jueves, 25 de mayo de 2017

"Moito Morro Corporation, Sociedade Ilimitada" de Carlos Labraña

O autor Carlos Labraña e a Editorial Galaxia traen o libro "Moito Morro Corporation, Sociedade Ilimitada" ata as librerías e ata as vosas casas. Unha achega chea de cor e de diversión, pero tamén chea de información importante para os nenos e nenas.

Da man dun circo, que tanto lles gusta os cativos, e dos seus integrantes, o autor ten a boa idea de contarlles os problemas que a crise trouxo a moitas empresas e particulares. 

Nesta ocasión o circo ven a representar a todos eses que pasaron por problemas graves por causa da crise, e a través dun díalogo intelixente e rápido, vai achegando as causas e consecuencias da crise, e o por qué de moitas das situacións que os nenos foron vendo nos noticiarios de todas as televisións, e incluso,  nos seus colexios.

Nunha sociedade como a nosa, onde os medios de comunicación invaden todo, os nenos van escoitando cousas aquí e alí, fragmentadas e moitas veces incomprensibéis, é importante por tanto facerlles comprender dunha maneira amena e suave cómo funciona o mundo para que nun futuro se poidan defender mellor.

O autor crea nesta ocasións uns persoaxes coloristas, divertidos e moi simbólicos, salientar a imaxe e a descripción que fai dos homes voitre e a súa función, a súa ambición e falta de moral absoluta. A carectización dos mesmos, xa fai comprender os nenos que estamos ante os malos da "película", xente coa que hai que ter coidado. A imaxe sorprendente do banqueiro que foxe para as Bahamas, e o director do circo desesperado por levantar o seu circo e sair adiante, así como evitar que Dona Forreta quede co circo e os seus integrantes. Rita e Nita que queren coller o que os bancos lles roubaron...Un circo moi moi simbólico .

Maravillosas e divertidas tamén son as ilustracións deste conto pequeno, veñen da man de Rodrigo Chao e farán que os nenos disfruten ainda máis do libro. Recordar ademáis que éste libro recibiu o Premio Gala do Libro neste ano na categoría de Teatro.  Unha boa ferramenta para aprender lendo¡¡

Carlos Labraña

Carlos Labraña naceu en Cedeira en 1969. Fundou en 1988 o Colectivo Garola, dedicado á creación e montaxe de pezas de teatro infantil. Con eles participou en varias pezas dirixidas ao público máis novo, das que podemos salientar: O segredo de Daniel e A escada, ambas as dúas gañadoras do Certame Xeración Nós. 

Máis adiante continua a escrita de maneira individual ou en colaboración cos seus irmáns Antón e Sabela con pezas como : O teatro dos soños; Indo para o Samaín, baseada na festa das cabazas; Os sons da buguina, finalista do Premio Meiga Moira; Teatro de xoguete, Premio Estornela; e Espantallo, Premio O Facho. Recentemente, formou o grupo de teatro Os Furabolos para levar á escena ás súas obras.

Trouxen a Carlos Labraña ata o meu blog da man da súa novela infantil Moito Morro Corporation, sociedade ilimitada, que recibiu o Premio Gala do Libro no presente ano 2017 na categoría de Teatro.

Fragmento de "Moito Morro Corporation, sociedade ilimitada" de Carlos Labraña

"Nita: Coidado, isto está cheo de xente! Mira o sofá.
  Rita: Desde cando a xente dorme nos bancos?
  Nita: Desde que lles quitan as casas.
  Rita: Non sei..., Nita, isto paréceme un pouco raro.
  Nita: Ti ves cousas raras en todos os sitios
  Rita: Só cando o son
  Nita: Isto vainos dificultar un pouco as cousas. Temos que andar amodiño para non espertalos.
  Rita: Non será mellor vir outra noite que estea ísto máis despexado?
  Nita: Diso nada! Agora que estamos aquí non imos  marchar cos petos baleiros. Este banco non vai quedar cos nosos cartos de ningunha das maneiras.
  Rita: Ben, pero collemos só o que nos deben.
  Nita: E os xuros, fataba máis! Agora hai que mirar por onde cae a caixa forte. Sígueme!

Nita e Rita procuran silandeiras pola oficina.
  Nita: Con tanto moble isto parece un labirinto!
  Rita: Pois vai amodo, non vaias enfociñar!
  Nita: (Afastándose da irmá) Vexo algo!
  Rita: Agarda por min!

Nita bate coa caixa e magóase.

  Nita: Aaaiii!
  Don Faustino: (Sen abrir os ollos) Ringo...
  Ringo: Non fun eu...

Don Faustino e Ringo volven durmir.

  Rita: Nita, ten máis coidado, que nos van descubrir.
  Nita: Shisss!!! Xa atopei a caixa forte, e é grande coma un mundo. Debe de haber unha morea de diñeiro dentro.
  Rita: Lembra, só imos coller o noso.
  Nita: Cala dunha vez! (Apalpando a porta) Esta é a nosa noite de sorte. Tamén deixaron a caixa forte aberta !
  Rita: Isto cada vez fústame menos. Quizais sexa unha trampa."

miércoles, 24 de mayo de 2017

"As últimas galerías" de Xosé María Álvarez Cáccamo

"As últimas galerías" é o título do libro que escribiu Xosé María Álvarez Cáccamo. A Editorial Galaxia trouxo ata as nosas máns este libro que está dentro da colección Literaria e eu estou máis que segura de que todos aqueles que a leades, recomendaredes a súa lectura os vosos amigos e amigas.

Creo que gardaréi este libro entre uns dos meus preferidos de entre os moitos que xa lin en lingua galega. Preguntarédesvos cal é a razón , pois volo vou contar. Teño que dicir deste libro que, polas súas páxinas brota a Empatía, desborda a empatía, o autor ten unha moi boa capacidade para facer sentir as sensacións e sentimentos encontrados que o fillo de Amalia vai amosando o longo da súa novela. A descripción que o narrador fai dos seus sentimentos calan na mente do lector, ou polo menos a min fíxome comprender moi ben cómo se pode sentir un fillo cando vai vendo que a súa nai se borra polo camiño. Sintes perfectamente como un baleiro enorme vai enchendo a alma do fillo ó ver como a nai perde a súa vida e as lembranzas se lle escapan das mans.

Sorprendeume moito esta capacidade do autor de reflectir os sentimentos, esta sensación incrementouse hoxe porque atopei na rúa un home que estaba pasando pola mesma loita que o narrador de As últimas galerías, pero nesta ocasión era unha irmá a que estaba enferma.O home necesitaba expresar os seus sentimentos, a súa dor, a súa incertidume e incapacidade para poder axudar máis a súa irmá.

 Cando cheguei a casa, eliminei a recensión deste libro e volvín a empezala de novo, porque surdiu en min a necesidade de expresar gratitude o autor de As últimas galerías, porque gracias a este libro, moitas persoas comprenderán o que sofren os familiares dos enfermos de Alzheimer, e o que sofren tamén eses enfermos, que cada día viven nun tempo diferente, as veces espertan entre os seus seres querídos pero outras, non poden recoñecelos. Os seus familiares se debaten día sí día tamén para intentar que os seus familiares non se asusten o verse entre seres descoñecidos, ainda que eses seres sexan os seus fillos ou netos. Se amosa perfectamente o desexo de que os enfermos sexan ben atendidos nas residencias así como esa sensación que moitos deles teñen de estar a facer algo mal porque levan a eses enfermos as residencias. Como si deixaran os seus pais ou avós abandonados cando non é así.

Dende logo eu resalto este aspecto da novela de Xosé María Álvarez Cáccamo, porque fai que tomes conciencia das dificultades que o Alzheimer trae consigo nos enfermos e no seu entorno máis próximo, a necesidade de darlles os enfermos atención especializada para que os síntomas se retrasen canto mais mellor no tempo, e a necesidade de dar apoio psicolóxico os familiares para enfrontar a enfermidade da mellor manera posible.

O libro conta unha terrible historia do pasado, sítúase no ano 1936, en Galicia, e conta a historia de Amalia e Ramón, non penso contarvos nada máis sobre a historia, pero veredes que o odio pasea polas páxinas, vinganzas, asasinatos e unha descripción do ambiente que reinaba naqueles tempos difíciles para todo o país. A represión salvaxe levada a cabo  contra os mestres e contra todos aqueles que non pensaran a favor do Réxime. Un contexto duro, pero que reflexa unha realidade que existiu e que levou por diante moitas vidas valiosas.

Entre este contexto histórico convulso, disfrutaredes dun momento de calma cando o autor poña nas vosas mans antigas cartas de namorados. Amosa aqueles tempos nos que para ter novas dos teus seres queridos tiñas que esperar un mes ata a chegada da seguinte carta. Tempos tan diferentes dos que vivimos hoxe en día no que todo ten que ser feito no momento, dito e feito. Outra forma diferente de vivir o amor. Uns tempos no que todo iba máis lento, todo o saboreabas mais, as cousas boas e as cousas malas, todo parecía máis auténtico e máis profundo. O recurso das cartas entre os namorados de novo reforza a sensación de sentir o que sofren e pensan os persoaxes, e así podes ver o problema dende as distintas perspectivas segundo quen escribe en cada momento.

Tamén amosa o papel das mulleres naquelas épocas, a forma de velas por parte dalgúns homes e dalgúns sectores da sociedade, a loita contínua xa naqueles tempos por parte dalgunhas mulleres para ser máis libres, para ser valoradas polo que realmente valen.

Na novela navega un enigma polas súas páxinas que non descubriredes ata o final do libro, iredes pouco a pouco sabendo máis e terminaredes perplexos como rematéi eu. O autor manten o misterio ata o final, momento no que a acción cada vez é mais rápida e a curisidade fai que te manteñas pegado a novela para descubrir máis e máis.

Para min unha novela para volver a ler, unha novela para sentir. Encantoume¡¡ Preguntades se recomendo a súa lectura?...Xa tiñades que tela nas máns¡¡¡ Non teñades dúbida de que ides disfrutar da súa lectura.


Xosé María Álvarez Cáccamo

Xosé María Álvarez Cáccamo naceu en Vigo en 1950, é poeta, narrador e crítico literario.

Publicou, ademais, obra teatral e literatura infantil. Entre os seus poemarios cómpre salientar Praia das furnas (1983), Luminoso lugar de abatimiento (1987), O lume branco (1991), Calendario perpetuo (1997), Vocabulario das orixes (2000), Vento de sal (2008) e Tempo de cristal e sombra (2014). 

En Ancoradoiro. Obra poética (1983-2003) recóllese a súa poesía.
En Microtopofanías (1992) e A luz dos desnortados (1996) reuniu senllas coleccións de relatos breves. Memoria de poeta (2006) e Tempo do pai (2008) son libros de memorias.

Engadir tamén a novela "As últimas galerías", publicada pola Editorial Galaxia no ano 2015, unha novela da que se fai recensión neste blogue.

martes, 23 de mayo de 2017

Fragmento de "As últimas galerías" de Xosé María Álvarez Cáccamo

"...Efectivamente, non aturo esas persoas que che contan unha película ou unha novela de arriba a abaixo e con todo detalle, mesmo revelando o final; pero non teño máis remedio que contarche, agora eu, non unha película, senón un suceso real que me ocorreu o xoves pasado. Ía na moto coas pernas nas estribeiras e a trote lixeiro cara a Vitigudino, case en dirección a ti, cando, ao pasar por Villaseco de los Gamitos -o nome parece inventado pero é real- vin a carón da estrada unha escola rural moi parecida á miña de Sobreira, aquel mundo que me roubaron. Parei e descabalguei. Era a hora do recreo. Os nenos brincaban e chiaban, a correr polo patio de terra. Desde a cancela de entrada vin chegar o mestre, que camiñaba cara a min para atenderme. Conforme se achegaba funme vendo dominado polo desexo de cambiarme por el, propoñerlle que me deixase quedar alí, ao cargo daqueles rapaces, a cambio da miña representación comercial, a moto e a carteira; pero, de súpeto, a súa cara resultoume coñecida. Ficamos os dous fronte a fronte, calados. E, a continuación, démonos unha aperta no medio da grea de escolares asombrados. Era Cirilo Garrido, compañeiro de estudos de Maxisterio e mestre con praza nunha escola de Tui, tamén represaliado. A el, militante do Partido Galeguista, desterrárono á provincia de Salamanca. Eu tiña noticia do seu desterro, pero descoñecía o seu destino concreto. Apresuradamente, resumimos cada un como puido a súa vida desde o momento en que fomos vítimas do proceso de depuración. "Fun desterrado por galeguista-separatista, tal como consta no expediente argallado polos sublevados", díxome. E engadiu que o seu sentimento galeguista se fortaleceu desde que vive lonxe da Terra. Pero resulta que agora que xa cumpriu o "castigo" dubida entre volver ou quedar aquí, eu creo que sobre todo por causa dun asunto sentimental que xa me contará. Comprometémonos a vernos máis. Villaseco non está lonxe de Salamanca. Foi un encontro moi emocionante.
Protexe esta carta, Amalia, meu amor, con especial coidado. Xa sei que o farás. Comprende o meu medo. E perdóame agora ti a min o punto de tristura e nostalxia desta parte final. Pero xa me recupero, coma ti cos emparedados. Entran no meu cuarto neste momento recendos gloriosos de chanfaina, un prato de aquí a base de carne de año con arroz, ovo duro, pementos, allo...
Moitos beixos de

Ramón. "

sábado, 28 de enero de 2017

"As terapias da doutora Ledicia" de Raquel Castro

Unha nova lectura tráeme ata aquí, o libro "As terapias da doutora Ledicia" da escritora Raquel Castro. A Editorial Galaxia encadra esta pequena maravilla na súa colección Árbore.

Atopamos aquí un pequeno conto moi orixinal, en realidade, unha pequena obra de teatro na que se reflicten moitos dos problemas da nosa sociedade. Unha sociedade enferma, na que o diñeiro, as redes sociáis e uns valores equivocados, (se lle da máis importancia ó aspecto exterior das persoas que ó seu mundo interior; emítese a mensaxe equívoca de que  canto máis diñeiro tes más vales entre outros; foméntase a insolidaridade e a violencia, etc) fan que os cidadáns se volvan máis frios e insolidarios cos seus conxéneres, se aislen, e fabriquen un mundo ideal e unha imaxe persoal falsa a través das redes sociáis, e só pensen en aparentar o que non son en realidade, para encanxar nunha sociedade que te xulga constantemente.

Raquel Castro, trae da súa man persoaxes moi divertidos e moi típicos da cultura galega.  Cada un deles amosará o seu problema ante os demáis compañeiros e ante una sabia Doutora Ledicia, que en lugar de pírulas, ou inxeccións, ou xaropes, utiliza as sonrisas, o saber escoitar ós que teñes ó lado, o agarimo e o apoio mútuo para curar esas afecións que empobrecen as nosas sociedades.

Así, entre persoaxes moi coñecidos, entre  terapias divertidas nas que escoitar o que tes o lado e a axuda mútua atópanse entre elas , moitas cancións e risas, os cativos das vosas casas pasarán un bo rato de lectura adquirindo novos coñecementos e novos valores.

Este libro, esta obriña de teatro recibiu o Premio de Honra nos Premios Estornela de Teatro que convocou a Fundación Xosé Neira Vilas no ano 2014. O libro vai acompañado de fermosas ilustracións de Almudena Aparicio que axudarán ós nenos a imaxinar como son eses persoaxes tan famosos.

Non podo dicir outra cousa máis que me pareceu unha obra moi orixinal e divertida e moi útil para facer comprender os máis pequenos cales son as mellores actitudes para enfrontarse a vida. Moi recomendable a súa lectura. Un bo libro para facer un agasallo a unha pequena ou pequeno¡¡ Unha chulada¡¡


Raquel Castro

Nacín en Alxén (Salvaterra do Miño) no ano 1971.

Son profesora de Lingua Galega e Literatura no ensino secundario. Dedícome ao teatro dende o ano 1999, cando comezo a dirixir o Grupo amador Ata Sempre de Alxén.

Impartín clases e escribín obras para o grupo de teatro do CEP Carlos Casares de Alxén e actualmente dirixo o Grupo de Teatro da SDC de Salvaterra. 

Teño algúns premios e este As terapias da Doutora Ledicia recibiu o Premio de Honra nos premios Estornela de Teatro que convoca a Fundación Xosé Neira Vilas, no ano 2014.

Fragmento de "As terapias da doutora Ledicia" de Raquel Castro

" DOUTORA: Continúe vostede, señora.
   VELLA: A verdade é que sinto que hoi alguén roubándome as palabras e substituíndoas por outras novas, alleas. (Mira de esguello para o Home do Saco)
   MARÍA DOS MELES: Ás veces, a min, tamén me pasa o mesmo.
   MARÍA CASTAÑA: E sentes coma se a lingua se che volvese de trapo de non usala.
   MARÍA SILVEIRA: Non hai tempo para falar, miñas amigas! Agora as palabras escríbense en WhatsApp.
   VELLA: Eu son vella, mais aínda teño moitas cousas que dicir, porén semella que ninguén me quere escoitar.
   DOUTORA: Non diga  iso, señora, nós estámola escoitando. Quizais debería vostede quitar esa roupa que leva e amosarse máis nova, máis leda.
   CAROLINA: Doutora, non pretenderá converter a consulta nun salón de estética?
   DOUTORA: A nosa imaxe ten moito que ver con como nos sentimos. (Vai onda a VELLA) Fóra este mantelo, fóra este pano, enderéiteme o lombo e...unha nova imaxe!
   VELLA: Xa me sinto mellor, como máis lixeira!
   DOUTORA: Xa verá como todo o mundo vai querer falarlle e vai querer escoitala. Isto merece unha gargallada, unha aperta e un cantar!

Todos rin, van onda a vella, apértana e bailan cantando."


miércoles, 25 de enero de 2017

"Bic e Bombona" de Sara Barreiro

Chegou ata as miñas mans este libro pequeno de título "Vic e Bombona" da escritora Sara Barreiro. A Editorial Galaxia inclúe este libro na súa colección Árbore, dedicada as lecturas para nenas e nenos maiores de 10 anos.
Sen dúbida é unha historia moi orixinal e que te mantén pegada as súas follas desde o principio ata o final do libro. É unha narración feita co unha linguaxe sinxela cuio protagonista é un cativo, aventureiro e curioso que ben podría ser un dos nosos cativos. Os nenos sentiránse moi intrigados e non pararán de ler porque lles gustaría pasar unha aventura así de divertida nas súas vidas.

Bic, que así se chama o protagonista deste pequeno conto, fará uns incribles achados no seu pobo que levarano a descubrir historias e misterios doutros tempos. Non penso contar máis cousas do argumento do libro, o que si diréi é que de maneira sutil a autora leva a reflexión os nenos sobre o respecto ós mestres e lles fai meditar sobre a importancia de acudir ó colexio e de ser puntuáis e responsables, tamén engade unha importante reflexión sobre o respecto á natureza e lles ensina a disfrutar dos nosos entornos naturáis facendo actividades no campo cos amigos e familiares como outra opción para encher os espacios de lecer das súas vidas. Estou  segura que eles atoparán aínda máis ensinanzas coa lectura deste libro, pero eso mellor será que o descubran eles mesmo.

Unha historia a de  Bic e Bombona ben construída, onde os nenos non deixarán de ler porque a autora conta as aventuras de Bic de tal maneira que eles mesmos sentirán que están a vivíla con Bic no mesmo momento, e sen darse conta estarán a practicar a súa lingua e a lectura de maneira fácil e divertida.

Misterios e diversión para os máis pequenos da man de Bic e Bombona, cunha historia moi orixinal e divertida, unha boa adquisición¡¡

martes, 24 de enero de 2017

Fragmento de "Vic e Bombona" de Sara Barreiro

" O neno abriu moito os ollos e púxose de xeonllos para tocar a trapela, pero non a alcanzou, polo que dun salto caeu dentro do burato e  escoitou como a madeira sobre a que se puxera de pé, renxía. Moveuse con coidado mentres falaba con Bombona.

- Pero amiga! Como o conseguiches? Por isto tiñas onte as patas cheas de terra, agora entendo...Es a mellor cadela do mundo. Imos tentar abrir esta trapela e ver que hai dentro. E mañá volveremos para ver de adiviñar que hai ao outro lado da corda sen pillar unha molladura e sen que mamá berre cos dous.

Vic analizou os bordos da trapela. Para levantala tería que sair do burato, senón sería imposible. Coa man dereita limpou os restos de terra que quedaran sobre a madeira e descubriu unha inscrición que dicía "The Brigde". Seguiu quitando a terra e atopou unha pechadura. Desilusionouse un pouco, pois aquilo significaba que precisaba dunha chave para abrir a porta. Era unha pechadura de chave grande, de tipo antiga, coma as dos castelos dos libros que tantas veces lera.

-Meu Deus! Bombona! Nin imaxinas o que descubriches! É o principio dunha aventura! Tal e como contou a señora Haider, a vida real pode proporcionar historias reais. Temos que atopar a forma de abrir esta trapela. "

sábado, 14 de enero de 2017

"O viaxeiro radical" de Xerardo Quintiá

 O libro "O viaxeiro radical", de Xerardo Quintiá, é unha pequena novela na que se relatan parte dos momentos da vida dun persoaxe que elexiu vivir na nosa costa galega dunha maneira diferente.  Pola súa forma de vivir e pensar foi criticado, máis tamén foi amado por aqueles que o coñeceron ben.

O viaxeiro radical, existiu na realidade e creo que non hai nin un só galego en toda a nosa terra que non soupera del, unos tratábano de tolo, outros admiraban a súa obra, e a moitos coma a min nos resultaba indiferente ainda que un pouco de curiosidade si que nos movia cando de él se falaba nos medios de comunicación, curiosidade por saber qué era o que movía a este home a ter ese comportamento e a facer as cousas extrañas (extrañas para min, claro) que facía.

Traio esta obra da Editorial Galaxia ata as vosas mans porque aquí, con este libro, saberedes da vida deste home, o porqué do seu comportamento, e aprenderedes que, o que é diferente, non ten por qué ser malo máis ben todo o contrario, as veces o diferente aporta cousas boas as nosas vidas.
 Aprenderedes máis sobre a sociedade e o seu comportamento hacia todo o que é distinto, uns juzgan ó distinto como equivocado, outros juzgan á diversidade como algo positivo e enriquecedor, outros respetan ainda que non comprendan, e outros atacan todo o que para eles é diferente e supón un cambio. 
Máis ademáis de ver un comportamento das nosas sociedades frente o dispar, veredes tamén a loita interna que todos temos por coñecer cal é o sentido da nosa vida, unha loita para coñecer as nosas necesidades e levalas a cabo, cómo inflúen nas nosas vidas todos aqueles que viven con nós e nos rodean e cómo unha decisión allea pode influir e cambiar o noso destino e a nosa visión da vida. Todo esto o veredes a través da vida e decisións deste home misterioso para moitos, Manfred Gnädinger, aquel alemán que chcgou a Camelle fai moitos anos despóis de percorrer media Europa buscando o sentido da súa vida.
Desfrutaredes dunha lectura agradable, adictiva polas reflexións que leva engadidas a lectura e polas aventuras e desventuras de Man, ó que terminaredes por coller cariño e ó que,  finalmente, terminaredes por respectar e comprender. Estou segura de que gustaredes moito desta lectura de Xerardo Quintiá.

Xerardo Quintiá

Xerardo Quintiá (Friol, 1970), poeta e narrador, publicou os seus primeiros traballos no suplemento cultural "Táboa Redonda" de El Progreso e colaborou despois en revistas como Dorna e Xistral.
 En 1997 sae do prelo o seu primeiro libro, Finísimo po nas ás; posteriormente, publica os libros de relatos Unha soa man e outros intres (1999) e Un rabaño de ovellas brancas (2001). No ano 2009 publica o libro Ke-Tumba Ke-Tamba. De 2002 é O libro dos aparecidos e, de 2012, Hotel Cidade Sur, tamén dedicados á narrativa curta. 
Como poeta é autor de Ailalalelo de auga (2001), Poesía en Ruta, Premio Fermín Bouza Brey en 2005, e Fornelos &Fornelos, primeira fundación, Premio Fiz Vergara Vilariño en 2011.

No ano 2015 publica o libro do que falamos neste blogue O viaxeiro radical

viernes, 13 de enero de 2017

Fragmento de "O viaxeiro radical" de Xerardo Quintiá

" En certo xeito, querido Manfred, a vida é así, e a todos nos pasa o mesmo. Quero dicir que, se o miras ben, a vida consiste niso, en carretar unha pedra costa arriba e cando chegas á cima e volves a vista, ves como todo se esmendrella e tes que empezar outra vez. Quizabes a felicidade, se é que a hai, estea en non pensar moito, ou en disimular cun mesmo e convencerse de que cada vez a pedra é unha pedra distinta, e tamén o monte, e tamén a cima. Así, polo menos, o esfrozo non é tan absurdo. Non cho parece? Nunha das túas cartas dicíasme que eu era un home práctico e que todo o que facía se cimentaba en algo real e tanxibel. É certo. Sempre me fiei máis daquilo que vexo e toco que de calquera outra cousa: o meu son os parafusos e a graxa e os motores, aí son feliz; pero malia o meu apego á realidade vexo claramente esa aura que sempre te envurullou e amólame que a xente che faga dano.
Como che dicía ao primeiro, tes que ser forte. Non queda outra. E se che esmendrellaron o que construíras, volve construílo outra vez, pero agora, de ser posible, faino aínda máis grande e máis fermoso. Que o vexan ben. Que todos o vexan ben. Non lembras cando me falabas de Van Gogh e me dicías que as pasara louras toda a vida? Pero malia a adversidade endexamais se veu abaixo, endesamais renunciou a facer o que de verdade lle gustaba. Ti tampouco o fagas, tampouco te veñas abaixo. Se cadra, cando eramos novos, non entendía esa teima túa de andar coa cabeza nos biosbardos. Se cadra daquela pensaba un chisco como pai, e o de que te fixeses artista parecíame unha trapallada coma outra calquera, pero agora entendo -querido irmán- que se algunha posibilidade temos de ser moderadamente felices, esta radica en que polo menos poidamos escoller nós mesmos a pedra que nos corresponda subir.
Sempre teu, teu irmán que non te esquece. "

*Para Vicky*