sábado, 25 de abril de 2015

"O meu pesadelo favorito" de María Solar

Aquí tedes o libro "O meu pesadelo favorito" da escritora e presentadora de televisión María Solar. Este libro foi editado neste ano 2015 pola Editorial Galaxia, e pertence a colección Árbore de dita editorial.

Este conto orixinal a máis non poder recibiu o Premio Lazarillo 2014 e ten unas ilustracións coloristas e divertidas feitas pola man de María Lires que abren camiño coas súas cores e formas ás aventuras e desventuras que o persoaxe principal desta obra vivirá a través dos camiños que a medicación amósalle na súa mente.

É un conto que non deixará indiferente a ningún neno que o teña nas súas mans. "O meu pesadelo favorito" é un libro pequeno, pero dunha gran axuda para os pais, porque a temática que toca é importante.

A cantidade de cousas diferentes e de persoaxes diferentes que poden aparecer nun sono. Todas elas enriquecen ó soño e o fan irrepetible e moitas veces inolvidable. Todos eses persoaxes teñen unha función, unha explicación da súa existencia. A través dos soños entendemos moitas cousas, e aquí, neste libro, María Solar, a través dos soños de Manuel léva ós nosos nenos a comprender a importancia da diferencia, da diversidade. 

A importancia de facer ver ós cativos que ser diferentes (por razon de raza, ou sexo, por a túa personalidade ou por o teu físico, polas túas crenzas ou simplemente pola túa ropa, ou por ter algunha enfermidade) non é malo. A diversidade é o que enriquece a sociedade, unha sociedade que necesita de esa diversidade, xa que gracias á xente que pensa diferente ou se comporta diferente a vida evoluciona. Foi a xente diferente a que fixo novos descubrimentos, abríu novas rutas ou creou novas formas de pensar, e todas elas xuntas fixeron que a humanidade avanzara. Eu penso que esa é a idea principal que quere aportar María Solar co seu conto " O meu pesadelo favorito", pero este pequeno conto, ademáis de ter unhas ilustracións preciosas de María Lires, tamén aporta outras ideas o longo do mesmo de gran interés. 

Así, a importancia de compartir cos demáis e a satisfacción que da, os problemas de contar mentiras, a importancia dos bicos, a importancia de ter amigos (aínda que sexan "raros"), a loita polos teus soños, as diferencias sociáis entre as persoas,  a explotación infantil ou incluso a loita pola protección das especies en extinción son abordados neste conto dunha maneira tenra e coidada que farán deste conto o favorito dos nenos.

Unha preciosidade de conto, "O meu pesadelo favorito" sin dúbida é un conto super recomendable e co que pasaredes uns moi bos intres, pola súa orixinalidade na forma de tratar témas tan serios e as veces tan díficiles de explicar a un neno, e polos persoaxes tan orixinaís que Maria Solar utiliza para levar os cativos da man por entre soños maravillosos. Para a biblioteca casera sen dúbida ningunha¡¡




María Solar

María Solar naceu e vive en Santiago de Compostela. É xornalista da Televisión de Galicia e a Radio Galega. Licenciouse en Xornalismo e Bioloxía, ademáis de ser diplomada en Maxisterio e ter o título de especialista en Información Ecolóxica e Medioambiental.

A súa actividade sempre se centrou no mundo da comunicación, na actualidade presenta na TVG A revista. Fin de Semana. Ten unha ampla traxectoria en radio e televisión, e na TVG presentou programas de todos os xéneros: culturais, magacines, informativos, de ciencia, musicais, concursos e galas, como Zigzag Diario, Ciencianosa, En pé de festa, Arrampla con todo. Na Radio Galega presentou e dirixiu durante oito anos o magacín As tardes da Galega.

Como autora diríxese ao público infantil e xuvenil. En Galaxia publicou os libros: Vou ter un inmán¡¡¡ ( Premio Frei Martín Sarmiento 2013), e A verdadeira historia da mosca da tele (Premio Frei Martín Sarmiento 2014). No ano 2015 publicou o libro O meu pesadelo favorito pertencente a colección Arbore da Editorial Galaxia.

Máis tamén ten libros como :

 "Ecoloxía na aula" (Lea, 1998)
 "O libro do noso mar" (Lea, 1999)
 "O tempo do revés" (Baía, 2008)
 "Boa sorte" (Baía, 2008)
"O fillo do pintamonas" (Tambre, 2010)






viernes, 24 de abril de 2015

Fragmento de "O meu pesadelo favorito" de María Solar

A muller indicoulle que abrise sen medo a caixiña turrando do tirador azul que tiña. Así o fixo e entón viuse na praza dunha vila estranxeira, parecía americana, sen dúbida era a que indicaba na ficha. Había xente camiñando, reparou na beirarrúa, nun mozo e unha moza duns 30 anos que camiñaban xuntos, falando. El era alto, de pel moi branca con moitas pencas e uns intensos ollos azuis, ela levaba o pelo recollido nunha coleta que se movía ao andar, era morena e tamén moi branca ainda que sen pencas. Levaban roupas de abrigo, era inverno e ía moito frío. De súpeto empezou a caer moita auganeve. Grandes gotas que comenzaron a mollar o pelo dos dous, e correron cara a un supermercado próximo para abrigarse. Botaron unha curtiña carreira, berrando e rindo por aquela inesperada chuvia que os estaba enchoupando. Sen saber ben como, colléronse da man para apurar máis. E así alcanzaron o lugar resgardado e riron xuntos, moi cerca un do outro, moi cerca unha boca da outra, a piques de rozarse, e os dous sentiron o bico, aproximáronse, pero entón puxéronse serios e separáronse a un tempo. Por vergoña, porque se se daban un bico non sabian que ía pasar, porque lles dou medo ser mozos. Polo que fose, o caso e que aquel bico que sentiron, non o deron. E alí estaba agora, nunha caixiña na sección de "Bicos que non se deron", no almacén de beixos, para que os dous, cando quixesen ao longo da súa vida, puidesen soñar que o daban.


jueves, 23 de abril de 2015

Día del Libro del 2015: Kafka y Castelao


Hoy es el Dïa del Libro, y dos dejo un fragmentos de dos de mis obras favoritas, "La metamorfosis" de Kafka, uno de los libros que más veces he leído, cada vez que lo leo le encuentro un nuevo matiz, un nuevo significado, y , por otro lado, un fragmento de la obra "Un ollo de vidrio" de Castelao, un clásico de la literatura gallega con un encanto especial. Ahí os los dejo, ¿con cúal os quedáis?



FRAGMENTO DE "UN OLLO DE VIDRIO" DE CASTELAO.


Eu nascín, medrei e fíxenme home, e un bo día enfermóuseme un ollo. Fun aos médicos e lambéronme unha manchada de cartos e no remate de contas o ollo sandar sandou, pero quedoume grolo. Por aquel tempo tiña un galo tan amante que viña comer na miña man. Chamáballe Tenorio.
Un día estaba eu agachado cos graos de millo na cunca das maus, veuse cara min, paseniñamente, tripando a terra con aquel de señorón fidalgo. Plántase diante de min, ergue o pescozo pra fitar de perto, cicais bulronamente, aquel meu malfadado ollo grolo e, cavilando que sería cousa de manxar, axeitoume un peteirazo tan ben dirixido que me deixou torto. Agora si, os médicos, dispois de lamberme outra manchada de cartos, puxéronme un ollo de vidro, tan ben imitado que bulía e todo
A cantas mulleres engaiolei chiscándolles o ollo de vidro. . . !

Morrín entre cobertores como morren a cotío os bos homes, e ben afeitado e ben peiteado e co meu traxe dos días de festa -que por certo levoumo o enterrador ó día seguinte de enterrarme- fun pra debaixo dos terróns sen que ninguén se lembrase de quitarme o ollo de vidro. Deitado na miña caixa de pino repousei moitísimos días, tantos que perdín a conta. Apodrecín axiña e aos poucos días de enterrado escomenzaron os vermes a facerme cóchegas.
Cómpre decir que eiquí non está permitido presentarse en sociedade con farrapos de carne fedenta apegados nos ósos, pois os esqueletes, que non ven nin comen, ulen tan ben coma os vivos; así foi que namentres os vermes non manxaron a pouca freba que trouxen, non puden erguerme.
Foi unha noite de luar cando saín da cova por primeira vez. Traballiño custoume desentolle-las pernas e cando me erguín e botei a miña cachola fóra da terra, fiquei pasmado. . . Aquel ollo de vidro que de nada me servira na vida sírveme agora pra mirar.
Tolo de contento quitei o ollo, dinlle catro bicos e volvino a pór no seu sitio. Dun pulo brinquei da cova e fun cara o rueiro dos esqueletes.
Os esqueletes son tan parvos como as persoas. Abonda decir que non pensan máis que en beilar.


 FRAGMENTO DE "LA METAMORFOSIS" DE KAFKA

"Mantenía la cabeza inclinada, como si quisiera ver mejor a Gregorio, pero, en contradicción con ello, retrocedió atropelladamente; había olvidado que detrás de ella estaba la mesa puesta; cuando hubo llegado a ella, se sentó encima precipitadamente, como fuera de sí, y no pareció notar que, junto a ella, el café de la cafetera volcada caía a chorros sobre la alfombra. 

-¡Madre, madre! -dijo Gregorio en voz baja, y miró hacia ella. Por un momento había olvidado completamente al apoderado; por el contrario, no pudo evitar, a la vista del café que se derramaba, abrir y cerrar varias veces sus mandíbulas al vacío.

Al verlo la madre gritó nuevamente, huyó de la mesa y cayó en los brazos del padre, que corría a su encuentro. Pero Gregorio no tenía ahora tiempo para sus padres. El apoderado se encontraba ya en la escalera; con la barbilla sobre la barandilla miró de nuevo por última vez. Gregorio tomó impulso para alcanzarle con la mayor seguridad posible. El apoderado debió adivinar algo, porque saltó de una vez varios escalones y desapareció; pero lanzó aún un «¡Uh!», que se oyó en toda la escalera. Lamentablemente esta huida del apoderado pareció desconcertar del todo al padre, que hasta ahora había estado relativamente sereno, pues en lugar de perseguir él mismo al apoderado o, al menos, no obstaculizar a Gregorio en su persecución, agarró con la mano derecha el bastón del apoderado, que aquél había dejado sobre la silla junto con el sombrero y el gabán; tomó con la mano izquierda un gran periódico que había sobre la mesa y, dando patadas en el suelo, comenzó a hacer retroceder a Gregorio a su habitación blandiendo el bastón y el periódico. De nada sirvieron los ruegos de Gregorio, tampoco fueron entendidos, y por mucho que girase humildemente la cabeza, el padre pataleaba aún con más fuerza. Al otro lado, la madre había abierto de par en par una ventana, a pesar del tiempo frío, e inclinada hacia fuera se cubría el rostro con las manos.

Entre la calle y la escalera se estableció una fuerte corriente de aire, las cortinas de las ventanas volaban, se agitaban los periódicos de encima de la mesa, las hojas sueltas revoloteaban por el suelo. El padre le acosaba implacablemente y daba silbidos como un loco. Pero Gregorio todavía no tenía mucha práctica en andar hacia atrás, andaba realmente muy despacio. Si Gregorio se hubiese podido dar la vuelta, enseguida hubiese estado en su habitación, pero tenía miedo de impacientar al padre con su lentitud al darse la vuelta, y a cada instante le amenazaba el golpe mortal del bastón en la espalda o la cabeza. Finalmente, no le quedó a Gregorio otra solución, pues advirtió con angustia que andando hacia atrás ni siquiera era capaz de mantener la dirección, y así, mirando con temor constantemente a su padre de reojo, comenzó a darse la vuelta con la mayor rapidez posible, pero, en realidad, con una gran lentitud. Quizá advirtió el padre su buena voluntad, porque no sólo no le obstaculizó en su empeño, sino que, con la punta de su bastón, le dirigía de vez en cuando, desde lejos, en su movimiento giratorio. ¡Si no hubiese sido por ese insoportable silbar del padre! Por su culpa Gregorio perdía la cabeza por completo.

domingo, 19 de abril de 2015

"Quintana viva" de Xosé Filgueira Valverde


O libro "Quintana viva" do escritor Xosé Filgueira Valverde, (editado pola Editorial Galaxia, na colección Literaria e dentro da nova Biblioteca Xosé Filgueira Valverde) é un libro delicado (como a súa cuberta decorada cunha imaxe de Ovidio Murguía e de nome "Verán"), escrito en prosa poética como o seu autor di no libro.

Uns relatos de coidado formato, cortos e concisos nos que, cun vocabulario rico, amósanos un retrato costumbrista  dun mundo perdido, unha Galicia extinguida ou si acaso só existente en pequenos pobos e pequenos recunchos do interior do noso pais. Esos recunchos onde o tempo vai máis lento, as sensacións son máis auténticas e os sabores máis intensos.

Unha obriña dividida en catro apartados e onde se amosan algúnhas das mellores pezas literarias do autor coas que pretente amosarnos unha Galicia dos anos vinte onde a forma de vivir e de sentir era moi diferente a de hoxe en día.

Así a través da visión dos cativos, e recordando un pouco os escritos de Castelao, no apartado de nome "Os nenos", Xosé Filgueira rememora o vello sentir do pobo galego, as súas crenzas, os seus medos, as súas supersticións e os seus costumes. Unha sociedade de ricos e pobres que se miran de reollo e con carraxe. A vinganza, a amizade, o medo a morte, a soidade, as festas populares, a envexa. Todos en conxunto amosan o mundo galego a través dos ollos da inocencia.

Nas seguintes escolmas "Artistas aldeáns" e "Obradoiro" amósanos os homes e mulleres traballadores dos pobos, e tamén o convivir dos moradores dos mesmos.  Atopamos poboadores  que teñen soños e ilusións. Seres que polo seu oficio, polo seu diñeiro ou pola súa posición social creen ser algúen único e especial no pobo e queren chegar a máis, sobresaír, máis a vida e os seus veciños encargaránse de poñelos no seu sitio.

 En "Obradoiro" da man da torre Berenguela, Xosé Filgueira tráenos as dúbidas, loitas internas de verdadeiros artístas que loitan entre seguir a tradición familiar ou seguir os seus pasos e os seus desexos, máis o destino levarános por camiños sorprendentes ata facélos destacar polo seu traballo sen que eles buscaran ese recoñecemento e fama.

Finalmente a sección "Os nomeandeiros" (para min a sección máis curiosa) na que en dezaseis relatos cortos nos que veremos a importancia de nomear as cousas, e as cousas curiosas que suceden as veces a través dos nomes. Para min unha forma de facer pensar na nosa propia fala, nas súas curiosidades, máis tamén outros mensaxes por entre as liñas  que te fan pensar e terminas dicindo mentras pasas a outro conto..."ten razón".

En fin, un libro no que sin darte conta acabas vendo a cultura galega, unha forma amena e orixinal de presentar as nosas formas de sentir e de actuar, a nosa lingua e o seus usos, a forma de convivir e de entender a vida naqueles tempos e unha forma de amosar as tradicións que se tiñan . Para min un retrato fiel que foi Galicia nun tempo e que probablemente xa non volverá, maís tamén unha maneira de ensinar a importancia de non perder a nosa singularidade como pobo e unha crítica social por entre liñas moi ao estilo do señor Castelao. De feito o libro acompáñase con ilustracións de Castelao, de Xosé Sesto, Luis Seoane, Luís Pintos Fonseca e de Manuel Torres que fan referencia ós textos que van aparecendo na obra.

Para min foi unha moi boa adquisición, un libro precioso para regalar¡¡ Leédeo, gustarávos¡¡

Día das Letras Galegas: Xosé Filgueira Valverde

Xosé Filgueira Valverde (Pontevedra, 1906-1996), autor do libro Quintana viva libro reeditado pola Editorial Galaxia  pertence á xeración dos escritores formados no espírito do Seminario de Estudos Galegos, do que foi membro fundador. 

Catedrático de Lingua española e Literatura no ensino secundario, tamén foi dierctor do Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos, alcalde de Pnteverdar, conselleiro de Cultura da Xunta de Galicia no primeiro goberno galego, presidente do Consello da Cultura Galega e director do Museo de Pontevedra.

Como escritor, colaborou en moiros dos xornais galegos e en revistas coma Nós e Grial, recollendo a súa abundante producción bibliográfica na serie Adral (nove volumes). Da súa obra literaria, ademáis de Quintana viva (1971), cómpre salientar O vigairo (1927). Parte do seu enorme labor como investigador compilouna no libro Estudios sobre lírica medieval (1992).

Déixovos un video interesante sobre o autor.


viernes, 17 de abril de 2015

Fragmento de "Quintana viva" de Xosé Filgueira Valverde

O ALCUMANTE

Do mesmo xeito que  cada freguesía ten un seu cantaruxeiro que fai as cantigas para os Entroidos, os Maios e as chocalladas, tamén hai en todo lugar un tal que pon os alcumes. Ninguén llo leva a mal, e ainda non falta quen deixe encargado que lle poñan a nomeada na necrolóxica cando morra:

-Debaixo daquilo de " El Señor Don Francisco Rigueiro da Ponte", enriba do RIP, poñedes, entre parénteses (Mixela).
- Pero home, mira que ese é un remoquete moi feo.
- Primeiro que non vén a conto discutilo, porque non hei morrer tan cedo, e logo que non digo que faga bonito ou feo,  eu son para todos o Mixela, dende que me lumbrou dese xeito o Alcumante, e Mixela hei ser de morto...

 E no seu día, nas necrolóxicas, baixo os nomes, vanse vendo no xornal "Chilgorro", "Memelo", "Calacú", "Picheleiro", "Xatevexo", "Titirití" e aínda "Ricoporco" e "Papalandochas", que todos foran sacados do caxín do Alcumante.

 Deica o dia en que, ao saírmos da misa, vae e dinos:

- Dende hoxe, chamádesme "Bautista"
- Pero ho....
- Non, que iso do Alcumante foi posto por vos e non vou ser o único da parroquia que non leve unha boa lumbrada posta por min.

Ninguén lle fixo caso, e agora non pon alcuñas a ninguén.


miércoles, 8 de abril de 2015

"A mamá que perdeu as cóxegas" de Clara de Roxo

Ola ¡¡

 "A mamá que perdeu as cóxegas" e o orixinal título que a súa autora Clara do Roxo elexiu para o seu libro, editado pola Editorial Galaxia. Un título que xa de por si amosa que temos un pequeno problema que resolveremos non sen facer primeiro algunha que outra indagación.

É un feito que os cativos prestan atención ó seu arredor aínda que nos ás veces non o vemos. Mesmo parece que os nenos só están a xogar, ou a ler, ou a mirar a tele, pero só é un parecer, o cativo está cun ollo a xogar máis o outro ollo está atento ó seu arredor.

O cativo está  coa función "APRENDER" sempre en "ON" esto  o leva a observar, comparar e analizar a realidade que ten máis cerca, o pai, a nai, a irmá, os amigos, todo é obxeto da súa observación e análise. Pero ás veces ó neno faltalle información que o leva e chegar a conclusións non sempre acertadas. ¿E por qué lle falta información? Porque os que estamos ó seu arredor, ocultamos o que pasa para protexelo e que non sufra. Máis non  é a mellor idea, ocultamos estes problemas ós cativos porque temos dificultades para explicar os malos momentos da nosa vida con palabras que eles comprendan. Ó ocultarlle os malos intres que acontecen no fogar, tamén lle mandamos a mensaxe desacertada de que as cousas sempre van ben, cando o que ten que aprender é que as cousas na familia e na vida non sempre son como queremos, e que hai que afrontar as dificultades unidos.

Neste libro atopamos unha maneira sinxela de facer ver e comprender algúns destes problemas ós nenos.  Clara do Roxo neste libro atopa o elemento clave que axudará os pais: as cóxegas¡¡  Só un neno fixaría a súa atención na falta de cóxegas, pois é un elemento que acerca as risas ós cativos e que son síntoma de que a cosa vai ben. 

Pancho, o cativo protagonista desta historia, xunto coa súa amiga Vera, lánzase a investigar cal é a causa que está a romper a paz que reinaba na súa casa, cales son os posibles problemas que poden facer cambiar a actitude dos seus pais para así saber que ten que facer él para devolver todo a normalidade. A acción dos cativos desenrólase en nove capítulos cortiños nos que Pancho segue todos os pasos da investigación e intenta por todos os medios conseguir que as cóxegas volvan de novo xunto a súa nai. Estes nove capítulos están acompañados polas ilustracións de Ana Francisco e Jorge Vázquez nun libro que non alcanza as cen páxinas e rematadas cunha orixinal biografía de Clara do Roxo.

A autora, no seu libro "A mamá que perdeu as cóxegas" deixa nas nosas mans un libriño pequecho, ideal para ler cos nenos, que fai ver a cantidad de pensamentos erróneos que un neno pode ter tras escoitar a famosa frase "é cousa de maiores", e a sensación que poden ter de que o están a deixar a un lado. Amosa a importancia de incluir ó neno nos problemas da casa, pois así  poderá crecer sen traumas e sen problemas xa que se lle fai partícipe das cousas da familia e se lles explica con maneiras suaves as claves do que está sucedendo no entorno familiar do que él forma parte.

Por outro lado tamén ensina ó cativo os posibles problemas que pode haber na familia e cales son os comportamentos que él pode levar a cabo para axudar e resolver certas dificultades no seu fogar namentras as solucións asoman pola porta pouco a pouco. A súa axuda na casa é mostrada como algo importante e bo para a boa marcha no fogar. A importancia do apoio dos amigos nos malos momentos tamén se amosa a través do apoio de Vera. Amosa as diferencias que existen nos distintos tipos de familias, unha familia cunha mai soa e a súa filla supón cousas diferentes que unha familia na que o nucleo familiar permenece unido e que ambas opcións son válidas para vivir.O libro ten moitas lecturas e Clara do Roxo, de forma maxistral, toca moitos témas difíciles a hora de explicarllos a un neno dunha maneira moi natural e con palabras fáciles de comprender para o pequeno.

Pareceme un libro moi util, un bo recurso para explicar as cousas complicadas que ten vivir nunha familia. Sin dúbida un bo libro para ter na casa cando hai pequenas e pequenos de por medio. Un gran tesouro para agasallar os nenos e que aprendan xunto cos maiores. Encantoume¡¡

Clara de Roxo

A Clara do Roxo o que máis lle gusta facer na vida é ler e escribir. Tamén é feliz cando anda en bici, ou pasea pola praia do Vao en inverno. Vólvenlle tola as chuches, aínda que xa sabe que son moi malas para os dentes.
Como o seu maxín andou sempre de castelo en castelo mergullado nos tempos antigos, decidiu estudar Historia, para comprender mellor a vida e aventuras dos reis e raíñas e das damas e cabaleiros, os seus segredos e degoxos e tamén para coñecer os motivos incomprensibles das guerras terribles que sucederon hai tantos e tantos anos.
E así foi como agora, xa de maior, acadou o seu maior devezo, ser escritora de verdade. "A mamá que perdeu as cóxegas" é a súa primeira novela, que imaxinou para o seu fillo pequeno e para todos os nenos que teñan unha ilusión na súa cabeciña. Logo imaxinou outra historia que tedes que ler tamén "A princesiña que conducía unha locomotora"


martes, 7 de abril de 2015

Novidades da Editorial Galaxia

Aquí tedes unha das novidades da Editorial Galaxia que eu pronto leeréi e que sae con motivo do próximo Día das Letras Galegas, adicado ó escritor Xosé Filgueira Valverde.





Autor: Xosé Filgueira Valverde
Titulo: Quintana Viva
Colección Literaria
Ed. Galaxia 2015, 136 páxinas
PVP 12 € Ive incluido









Acuarelas do vivir galego

Coincidindo co Dia das Letras Galegas dedicado a Xosé Filgueira Valverde, Editorial Galaxia comeza a publicación da Biblioteca Filgueria Valverde, unha serie que, integrada na colección Literaria, se inicia co seu libro de relatos Quintana Viva. Esta biblioteca de autor irá ilustrada en cuberta coa obra pictórica de Ovidio Murguía.

Neste libro, Filgueiira Valverde recolleu relatos escritos durante cincuenta anos. O propio autor define estas pezas literarias como "pequenas refendas, en prosa poética, encetadas con 'Os nenos', narracións do feitío que Castelao soubo axiña soerguer coma niguén e nomear para sempre cousas" e continuadas noutros contos, aquí seleccionados en función da súa unidade e, tamén en verbas de quen os escribiu, por seren os que "mellor espellan o seito que tivemos os mozos dos anos vinte de enxergar o vivir galego".

Precisamente é esa frase, "o vivir galego", a que describe con maior exactitude o punto de vista desde o que se concibiron estes relatos que, nunha escena ou no retrato duns personaxes, condensan un xeito de vivir e de entender o mundo literariamente vencellado a unha identidade. Ademáis, cómpre salientar nestas prosas o interese do investigador por "escudriñar na fala e no estilo das xentes"; interese que Filgueira Valverde asocia ao herdo deixado polo "espírito dunha impar rolda de verdadeiros mestres".

En Quintana viva, recóllense alguhas das mellores páxinas da obra literaria de Xosé Filgueira Valverde. Recreación de personaxes e escenas dun tempo ido que, cos seus relatos, volven abrallar coa cor vivida e ricaz trazada pola man áxil e coidadosa dun acuarelista maxistral.

XOSÉ FILGUEIRA VALVERDE (Pontevedra, 1906-1996) pertence á xeración dos escritores formados no espírito de Seminario de Estudos Galegos, do que foi membro fundador. Catedrático de Lingua española e Literatura no ensino secundario, tamén foi director do Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos, alcalde de Pontevedra, conselleiro de Cultura da Xunta de Galicia no primeiro goberno galego, presidente do Consello da Cultura Galega e director do Museo de Pontevedra. Como escritor, colaborou en moitos dos xornais galegos e en revistas coma Nos e Grial, recollendo a súa abundante producción bibliográfica na serie Adra (nove volumes). Da súa obra literaria, ademáis de Quintana viva (1971), cómpre salientar O vigairo (1927). Parte do seu enorme labor como investigador compilouna no libro Estudios sobre lírica medieval (1992).