miércoles, 20 de mayo de 2015

Frangmento de "O faro escuro" de María López Sández

Para Catalina era reconfortante ter algo que se movese, que introducía un elemento de variedade no escenario inmóbil e monótono do pozo

Durante as primeiras horas de reclusión, cando o traumatismo aínda non lle permitía orientarse, pensara nas rapazas desaparecidas e asasinadas. Olalla Riveiro, Tanaia Fernández, Sara Tarrio. Sabíase que, desde o secuestro, eran mantidas con vida durante dúas semanas. Temera a violación, a tortura, o asasinato.

Pero a medida que recuperara conciencia do sucedido, a idea que se fora formando na súa mente era ben distinta. Agora sabía con precisión cal sería o día. O 18 de maio decidiríase se vivía ou morría. O problema era que ignoraba que día era e seguía perdida naquela insoportábel confusión temporal. Para estar preparada facía exercicio no escaso espazo de que dispoñía. Como non podía correr, saltaba; como non tiña ningún peso nin resistencia, facía flexións, absominais, exercicios compresivos, e logo estiraba os músculos. Aquela disciplina física permitíalle tamén prepararse mentalmente. En primeiro lugar, necesitaba construir unha mochila, algo co que ataar firmemente a Coco as suas costas. Sabía que non conseguiría sobrevivir se o can morría. Colleuno e mirou aqueles fermosos ollos verdes.

-Farémomo xuntos, Coco.

domingo, 17 de mayo de 2015

"O faro escuro" de María López Sández

Amósovos hoxe a miña recensión do libro "O faro escuro" da autora María López Sández. Este pequeno volume editouno a Editorial Galaxia.

Trala bonita portada decorada cunha fermosa imaxe chamada Sálvora de Carmen Rosa Carracedo, unha imaxe dun faro, atópamos unha pequena obra formada por trinta e un capítulos cortos, cunha linguaxe sinxela que non traerá complicacións na súa lectura e comprensión.

O faro é  unha imaxe moi simbólica que trae a nosoutros a idea de luz, esa luz que ilumina o camiño para chegar sempre a bon porto, máis neste caso, María López nos trae a historia dunha vida na que o faro que iluminaba o camiño esnaquízase e creba a vida dun dos persoaxes principáis.

Resaltaría do libro o feito de que nos deixa unha reflexión sobre, a vida das mulleres que traballan e teñen unha vida familiar complicada ó ter fillos con diversidade funcional, o que as leva a facer grandes esforzos para atender as dúas partes nas que se fragmenta a súa vida, a vida familiar e a vida laboral. Un día a día cheo de renuncias e de limitacións e sen moitas axudas para poder enfrontar o seu camiño, perdendo esa sensación de seguridade que unha familia sin eses atrancos pode ter. Gustoume o tratamento que fai do persoaxe de Pablo, un neno con diversidade funcional que é totalmente consciente da situación complicada que a súa enfermidade trae a familia,e que a pesar dos seus problemas non dubida en apoiar a súa nai en todo momento e animala para que siga adiante. Amósanos María López Sández a necesidade de axuda destas familias, que ten que contratar persoal para atender ó neno mentres a nai traballa, e que as veces, supoño que moitas veces, teñen que recurrir á familia porque non chegan os cartos para pagar á cuidadora.

Esta novela  trae máis cousas interesantes, ó tratar tamén o tema de cómo algúns medios de comunicación contan certo tipo de noticias dunha maneira moi insensible, buscando tan só o aumento da audiencia e esquecendo que están a falar da vida de persoas. Así non teñen dúbidas en urgar na vida da xente ata límites insospechados, deixando atrás a dignidade das persoas e, escudándose na súa obriga de informar, utilizan todo tipo de estratexias, aínda as máis ruíns. Máis non contenta con isto, a autora non dubida en facernos reflexionar sobre os métodos que utlizan algunhas persoas para alcanzar notoriedade, para facerse ver e trepar ata o máis alto nos seus traballos, ainda que elo conleve pisar ós que teñen o seu aredor.

Engadiría eu que o que máis máis me gustou do libro é a forma de presentar o perfil psicolóxico dos persoaxes, cómo varían cada un as súas formas de pensar segundo as situacións que enfrontan, o perfil psicolóxico do home do faro, como xoga coa victima mentres a ten retenida e como  Catalina vai cambiando a súa forma de pensar e de actuar mentres prepara a súa fuga. A presentación dunha situación de perigo onde, uns cantos detalles doces, poden facer cambiar esa sensación de perigo por sensación de seguridade aínda sabendo que estás nunha circunstancia onde nada pode terminar ben. E dicir, cómo modificamos as nosas conductas ante as situacións de perigo, cómo podemos manipular a outras persoas para que fagan o que nos queiramos, cómo unha catastrofe familiar pode cambiar os teus patróns de comportamento e a túa forma de ver a vida.

Tamén é certo que eu esperaba outro final do libro, tal vez o típico final que neste tipo de novelas policíacas te atopas, e quedéi un pouco perplexa cando rematéi a súa lectura, así, comencei a leélo e máxicamente atopeime atrapada na historia, pero pouco a pouco a novela foi xirando e rematou sen forza. Eu esperaba un final sorprendente que non acabou de chegar, supoño que tal vez sexa pola costume de ler novelas policíacas que teñen máis ou menos sempre o mesmo final e neste caso María Sandez lle deu un xiro diferente. Tal vez non lle interesaba darlle o típico final a súa novela, porque o que intentaba era mostrar outras cousas no seu libro....terédelo que buscar como o fixen eu coa súa lectura.

Unha novela  rápida de ler e con bos témas de fondo que vos fará pasar un rato entretidos. Leédeo¡¡


María López Sandez

Maria López Sández (Lugo, 1973) é doutora en Teoría da Literatura e Literatura Comparada pola Universidade de Santiago de Compostela. Exerce a docencia no ensino secundario no IES Xulián Magariños (Negreira) e é profesora asociada de Didáctica da Lingua e a Literatura na Facultade de Ciencias de Educación da USC.

En 2007 foi galardoada co Premio Ramón Piñeiro de ensaio pola obra Paisaxe e nación: a creación discursiva do territorio e, en 2012, co Premio Repsol de Narrativa breve por A forma das nubes. Ambos libros publicados pola Editorial Galaxia.

Tamén é a autora do libro "O faro escuro", libro publicado pola Editorial Galaxia neste ano 2015 e do que se fai reseña aquí.

Novidades Editorial Galaxia


"Fábula"
XAVIER ALCALÁ
Colección LITERARIA
EDITORIAL GALAXIA 2015
292 páxinas
P.V.P: 17 € Ive incluido
ISBN: 978-84-9865-601-5



Publícase a sexta edición de Fábula, novela coa que Xavier Alcala obtivera o Premio da Crítica Española en 1980. O autor da triloxía "Evanxélica memoria" define esta obra agora reeditada como unha novela "adherida á memoria viva". Un long-seller que chega outra volta aos lectores co mesmo pulo da primeira edición.

Xavier Alcalá escriiu Fábula a partir de testemuños do que el denomina "memoria viva" dos feitos. Se toda a obra do autor de A nosa cinza ten unha querencia especial pola recreación de fontes orais e mesmo documentais, esta novela, escrita corenta e tres anos despois do inicio da Guerra Civil e artellada en diferentes planos de acción, tamén é unha recreación de sucesos e personaxes de pasado. O relato organízase, pois, en planos de acción que enfrontan a Guerra e a Transición Democrática, a Galicia da Longa Noite de Pedra e as Américas do exilio.

Gañadora do Premio Cidade da Coruña, a novela emprega "fórmulas estruturais orixinais", segundo a opinión da crítica (véxase o Diccionario da Literatura Galega I). Amor, odio, morte, vinganza e un segredo inconfesable marcan a trama dunha obra que, a parte das sucesivas reedicións en Galaxia, tamén foi publicada por La Voz de Galicia en 2003 e da que se fixo unha versión en castelán en 2011.


XAVIER ALCALA (Miguelturra, Cidade Real, 1947) é enseñeiro de telecomunicacións, amais de colaborador na prensa, actualmente cunha columna en La Voz de Galicia. Instalado en Galicia desde a nenez, iniciou a súa obra literaria con Voltar, seis personaxes e un fado (1972), obra  á que ían seguir títulos coma A nosa cinza (1980), Fábula (1980), Nos pagos de Huinca Loo (1982), Cárcere verde (1990), Latitude austral (1991), Código morse (1996) e Alén a desventura novela coa que obtendría o Premio Blanco Amor no ano 1998. Tamén é autor da triloxía "Evanxélica memoria", na que se relata a epopea das comunidades evanxélicas en Galicia, constituída polas novelas Entre fronteiras (2004), Nas catacumbas (2005) e Unha falsa luz (2007). En 2012, publicou a novela Verde oliva, sobre a revolución castrista en Cuba.

Día das Letras Galegas: Xosé Filgueira Valverde

Hoxe é o Día das Letras Galegas, deixovos un fragmento da obra "A Monxa-Frade" de Xosé Filgueira Valverde, o autor que se dedica este día fermoso para os galegos.


"Deixou Xanciño a egua no curral do capelán e entraron xuntos frade e mozo. O frescor do portal e aquel doce recendor de albahaca e incenso foron coma un conforto das angueiras da viaxe e das matinacións que acoraban. Pero o padre seguía tan ofegado que a torneira coídou que se burlaba dela ou que toleara.

- Ave María Purísima.
- Sen pecado concibida.
- Son o padre Esteban Guardamiro que quero falar coa madre abadesa e coa comunidade.
- Benvido, señor, sempre a súa visita é moi grata para a comunidade. ¿Ven predicar á vila?
- Non, non, traio un asunto grave que tratar. É que este mozo quere entrar no noviciado.
- Que El-Señor lle manteña o humor, padre Guardamiro. Aí ten as chaves de locutorio -o torno remexeuse coma se fixese discanto da risa da monxa- e suba con coidado, non vaia caer.

Entraron no locutorio, sentouse o frade nun sillón de Moscovia, herdo da abadesa Sarmiento. Quedou en pé o mozo. Tardou en descorrer a cortina negra, detrás da grade. Despois dos saúdos, o frade tatexou:

-Traio estas cartas do padre provincial. O caso é raro. Este mozo, Xanciño, que veu aquí algunhas veces con encomedas do convento e a recoller galanos, este rapaz....
- Xa o coñecemos, padre Guardamiro, veu moitas veces e sempre ben recivido. Teñen unha xoia no seu convento. Coidamos que xa vestira o saial de doado do Noso Padre San Francisco...
- Disculpe, madre abadesa, o que quere o rapaz e vestir o hábito de monxa clarisa."


Deixovos enlaces a fragmentos así como dunha recensión que fixen do seu libro "Quintana viva":



Que teñades un día estupendo¡¡

viernes, 15 de mayo de 2015

"Feitizo de sangue" de Sabéla González

"Feitizo de sangue" da escritora Sabela González, é a segunda parte da triloxía fantástica "As crónicas de Landereina" publicado pola Editorial Galaxia. O seu primeiro tomo "Bágoa de Lúa" xa o reseñei no seu momento aquí.

Facendo unha comparación coa vida mesma, "Feitizo de sangue" sería a parte das nosas vidas chea de impedimentos, enredos e probas que todos sufrimos ó longo do noso vivir.

Todos temos uns obxetivos, unos anhelos que queremos cumprir, e cada un destes desexos supón unha porta que abrir, unha porta que atravesar para atopar o que buscamos, os filósofos dirían para chegar a Sabedoría ou a liberdade interior ou, sen ser tan profundos, a conseguir o coche ou a casa dos nosos soños, por exemplo.

Cada camiño percorrido para achar esa porta, trae consigo novas ensinanzas sobre nós mesmos, sobre aqueles que temos ó noso arredor (e que as veces nos acompañan nas nosas aventuras) e sobre o noso entorno. Estes laberitos que atopamos na vida son como os que se atopan Güenaela, Berenguea e Gan na novela, e cada atranco lles fala a cada un deles dunha maneira distinta segundo o que cada un necesita atopar, e cada un deles aprende, con cada nova aventura, algo novo de si mesmo e dos demáis. E todos e cada un dos pasos que dan os enriquecen como persoas. Así a vida se vai conformando nun aprendizaxe contínuo onde a solidariedade, o compañerismo e a xenerosidade son os ingredientes adecuados para conseguir o éxito na nosa busqueda interior.

Sabela González pon a Berenguela, a Güenaela e a Gan ante un enorme laberinto cheo de maxia e atrancos que os levará por un carreiro retorto ata atopar o que necesitan, O Feitizo de sangue, e para elo, a autora,  non dubida en poñelos a buscar a senda correcta incluso botando miguiñas de pan polo camiño, facendo deles pequenos pulgarciños desesperados por chegar ao fin, enfrontados a forzas grandes e poderosas, oscuras e tenebrosas que os fan parecer cada vez máis pequeniños ante a incrible mostra de recursos malignos que amosan ante eles. Así, as forzas do mal, que tamén están neses laberintos e que tamén teñen súas propias loitas (neste caso loitan  por conseguir poder, manipulación, explotación dos seus devanceiros), usan ferramentas como a violencia e o engano para chegar a acadar o Poder absoluto por medio da Bágoa de Lúa.

A autora abre a porta de novo os tempos pasados, para facernos entender as causas que levan ós malos malísimos a caer tan abaixo e perpetrar tanta maldade polo seu camiño, mais tamén engade novos persoaxes na novela, e con grande maestría, Sabela González fará que desconfiedes de todos e cada un deles, incluso pensaredes mal de persoaxes que xa tedes catalogados como "un dos bos", xa que a autora sabe deixar ocos nos seus comportamentos e nas súas formas de pensar, que vos fará dubidar deles en todo momento. E así, avanzaredes na lectura da novela, coa mosca detrás da orella todo o rato.

Unha lectura rápida, cunha acción un poco lenta no principio pero que ó final colle velocidade e te atrapa ata quedar de puntiñas ó bordo do acantilado, a piques de caer, e coa cabeza chea de dúbidas por resolver, e moitas ganas de mercar o seguinte volume e devoralo para  saber que vai pasar con Güela, Berenguela e Gan, con Willasmau e Daria, con Cátaba e Bunm, con Eglantea e Gunidar...un mar de dúbidas, un mar de dúbidas¡¡¡¡¡

Sabela, para cando o terceiro volume de As Crónicas de Landereina?¡¡




Novidades Editorial Galaxia

ISBN: 978-84-9865-603-9
ISBN: 978-84-9865-604-6
LABIRINTO
DA
CULTURA


XOSE FILGUEIRA VALVERDE
Adral
Segundo Adral
Colección LITERARIA
EDITORIAL GALAXIA 2O15
444 e 536 páxinas

PVP: 18 € Ive incluído cada volume.



Continuando coa publicación da Biblioteca Filgueira Valverde, ilustrada en cuberta con obra pictórica de Ovidio Murguia, a Editorial Galaxia tira do prelo os dous primeiros volumes da serie Adral e anuncia a publicación do terceiro para o outono deste ano, como conclusión do Ano Filgueira Valverde, autor ao que se lle dedica o Dia das Letras Galegas do presente ano 2015. Os seis volumes restantes publicaranse en senllas entregas sucesivas nos dous próximos anos.

Escritos coa intención "de manter viva a vocación de entregar aos demais o que un vai adeprendendo", Xosé Filgueira Valverde xuntou artigos escritos inicialmente para os xornais e foinos publicando en libro, co título de Adral, desde 1979 ata o ano da súa morte. A unidade ven dada por un fito, Galicia, e pola vontade de servir a súa cultura.

Filgueira Valverde compón os volumes do Adral arredor de eixes temáticos nos que agrupa artigos sobre a toponimia e nos nomes; sobre símbolos coma o labirinto, o reloxo de area e as escaleiras; sobre os ritos que sinalan o paso do tempo, entre eles festas anuais coma o entroido, os maios ou o magosto, e sobre mesteres coma o de canteiro, o de fogueteiro, ou o de "sementador de cruceiros". Dedica tamén ás artes un mangado de textos, nos que trata, por exemplo, da obra de Prieto Nespereira, de Rubens e de Federico Mompou, ou estuda temas coma o estilo e o grafismo, a cerámica de Sèvres, os retábulos e a arquitectura relixiosa. Tampouco as letras quedan á marse dos seus intereses intelectuais, desde os cancioneiros medieváis aos romances, dos pseudónimos de Otero Pedrayo as obras de Cabanillas e Feixoo.

jueves, 14 de mayo de 2015

Novidades da Editorial Galaxia


 "O vigairo. A monxa-frade.Agromar. Aucto de Santa María"
 XOSÉ FILGUEIRA VALVERDE
 Colección LITERARIA
 EDITORIAL GALAXIA 2015
 164 páxinas
 P.V.P: 14€ Ive incluido.


Coincidindo co Día das Letras Galegas dedicado a Xosé Filgueira Valverde, EditoriaL Galaxia publica a Bibioteca Filgueira Valverde, ilustrada en cuberta coa obra pictórica de Ovidio Murguía. O segundo título desta serie, logo da publicación de Quintana viva, está formado por catro obras de dous xéneros diferentes: a narrativa e o teatro. O vigairo, publicado por primeira vez en 1927, é un canto literario ao mar de Pontevedra. A monxa-frade, un relato inédito de inspiración histórica; e á literatura dramática pertencen Agromar (1936) e Aucto de Santa María (1969).

En O vigairo, Filgueira Valverde fai unha loa literaria do mar de Pontevedra; o mar do comercio do sal e dos quimóns da sardiña. Os vigairos eran as vellas autoridades dos gremios do mar, evocados nun texto que vén dacabalo da ficción narrativa e a lírica ensoñadora. Saudades dunha Pontevedra soñada, documentada, mais tamén imaxinada, unha das constantes  da preocupacion intelectual, histórica, artística e mesmo literaria do autor.

A monxa-frade, tamén de inspiración histórica, aínda que ficcionada, é un texto inédito que xurdiu dunha encomenda dos promotores da colección "Contos do Castromil" (1992). Filgueira Valverde preparou este relato, que non chegou a rematar estilísticamente, máis que formal e estruturalmente está xa logrado. Como tal, como non totalmente concluído, publícase neste libro.

Agromar é moito máis ca teatro infantil, son reflexións sobre o proxecto galeguista nunha época na que se vivía a tensión ideolóxica e cultural entre o mundo da vila e o mundo da aldea. Pola súa banda, Aucto de como Santa María foi levada aos ceos pra a festa da nose señora en agosto (refeito con testos dos séculos XIII e XIV) foi publicado por primeira vez no número 25 da revista Frial. Unha vez máis, Filgueira bota man da erudición histórica para reelaborar un auto sacramental que relaciona coas orixes ou tradición do teatro galego: "Unha peza de teatro litúrxico medieval na nosa fala galega", segundo advirte o autor no limiar.

sábado, 25 de abril de 2015

"O meu pesadelo favorito" de María Solar

Aquí tedes o libro "O meu pesadelo favorito" da escritora e presentadora de televisión María Solar. Este libro foi editado neste ano 2015 pola Editorial Galaxia, e pertence a colección Árbore de dita editorial.

Este conto orixinal a máis non poder recibiu o Premio Lazarillo 2014 e ten unas ilustracións coloristas e divertidas feitas pola man de María Lires que abren camiño coas súas cores e formas ás aventuras e desventuras que o persoaxe principal desta obra vivirá a través dos camiños que a medicación amósalle na súa mente.

É un conto que non deixará indiferente a ningún neno que o teña nas súas mans. "O meu pesadelo favorito" é un libro pequeno, pero dunha gran axuda para os pais, porque a temática que toca é importante.

A cantidade de cousas diferentes e de persoaxes diferentes que poden aparecer nun sono. Todas elas enriquecen ó soño e o fan irrepetible e moitas veces inolvidable. Todos eses persoaxes teñen unha función, unha explicación da súa existencia. A través dos soños entendemos moitas cousas, e aquí, neste libro, María Solar, a través dos soños de Manuel léva ós nosos nenos a comprender a importancia da diferencia, da diversidade. 

A importancia de facer ver ós cativos que ser diferentes (por razon de raza, ou sexo, por a túa personalidade ou por o teu físico, polas túas crenzas ou simplemente pola túa ropa, ou por ter algunha enfermidade) non é malo. A diversidade é o que enriquece a sociedade, unha sociedade que necesita de esa diversidade, xa que gracias á xente que pensa diferente ou se comporta diferente a vida evoluciona. Foi a xente diferente a que fixo novos descubrimentos, abríu novas rutas ou creou novas formas de pensar, e todas elas xuntas fixeron que a humanidade avanzara. Eu penso que esa é a idea principal que quere aportar María Solar co seu conto " O meu pesadelo favorito", pero este pequeno conto, ademáis de ter unhas ilustracións preciosas de María Lires, tamén aporta outras ideas o longo do mesmo de gran interés. 

Así, a importancia de compartir cos demáis e a satisfacción que da, os problemas de contar mentiras, a importancia dos bicos, a importancia de ter amigos (aínda que sexan "raros"), a loita polos teus soños, as diferencias sociáis entre as persoas,  a explotación infantil ou incluso a loita pola protección das especies en extinción son abordados neste conto dunha maneira tenra e coidada que farán deste conto o favorito dos nenos.

Unha preciosidade de conto, "O meu pesadelo favorito" sin dúbida é un conto super recomendable e co que pasaredes uns moi bos intres, pola súa orixinalidade na forma de tratar témas tan serios e as veces tan díficiles de explicar a un neno, e polos persoaxes tan orixinaís que Maria Solar utiliza para levar os cativos da man por entre soños maravillosos. Para a biblioteca casera sen dúbida ningunha¡¡




María Solar

María Solar naceu e vive en Santiago de Compostela. É xornalista da Televisión de Galicia e a Radio Galega. Licenciouse en Xornalismo e Bioloxía, ademáis de ser diplomada en Maxisterio e ter o título de especialista en Información Ecolóxica e Medioambiental.

A súa actividade sempre se centrou no mundo da comunicación, na actualidade presenta na TVG A revista. Fin de Semana. Ten unha ampla traxectoria en radio e televisión, e na TVG presentou programas de todos os xéneros: culturais, magacines, informativos, de ciencia, musicais, concursos e galas, como Zigzag Diario, Ciencianosa, En pé de festa, Arrampla con todo. Na Radio Galega presentou e dirixiu durante oito anos o magacín As tardes da Galega.

Como autora diríxese ao público infantil e xuvenil. En Galaxia publicou os libros: Vou ter un inmán¡¡¡ ( Premio Frei Martín Sarmiento 2013), e A verdadeira historia da mosca da tele (Premio Frei Martín Sarmiento 2014). No ano 2015 publicou o libro O meu pesadelo favorito pertencente a colección Arbore da Editorial Galaxia.

Máis tamén ten libros como :

 "Ecoloxía na aula" (Lea, 1998)
 "O libro do noso mar" (Lea, 1999)
 "O tempo do revés" (Baía, 2008)
 "Boa sorte" (Baía, 2008)
"O fillo do pintamonas" (Tambre, 2010)