacionales pues durante 21 años trabajó como reportero de prensa y televisión. La guerra de Líbano, la revolución de Rumanía o la guerra de Croacia y la terrible guerra de Bosnia entre otros muchos son algunos de los desgarradores conflictos que Reverte nos hizo ver a través de los medios de comunicación. Sin duda este trabajo ha sido algo que lo ha marcado en su vida y sin duda también en su literatura ha dejado huella.

A día de hoy, Reverte se dedica a la literatura en exclusiva y todos los domingos podemos leer sus artículos XL Semanal con un estilo muy personal como todo lo que Reverte hace, dando sus opiniones y contándonos parte de la historia de España de una manera amena y a veces muy divertida.

En el año 2003 Pérez Reverte ingresa en la Real Academia Española ocupando el sillón T y ha sido nombrado Doctor Honoris Causa por la Universidad Politécnica de Cartagena.

Su obra:

El húsar (1986)
El maestro de esgrima (1988)
La tabla de Flandes (1990)
El club Dumas (1993)
La sombra del águila (1993)
Territorio comanche (1994)
Un asunto de honor (Cachito) (1995)
Obra breve (1995)
La piel del tambor (1995)
Patente de corso (1998)
La carta esférica (2000)
Con ánimo de ofender (2001)
La reina del sur (2002)
Cabo Trafalgar (2004)
No me cogeréis vivo (2005)
El pintor de batallas (2006)
Un dia de cólera  (2007)
Ojos azules (2009)
Cuando éramos honrados mercenarios (2009)
El asedio (2010)
El tango de la guardia vieja (2012)
El francotirador paciente (2013)
Perros e hijos de perra (2014)

A todos estos libros añadiremos la colección de Las aventuras del capitán Alatriste, una serie que ha obtenido un gran éxitos entre los lectores y que consta de los siguientes volúmenes:

El capitán Alatriste (1996)
Limpieza de sangre (1997)
El sol de breda (1998)
El oro del rey (2000)
El caballero del jubón amarillo (2003)
Corsarios de Levante (2006)
El puente de los asesinos (2011)