miércoles, 14 de septiembre de 2016

Fragmento de "Coma unha áncora" de Iria Collazo López

" O pesadelo comenzara había anos, lonxe da terra, e sempre se vía a si mesma como unha bolboreta presa dunha enorme arañeira en que un becho xigante a vixiaba con ollos de ollomol podre agardando dar boa conta das súas vísceras.

Pero neste terrible día de novembro non foran os pesadelos os que a espertaran. O mal fado quixo que o día de alegría na bisbarra as campás da igrexa esgazasen o silencio á mañá cedo, e non anunciando a festa, senón a desgraza máis absoluta.

María non conseguira pegar ollo desde a visita da Cegha. Ignoraba de que cova falaba e por que dicía que ía estar alí con Manuel. Puido pensar que tan só era unha tolemia, unha maldade de Amalia, ou mesmo un estraño xogo, pero soubo que era certo cando caeu no pozo branco dos seus ollos. Ollos brancos coma a neve que caera estes días e que xeara os tellados das casiñas das que saía agora a xente atemorizada, alertada polas badaladas incesantes que ventaban a desgraza e que a ela xa non a sorprenderan.

Miraba desde a ventá como corría a xente cara á igrexa, albiscando todo a través do bafo que cubría os cristais pola diferenza de temperatura co exterior. Como formigas corrían todos, prestos a axudárense uns aos outros, igual que sempre fixeran. Coa solidariedade propia das pequeñas comunidades, dos amigos, das familias. Pero María ficara estremecida diante da fiestra, pensando nas palabras enigmáticas de Cegha, incapaz de enfrontarse á terrible traxedia que ía chamar á súa porta. A ladaíña quedáralle gravada na memoria e repetíaa obsesivamente sen se decatar, coma unha canción de mal agoiro: Manuel está na cova e esta noite irei onda él. A anguria fixéraa vomitar innumerables veces nun caldeiro que puxera ao pé da cama. Esa noite non sabía que era o que podía facer: quedara paralizada coma un coello diante dunha forte luz."

"Coma unha áncora" de Iria Collazo López

Outra nova lectura de título "Coma unha áncora" da escritora Iria Collazo López, e que ven da man da Editorial Galaxia que a inclue na súa colección Costa Oeste.


Titulo: "Coma unha áncora"
Autora: Iria Collazo López
Editorial: Galaxia
Colección: Costa Oeste
ISBN: 978-84-9865-611-4
NºPáxinas: 128
Rústica
1ª Edición
PVP: 11,10€






Máxica e simbólica lectura a deste libro escrito por Iria Collazo, na que se amosan as influencias na vida da escritora e reflexa os seus intereses e os seus valores na vida. Na dedicatoria do libro, a autora xa fala do porqué deste libro, dos seus recordos do pasado, aquel naufraxio do Ave del Mar, dos difíciles tempos da posguerra, daquelas persecucións, daquelas execucións, daqueles medos que sufriron na súa familia. Dende esta dedicatoria sacamos a conclusión de que o que aquí se narra está baseado en cousas que pasaron realmente.

"Coma unha áncora" é o título desta obra, un título que trae a mente o mundo mariñeiro, a base desta novela, pois toda a acción desenrólase nunha vila mariñeira. Así reflexionamos sobre o mundo dos mariñeiros, aqueles que van pescar arriscando as súas vidas, sen saber se volverán a casa tralo traballo. Pero eu penso que este título tamén é un reflexo do que é María (unha das personaxes principais do libro) nesta obra. María é coma esa áncora que mantén fixo o barco nun punto determinado. E María é unha áncora que se mantén fixa no terreo da "esperanza", esperanza de que o seu marido está vivo, de que a súa familia poderá seguir unida e vivirán un futuro mellor. María é a áncora que mantén a Manuel no terreo da esperanza de que poderá sobrevivir para volver coa sua amiga e muller María.

O punto de partida da novela, é un naufraxio nas costas galegas, unha tráxica situación que calquera poboación costeira do mundo coñece ben, e que produce neses pobos circunstancias dificiles de superar. Toda unha reflexión sobre as consecuencias que un naufraxio trae na vida dunha familia,  a incertidume da desaparición dun corpo na auga, e as consecuencias cando ese corpo non volve a aparecer, a capacidade que ten o ser humano de recuperarse ante esas desgracias e seguir adiante coa vida. A segunda trama do mesmo é a situación familiar da Cegha, unha situación terrible a través da que  se quere denunciar as inxustizas levadas a cabo na época da posguerra en Galicia, onde familias foron destrozadas polo odio e as vinganzas. As dúas trámas relaciónanse unha coa outra polo simple feito de que os persoaxes que as protagonizan viven no mesmo pobo, e ambas familias vincúlanse por unha misteriosa relación que non vou contar aqui.

Ambas historias, a da desaparición do mariñeiro e os sentimentos de María e de Manuel, así como a vida pasada da Cegha, son historias duras, pero son contadas dunha maneira que non deixas de ler en todo momento, sintéste atrapada polo misterio e o ambiente casi nebuloso que a autora desenrola coa súa escritura.

A historia está contada en terceira persoa, por un narrador que o sabe absolutamente todo, coñece os persoaxes, os seus orixes, as súas vidas, as súas formas de pensar e sentir. Este narrador, vai xogando co lector, vai deixando pistas e misterios o longo da novela, facendo que o lector quera saber máis. Así, vai contando o que lle vai pasando a cada persoaxe de maneira alterna, en pequenos capítulos de títulos cortos, facendo saltos no tempo cando é necesario para que se comprenda ben o porqué de cada situación. O resultado é unha historia moi ben contada, misteriosa, casi onírica diría eu, na que fai dudar o lector por momentos se o que lee é certo ou non, se ese ou aquel persoaxe está vivo ou morto.

Este narrador da historia ten un lapiz máxico, escribe con maestría, e con habelencia fai descripcións moi detalladas permitindo crear as imaxes do paisaxe e dos persoaxes na túa imaxinación e fai que sintas o que cada persoaxe percibe no seu corpo en cada momento, e tes as súas dúbidas o mesmo que eles as teñen. 

Penso que namorei da forma de escribir de Iria Collazo, estou segura de que se volve a escribir de novo outra novela repetirei de novo con ela, porque da súa escritura sae maxia e misterio e consigue atrapar e entreter o lector. Encantoume ler este libro.

Leédeo, é curta, intensa, misteriosa, máxica lectura que deixará unha boa sensación en vosoutros. Animádevos coa súa lectura porque sorprenderá¡¡

Iria Collazo López

Iria Collazo López naceu en Barro (Pontevedra, 1981) pero leva no Morrazo desde os sete anos. As historias que lle contaron, que vive e respira nestes fous lugars impregnan boa parte do que escribe.

Estudou Filoloxía Galega na Universidade de Vigo e titulouse co Premio Extraordinario Fin de Carreira. Ao ano seguinte aprobou as oposicións ao Ensino Secundario e hoxe exerce como profesora de Lingua e Literatura Galega no IES As Barxas, de Moaña.

 Coma unha áncora é a súa primeira obra literaria publicada, e tamén a primeira que se atreveu a escribir.

lunes, 25 de julio de 2016

"Peixes e mariscos. As receitas de Benigno Campos" de Benigno Campos

Novo libro de Benigno Campos de título "Peixes e mariscos. As receitas de Benigno Campos" que a Editorial Galaxia inclúe neste caso no seu apartado de Cociña. Un libro de 168 páxinas que agocha un total de unhas perfectas 150 receitas de peixe e mariscos moi apetitosas, todo hai que dicilo.

150 receitas das que, tras comparar este libro co seu libro "A cociña de Larpeiros. 150 receitas de Benigno Campos", vemos que nesta ocasión na súa labor de investigación o Señor Campos atopou unhas 89 receitas novas (non comparéi con todos os seus libros) e algo así como unhas 70 das súas recetas xa apareceron en libros anteriores. Por suposto, estou a falar soamente de receitas peixes, mariscos e empanadas.

Receitas explicadas con sinxeleza nas que acompaña unha suxerencia dun viño co que refrescar as gorxas no xantar das mesmas. 

O libro divídese en tres partes, unha maravillosa de Empanadas, onde todas son receitas novas menos unha desas empanadas que xa aparece noutros dos seus libros, en total doce empanadas douradiñas e ben olorosas (digo eu, que só vendo as imaxes xa as podo ulir). Estas empanadas recheas dos compangos máis variados e sabedeiros de peixes  e mariscos, feitas con tres masas diferentes, algunhas feitas coa masa clásica de pan, outra con fariña de millo, centeo e trigo, e noutras receitas as fai con masa de viño. Ribeiros brancos e albariños farán as delicias daqueles comensais que decidan tomar algunha destas ricas empanadas.

Unha sección de Mariscos, onde atoparedes receitas cocidas e listas para comer e outras receitas máis elaboradas. Os mariscos...variados, apetitosos...mmmm, todos acompañados de viños brancos, albariños, do Rosal.

A derradeira sección e máis extensa e a de Peixes, con 115 receitas de peixes moi variados como o ollomol, a pescada, a troita, sardiñas, sanmartiños e moitos máis, acompañados de unha gran variedade de ingredientes de gran calidade e por suposto sempre procurando que sexan sempre productos da nosa terra.

Que máis os podo dicir deste libro...eu como cociñeira que son xa probéi alguhas destas recetas, xa que teño un libro anterior de Benigno Campos e podo dicir que son exquisitas e ben feitas, o bacallao esmiuzado, o peixe sapo ao meu seito, evidentemente o polbo a feira, as ameixas con fabas,  Das receitas novas..moitas gañas desas empanadas, dese bonito en rolo, dun bacallau confitado con fabas ou desas luras recheas de gulas e langostinos entre outras. Sorprendeume atoparme un txangurro e un linguado meuniére por non ser unhas recetas típicas galegas, pero que xa se convertiron nun clásico nas nosas terras. Ahhh si, outra cousa...aiiii esas fotos¡¡¡¡¡¡¡ Complemento perfecto do libro, as fotos, a todo color, cunha presentación perfecta, pena non poder meter o dedo nas cazolas para degustar eses sabores auténticos da nosa terra¡¡

Un exemplar que gustará a todos aqueles que queran cociñar os nosos productos e as nosas receitas, no que atoparedes 89 receitas novas, recollidas como di Benigno tras falar con familias mariñeiras que lle aportaron consellos para cociñar os nosos productos da maneira máis axeitada, de tal maneira que se poda sacar o mellor da nosa gastronomía galega e o mesmo tempo recordar e recuperar os antigos usos e costumes que se van perdendo.

Un bo agasallo, útil, saboroso (ainda que o libro non é de comer¡¡), con receitas galegas para xente que xa se move ben pola cociña, iso si, mais tamén con receitas fáciles que poden facer eses que se arriman por primeira vez ós fogóns. 

Benigno Campos

Benigno Campos, naceu en Chapela, e traballou nunha empresa da construcción naval, mais tras ser prexubilado descubriu que a cociña era unha das súas paixóns, así que meteuse na cociña ata tal punto que rematou participando nun programa na Televisión de Galicia sobrecociña galega.

Co nome de Larpeiros, o programa convertiuse nun éxito de pantalla, o que levou a Benigno a publicar as receitas do programa nunha serie de libros, acollidos tamén con moito éxito entre os lectores e cociñeiros.

Os seus libros....

- A cociña de Benigno Campos

martes, 21 de junio de 2016

"Teatro de Guiñol" de Pirilampo

Aquí temos de novo un pequeno gran libro-disco "Teatro de Guiñol" de Pirilampo, unha publicación da Editorial Galaxia que conta coa colaboración de Sonárbore e de o artísta gráfico Iván R.

Xuntos fan unha obra moi marchosa e moi actual onde os máis beneficiados sen dúbida serán os máis pequenos das vosas casas. Con maestría todos levan ata as mans dos nenos uns poemas dun autor do que este ano se está a falar moito: Manuel María. Poderíamos dicir que son poemas vellos para rapaces novos, si, sería unha boa maneira de describir este pequeno libro. Os poemas son unha escolma recollida de tres poemarios de Manuel María: "As rúas do vento ceibe", "Os soños na Gaiola" e "Terra Cha".

Os rapaces así, nesta obra verán como "O vento" que ven do mar, empurra a "O galo" fachendoso que descubre "A natureza" a que hai que coidar. Polo camiño atopará un "Teatro de guiñol", con moitos bonecos onde se poden inventar moitas historias. Un teatro de guiñol onde "A fala" ben pode ser o galego, a nosa lingua, a que non debemos renunciar porque é unha chave que abre o mundo. Os pobos, cubriranse con "Neve" que o deixa todo frío e branco, e que fará que as nais queran facer "O bolo" de pantrigo para comer ben quentiño con chourizo, e trala merenda, os nenos subirán "O meu cuarto", o seu mundo pequeniño, onde os rapaces pensarán nas "Anduriñas", que andan de aquí para acolá, e coa súa imaxinación farán unha "Biografía da muñeira" para entregarlle a mestra.

Se a estes once poemas lles engades a música amena e divertida, unhas ilustracións magnéticas e coloristas que non podes deixar de mirar, teredes nas vosas mans un agasallo que fará que os nenos se entretengan e aprendan ademáis de disfrutar da boa música. Unha libro que fará voar a imaxinación dos vosos nenas e nenos. En resumidas contas, un libro de luxo para pasar unha tarde de luxo cos máis pequenos da casa. Unha pequena obra de arte que hai que ter.

Pirilampo

PIRILAMPO son: Xose Lois (Voz), Gala (Acordeón), Cristina (Frauta), Álex (Percusión Tradicional), Sergio (Guitarra), Antía ( Percusión) e tamén... Andrea (Voz), Arturo (Percusión), Tito (Baixo) e Erea ( Gaita). Nace no ano 2010 como continuidade de Fol do Vento e ten editados varios cedés pensados para a rapazada. Fai música infantil e en galego. Teñen actuado en todo sitio de lugares: centros educativos, asociacións culturais, prazas públicas…Nesta ocasión sorprenden coa súa participación na creación do libro-disco "Teatro de Guiñol" xunto coa Editorial Galaxia e a Iván R o ilustrador do libro.

lunes, 20 de junio de 2016

"La verdad sobre el caso Harry Quebert" de Joël Dicker

Hola a tod@s, un libro que he leído y me ha sorprendido, "La verdad sobre el caso Harry Quebert" del escritor Joël Dicker.

Dos escritores, uno en apuros y otro realizando el trabajo de un escritor metido a investigador. Un editor ambicioso. Un hombre y una mujer que se aman. Un asesinato. Una sociedad que observa y juzga lo que ve. La descripción de cómo se crea una novela policíaca, thriller, misterio. Análisis del oficio del escritor, y finalmente una crítica voraz y magistralmente realizada del actual mundo editorial, de todo lo que gira alrededor de la creación y producción de los famosos best-sellers...y una cantidad interesantes de témas que se van asomando entre la vida de este pueblecito misterioso.

Sinceramente, el libro por lo que más me ha gustado es porque en el fondo es una critica tremenda a ese mundo editorial que da prioridad al lado económico del negocio literario en lugar de centrarse en publicar novelas con calidad  que aporte a los ciudadanos y lectores algo enriquecedor cultural y literariamente hablando. Ciertamente muchos dirán que publican libros según la demanda de los lectores, pero, ¿realmente es así?, ¿cúales son los criterios que utilizan los editores para decidir cúal es una novela para publicar y cúal no?, lo cierto es que de todos es conocido que se han publicado libros con dudosa calidad literaria y que han resultado ser éxito de ventas, probablemente debido a las super campañas publicitarias, salvajes , que se realizan sobre esos libros, vendiéndolas como maravillas literarias y haciendo picar a los lectores que, felices y ansiosos,  compran el libro de moda del que tanto se habla y tanto se publica. Así nos muestra la falta de escrúpulos que tienen algunas editoriales al presionar a los escritores para cumplir plazos sea como sea, sin importar la calidad de lo escrito, incluso sin inmutarse si tienen que ofrecer "negros" para que creen novelas a destajo en caso de que el autor "famosete" está en plena sequía literaria. Afortunadamente para los lectores y para la literatura, no todos los editores son así...Peero, por el hecho de que existan estas prácticas, eso no quiere decir que todos los best-sellers sean literatura vacia.

He leído muchas críticas negativas sobre este libro, dicen que la novela es mala a más no poder, resuelta con prisas, con personajes planos, con giros absurdos...buff, pero yo pienso en mi humilde ignorancia, pues no tengo ni idea de lo que el autor pretendia al escribir su novela, pienso que todo en esta novela esta milimétricamente calculado y que la historia de amor y el asesinato de Nola, y la investigación del mismo son  simplemente el ejemplo de un thriller y todas sus fases: presenta así, un misterio, unos personajes "tipo" de estas novelas, los giros en la trama, y la revelación del asesino y las causas del asesinato, pero el trasfondo y lo que realmente quiere mostrar el autor es una crítica al mundo editorial y sus prácticas. Pienso incluso, que el autor se regodea ridiculizando o exagerando algunos de sus personajes y actitudes riéndose en la cara del lector de esa gente o de esas características de la novela que le resultan patéticos.

Los capítulos, tienen unos títulos muy curiosos, son consejos de un escritor curtido, Harry, a un escritor novato, Marcus,  de cómo se crea una novela negra. Así el último consejo será el primer capítulo del libro y el primer consejo será el último capítulo creando una estructura curiosa y diferente.

Encontraréis en esta obra una reflexión sobre la "literatura basura" una literatura creada y pensada para hacer ganar mucho dinero a autores y editores de una manera rápida y fácil, con campañas brutales de publicidad sobre los mismos que los convierte en auténticos éxitos de venta mundiales. Para ello, se crean libros que salen a la luz gracias a escándalos políticos y sociales que ofrecen a los lectores carnaza  hecha literatura. Libros hechos con mayor o mejor acierto, con mayor o menor calidad literaria pero que acercan  a la sociedad informaciones que no siempre son contrastadas sobre políticos corruptos, asesinos misteriosos, lios amorosos de la clase política y un largo etcétera que hace dudar de la calidad moral y profesional de los editores y escritores que entran a participar en esos juegos.  Por no hablar de los escritores fantasma, escritores que no son reconocidos o famosos y que escriben nolevas para aquellos escritores que si tienen fama reconocida pero que en esos momentos están en plena sequia literaria, así, las editoriales apoyándose en el reconocimiento social de algunos escritores con tirón, siguen sacando beneficios gracias a su fama. También toca el tema de los críticos literarios, con sus grandes reflexiones sobre lo que un autor ha querido decir en su libro y en muchas ocasiones ni siquiera han podido hablar con el autor porque este fallecíó hace años.

Otros témas: el maltrato a menores y cómo puede afectar éste a la personalidad de los niños y a sus relaciones con los demás; el famoso "carpe diem" y la necesidad de aprovechar el tiempo y la fugacidad del mismo, la amistad verdadera tanto en las buenas ocasiones como en las malas, la imperiosa necesidad de ser el número uno en todo lo que haces, de ser el centro de atención y de triunfar por encima de todo y de todos dejando los escrúpulos a un lado si es necesario, las apariencias y la necesidad de cubrir las espectativas que los demás esperan de ti. El amor cuando hay una diferencia de edad considerable entre los enamorados

Le puedes añadir una tremenda crítica a la falsa moral de la sociedad que cuestiona muchos comportamientos sociales pero luego corre a leer los libros sobre los detalles morbosos de esos escándalos, asesinatos, corrupción, etc...El silencio  que la sociedad guarda ante los escándalos o los problemas graves que algunas familias tienen en su entorno, el maltrato que todos los vecinos saben que existe en una casa pero que nadie denuncia y hablan y cuchichean sin cesar pero no hacen nada por evitarlo y luego aparecen en las manifestaciones de condena de esos hechos. La necesidad de ser mejor que los demás, más rico, más poderoso, con mejores contactos sociales, el más guapo, el más alto, el que tiene más glamour, una sociedad con muchos prejuicios y que no duda en apartarte si no estás dentro de esos "cánones establecidos o socialmente aceptados", una sociedad más pendiente del exterior de las cosas y de las personas en lugar de preocuparse por lo que realmente importa.

En fin, ya no me extiendo más. Mi libro terminó subrayado y lleno de anotaciones por todas partes. Lo leí dos veces y con cada lectura fuí encontrando más y más sutilezas. Yo os recomiendo su lectura, no os quedéis sólo en la novela de misterio sobre el asesinato de Nola, buscar el contenido oculto de la novela y os encantará. Una novela para releer y para tener¡¡






Joël Dicker

En 1985 nace en Ginebra Jöel Dicker, lugar donde pasará su infancia. Estudió Derecho y se graduó en el 2010.

A los 20 años, decidió probar suerte como escritor de ficción con el cuento corto Le Tigre, el cual sería reconocido con el Premio internacional para jóvenes autores francófonos, siendo publicado en una antología que recopilaba el trabajo de otros ganadores.

Tras ese éxito, se animó a escribir una novela, en este caso "Los últimos días de nuestros padres" donde cuenta la historia de los SEO, una rama secreta del Servicio Secreto de Inteligencia. Este libro no lo quiso publicar nadie en su momento.

En 2010, Dicker envió Los últimos días de nuestros padres para que fuera nominada en el Prix des Ecrivains Genevois, importante premio entregado cada 4 años, solo a obras sin publicar. La novela resultó ser ganadora y el premio le fue entregado en diciembre de 2010. Después de un tiempo, en el año 2012, y no sin tener algunas dificultades para ello, el libro fué finalmente publicado.

 En 2012 también se publicó "La verdad sobre el caso Harry Quebert", una novela que ha sido traducida a 33 idiomas y que ha sido reconocida con el Grand Prix du roman de LÁcadémie Française en 2012.

El año pasado, en el 2015, publica su nuevo libro "El libro de los Baltimore", libro en el que continúa con uno de los personajes principales de su novela anterior La verdad sobre el caso Harry Quebert, en este caso Marcus Goldman

domingo, 19 de junio de 2016

Fragmento de "La verdad sobre el caso Harry Quebert" de Jöel Dicker

"Mire, le voy a poner en contacto con unos escritores fantasma para que vaya más deprisa. Además, no es necesario que sea gran literatura: la gente quiere sobre todo saber lo que hizo Quebert con la chica. Limítese a contar los hechos, con algo de suspense, de morbo y un poco de sexo, claro.

-¿Sexo? 

-Vamos, Goldman, no le voy a enseñar ahora su trabajo: ¿quién querría comprar el libro si no hubiese oscuras subidas de tono entre el vejestorio y la chiquilla de siete años?Eso es lo que quiere la gente. Venderemos millones, incluso si no es bueno. Eso es lo que cuenta, ¿no?

-Harry tenía treinta y cuatro años y Nola quince¡¡

-No sea quisquilloso...Si escribe ese libro, le anulo el contrato precedente y le ofrezco además medio millón de dólares de anticipo para agradecerle su colaboración.

Me negué en redondo y Barnasky se enfureció:

-Muy bien. Ya que se pone usted así, Goldman le voy a decir una cosa: o me entrega un manuscrito dentro de exactamente once días ¡o le demando y le arruino!

Me colgó en las narices. Poco después, mientras estaba de compras en el supermercado de la calle principal, recibí una llamada de Douglas, seguramente alertado por el mismo Barnaski, en la que también intentaba convencerme:

-Marc, no te puedes hacer el remilgado en este asunto-me dijo-. ¡Te recuerdo que  Barnaski te tiene cogido por las pelotas! Tu contrato anterior sigue en vigor y la única forma de anunarlo es aceptar su propuesta. Además, ese libro relanzará tu carrera. Estarás de acuerdo en que hay cosas peores en la vida que un anticipo de medio millón, ¿no?

-¡Barnaski quiere que escriba una especie de panfleto! Ni hablar. No quiero escribir un libro así, no quiero escribir un libro basura en unas semanas. Los libros buenos necesitan tiempo.

-¡Pero éstos son los métodos modernos para ganar pasta!¡Se acabó el tiempo de los escritores que gantasean y esperan a que caiga la nieve en busca de inspiración! Tu libro, sin que hayas escrito una sola línea, ya es un bombazo, porque el país entero quiere saber los detalles de esa historia. Y enseguida. La oportunidad comercial es limitada: este otoño son las elecciones presidenciales y los candidatos seguramente publicarán libros que coparán todo el espacio mediático. Ya está en boca de todos el libro de Barack Obama, ¿te lo puedes creer? "

sábado, 18 de junio de 2016

"O enigma de Caronte" de Carlos Vila Sexto

Rematei a lectura do libro "O enigma de Caronte" do escritor Carlos Vila Sexto. A Editorial Galaxia trouxo este libro recentemente as nosas librerías, pertence a colección Costa Oeste na se inclúen títulos para maiores de 14 anos.

Que vos podo contar deste libro? Primeiramente direi que resultoume moi atractivo, unha lectura engaiolante xa que o autor a través dos persoaxes e das súas pesquisas te leva dun lado a outro, fai que queras atopar ti a solución ós misterios antes que os propios actores desta obra, máis non o logras.

Atoparedes aquí un libro onde a amizade é un dos ingredientes principais da obra, todo xira aredor da amizade entre un grupo de amigos, cada un deles ben distinto, pero que xuntos forman un grupo inseparable. Un grupo unido gracias a Dani, o cativo que fai de conexión entre as moitas e distintas personalidades que cada neno trae consigo a esa pandilla.

Entre as temáticas que atoparedes polo medio do libro, ben mesturadas e que fará reflexionar os xoves, atoparedes a ambición desmesurada, as crísis dos asteleiros en Galicia, as recalificacións de terreos para facer grandes construccións en terreos catalogados como zonas ecolóxicas protexidas, as pérdidas dos seres queridos, as relacións familiares....seguro que aínda atoparedes máis cousas interesantes neste libro do que falar cos vosos mozos.

Recoméndovos esta novela para facer un agasallo agora que remata o curso. Eu agasallaría este libro sen pensalo dúas veces a calquera cativa ou cativo que estivera nese momento no que empezas a te mergullar na lectura. Se queres que o teu neno/a quede atrapado na lectura e se converta co tempo nun adulto lector, non teñades dúbidas, porque este libro é adictivo e moi divertido, fará que os nenos e nenas non deixen de ler nel xa que  o autor ten a capacidade de amosar as cousas tal como as vería un neno de doce ou trece anos. Sentiránse moi representados nalgúns dos problemas e pensamentos que estos cativos amosan o longo de toda a novela. Misterio e acción por todas partes, persoaxes bos e persoaxes moi malos e con moi malas intencións, un lugar fermoso onde pasar as vacacións, os primeiros amores e unha historia misteriosa que os leva cara ó pasado farán pasar intres moi bos os novos lectores. Se a esto engades tamén unha linguaxe de fácil comprensión, saltos na acción entre o pasado e o presente o resultado é  unha obra fantástica.

A min tróuxome a mente aqueles libros que cando eu tiña once ou doce anos lía todas as noites, tamén eran de un grupo de amigos...os famosos "Cinco" ou os "Siete secretos...." da escritora Enid Blyton, nesta novela atoparedes moitos dos ingredientes daqueles libros, un lugar agochado onde os nenos reúnense para falar das súas cousas e compartir segredos e confidencias, un lugar de veraneo, obxetos misteriosos con poderes máxicos, momentos de tensión, algo de drama tamén polo medio, momentos simpáticos entre os amigos inseparables,  persoaxes descoñecidos e novos no pobo que traen misterios nas súas maletas...todos os ingredientes para que eses nenos descubran a maravilla que se agocha tras dun libro e que fará que non deixen de ler nunca máis. Con este libro descubrirán que a lectura é un mundo novo onde podes aprender e desconectar por completo da vida diaria, un lugar onde reir e divertirse.Moi boa lectura.

Carlos Vila Sexto

Naceu na Coruña en 1977, aínda que a súa vida familiar está moi ligada á cidade de Ourense, onde transcurriu boa parte da súa infancia e adolescencia.
 Lector e escritor precoz, deuse a coñecer aos catorce anos cando publicou a súa primeira obra, Alén da aventura (1992), gañadora do certame de novela xuvenil "Rúa Nova".
 Un ano máis tarde deu ao prelo Gárgola, tamén na colección Costa Oeste, e outro exemplo do tipo de novela que a Carlos Vila Sexto lle gusta contar: historias ben construídas nas que o medo, o terror ou o suspense fan que o lector non poida deixar de ler. 
En 1995 publicou Cara a fin da luz, abrindo un período no que se volcou na escrita de guións para series audiovisuais e películas, ámbito no que centra o seu traballo profesional. Afincado en Madrid desde hai anos, Vila Sexto regresa á creación literaria cunha novela na que nos ofrece o mellor do seu estilo, ese que xa leva cativado a miles de lectores "As sete mortes". 
Hoxe traémolo a estas páxinas pola súa obra "O enigma de Caronte" publicado pola Editorial Galaxia, obra da que falamos neste blog.

viernes, 17 de junio de 2016

Fragmento de "O enigma de Caronte" de Carlos Vila Sexto

"-Avó...-dixo ela nun murmurio, coma se aínda non o crese.
Xoaquín sorriulle, coma se levase moito tempo sen vela. Acaricioulle a man e despois estendeu a súa, sinalando un dos andeis da libraría, onde aínda conservaba recordos dunha vida da que xa non se lembraba en absoluto. Álex mirouno de novo, sen comprender. Xoaquín sorríulle, pícaro, coma un neno pequeno.
-Ten un dobre fondo...
Ela non entendeu. Achegouse ao andel que sinalaba.
-¿Qué e o que ten un dobre fondo, avó?Aquí só están os teus libros...
Pasou a man por riba deles, movéndoos un pouco. Cando o fixo, pareceulle ver algo detrás duns antigos volumes de historia. Curiosa, meteu a man e sacou do fondo do andel unha vella caixa de cigarros. Estrañada, volveuse sentar xunta ao seu avó. 
-¿É iso o que...?
Pero el xa non estaba alí. A súa mirada volvera perderse no exterior, no pardal que camiñaba a pequenos e eléctricos saltos polo peitoril da ventá. Álex non puido reprimir un xesto de desgusto: aquela podía ser a derradeira vez que volvía ver o avó que recordaba. Gustaríalle poder aproveitar aqueles segundos de lucidez para dicirlle o moito que o quería e o moito que o botaba de menos, xa que aínda que a nena llo repetía todos os días, non estaba segura de que a escoitase.
Resignada, volveu a vista á caixa. Dentro só había moedas vellas, chaveiros oxidados, navallas dentadas, tarxetas de comercios e papeis con nomes e números de teléfono que agora resultaban xa de todo inintelixibles.
"Ten un dobre fondo..."
Álex achegouse ao escritorio e envorcou a caixa sobre el. Quedou mirando o interior baleiro,  e deu un golpiño co dedo na madeira da base. Non lle parecía que soase a oco, pero se o seu avó dixera aquilo...
Colleu unha das navallas que caeran sobre o escritorio e usouna para despegar a madeira, o que conseguiu sen demasiada dificultade. En efecto, había un dobre fondo, de apenas medio centímetro de altura, pero non había nada dentro. Non sabía que esperaba atopar alí, pero sentiuse decepcionada de todos os xeitos. Dende que o seu avó lles dera a pista para poñer en funcionamento a escultura do mariñeiro, confiaba en que lles fose dando máis información sobre aquela historia que parecía coñecer ben. Non obstante, el volvera afastarse de todo e de todos, e ela fora incapaz de arrancarlle nha soa palabra.
Por iso aqueles dez segundos nos que parecera recobrar a consciencia foran tan importantes. Agora, ademáis de importantes, foran totalmente desaproveitados. Colleu a madeira que sacara da caixa para volver gardala.
E entón viuna"

jueves, 9 de junio de 2016

"Pequenas historias" de Julia Fernández Rodríguez

Aqui achego este pequeno gran libro "Pequenas historias" de Julia Fernández Rodriguez, publicado fai un tempo pola Editorial Galaxia, e vos podo dicir que aínda que o título reza "Pequenas historias" atoparedes historias moi grandes e importantes para a vida dos vosos nenos e nenas.

Penso que a sociedade de hoxe en día está moi preocupada pola formación das mulleres e homes, moitas materias importantes, moitos datos para memorizar, moitas actividades que asimilar para poder aceder a postos de traballo cada vez máis cualificados e cada vez máis tecnificados, máis penso que a sociedade de hoxe en día, e as sociedades anteriores a nosa , olvidan os sentimentos dos seus traballadores, dos homes e mulleres que forman a sociedade. O resultado deste olvido forma un mundo con homes e mulleres que teñen moitos problemas para canalizar as súas emocións e para recoñecer como se senten. E cando un non sabe como se sente, tampouco sabe o que ten que facer para cambiar ese estado de ánimo, para exteriorizar os sentimentos positivos que fan que a vida sea moito mellor, e que saquen afora todas esas boas cualidades que teñen os seres humanos para enfrontarse as súas realidades.

Importante é que os profesionáis que traballan cos nenos se deran conta deste problema e que busquen a forma de crear ferramentas e camiños para que eses cativos sepan dicir como se senten, o que necesitan nun momento determinado. Ensinar a atopar as razóns que te levan a sentirte triste, ou asustado, e darte as ferramentas para saír dese lugar oscuro onde te podes atopar nun momento determinado é unha moi boa idea. E así, Julia Fernandez Rodríguez, creou este pequeno libro, e o fixo falando dende a súa propia experiencia, xa que Julia traballou en aulas hospitalarias con nenos, e esta experiencia permitiulle ver as dificultades que as veces os cativos teñen para expresar os seus sentimentos, e permitiulle tamén atopar eses camiños de comunicación para que poidan sacar fora toda esa negatividad, agresividad ou pesimismo ante duros problemas que se cruzan nos seus camiños.

Este é un libro que abre camiños a esperanza, a felicidade, a sinceridade e ante todo é un libro que vos aproxima a unha vida na que os sentimentos existen e afloran. Oito pequenas historias contadas por unha nena, delas sacaredes moitos temas dos que falar cos vosos fillos que pouco a pouco comprenderán como se senten e serán capaces de dicilo , para entre todos atopar a solución as súas dificultades. É un deses libros que axudarán a crear sociedade más aberta, mais sincera e moito máis saudábel.

Se queredes axudar os vosos nenos a ser mellores e a sentirse moito mellor, e a expresar os seus sentimentos e problemas, non teñades dúbidas, mercádeo e compartídeo porque deste libro só saen cousas boas¡¡

Julia Fernández Rodríguez

Julia Fernández Rodríguez é profesora. Impartiu a súa docencia en diversos centros do Ensino Público, pasando por diferentes niveis de Primaria e ESO. Exerceu nos últimos dez anos o seu labor dentro da Pedagoxía Hospitalaria.

Sempre manifestou unha especial sensibilidade na Educación en Vaores (Educación Ambiental, Educación para o Consumo, Educación para a Saúde...), e na Educación Emocional (educación para aprender a ter o maior benestar posible a pesar das circunstancias difíciles polas que poidamos pasar, aprendendo a controlar a ira, a tristeza sen motivo, a ansiedade e o medo).

Dedicou gran parte do seu tempo a afondar neste terreo dentro da educación, como queda constancia polos numerosos cursos, congresos, seminarios, grupos de traballo..., aos que asistiu, coordinou ou dos que foi relatora, tanto dentro en Galicia como no Estado español; así como polos proxectos desenvolvidos nos Centros polos que pasou, algúns deles primeiros premios de Innovación Educativa. Tamén o demostran artigos que escriviu relacionados coa Educación en Valores e coa Educación Emocional. Un dos seus proxectos sobre a arte e as emoscións foi Premio CREARTE do Ministerio de Cultura do Estado Español.

martes, 17 de mayo de 2016

"A Berenguela" de Manuel María

Ola outra vez, agora achego a pequena e preciosa obra de teatro de Manuel María "A Berenguela" adaptada coa música de Nani Garcia formando unha interesante opereta onde os clarinetes e os seus sons farán pasar uns intres moi divertidos os máis pequenos da casa.

Manuel María fixo no seu momento esta pequena obra de teatro cuio título orixinal é "Aventuras e desventuras dunha espiña de toxo chamada Berenguela". Escribiu esta obra para un grupo de teatro de Monforte de Lemos formada por cativos e cativas.

Aqui temos un libro-disco que fará a lectura moito máis orixinal e entretida, xa que a música irá dándolle intensidade os momentos máis importantes da obra, dará o ton misterioso ou o armonizará ó momento feliz da obra, e fará que os pequenos comprendan a mensaxe que Manuel María lles quere dar a coñecer. 

Tralas aventuras da pequeña espiña de toxo Berenguela e a súa confrontación coa folla de carballo, os nenos descubrirán que as sociedades non sempre son acolledoras e xustas cos séus cidadáns e que as veces onde crés que atopas a persoas que te protexerán e darán xustiza, atopas outra cousa ben distinta, inxustiza, abuso de poder, imposicións, privacións de liberdade inxustas, impostos abusivos e medo son algúns dos ingredientes que unha sociedade oscura pode ofrecer os cidadáns. Lugares onde os poderosos pisan os máis débiles das súas sociedades e onde o máis mínimo acto de critica ante as súas inxustas actuacións costará moi caro aqueles que loitan pola libertade dos pobos. Non sempre é así afortunadamente, pero é bo que os máis pequenos sepan o que se poden atopar nas súas cidades ou pobos, nas súas sociedades. E tamén é importante ensinarlles que hai que loitar contra eses abusos e inxustizas. 

Toda esta crítica social, está feita cun linguaxe adaptado en todo momento a comprensión dos máis pequenos, que lograrán asimilar a súa mensaxe sen que lles resulte agresiva, máis ben todo o contrario, comprenderán a perfección que os poderosos fan parecer doces follas de carballo a todos aqueles que lles apoian máis ante os ollos da sociedade farán que os humildes que protestan contra as inxustizas son coma espiñas afiladas de toxo. Toda una crítica social que xoves e maiores deberían de ler si ou si e , a verdade, unha crítica social dun tema moi actual hoxe en día e que traerá importantes reflexións ós lectores.

O comenzo da obra atoparedes un Limiar no que explican a orixe desta obra de teatro e tamén narran de onde partiu a idea  de facer esta pequena e orixinal Opereta. As ilustracións da obra, ben bonitas por certo, corren da man de Miguelanxo Prado e deixarán os nenos pegados o libro ante a diversidade de dibuxos e cores ben bonitas.

Nove cadros de aventuras, dibuxos, sons a cargo do Cuarteto Xerión e cores que farán maravillas nos vosos fillos e fillas, aprenderán máis dos mundos que os rodean e disfrutarán escoitando a voz de María Inés Cuadrado nun conto maravilloso, un clásico da nosa literatura galega e dun autor prolífico como foi Manuel Maria. Con sinceridade teño que dicir que é un libro dos que máis me gustaron ata o momento da Editorial Galaxia, unha xoia que todos deberíades ensinar ou agasallar os máis xoves das vosas casas¡¡ Un libro para ter na túa biblioteca para sempre¡¡ Un luxo de lectura¡¡ Grazas por este pedazo agasallo¡¡¡¡



"Manuel María. Antoloxía poética" de Darío Xohán Cabana e Amelia Outeiro Portela

Aquí sigo no Día das Letras Galegas, e amoso esta vez outro libro "Manuel María. Antoloxía poética" de Darío Xohán Cabana e Amelia Outeiro Portela, unha publicación da Editorial Galaxia para lembrar a obra do autor ó que este ano adica o Día das Letras Galegas que hoxe celebramos.

Darío Xohán e Amelia Outeiro fan unha viaxe entre as letras e os pensamentos de Manuel María para amosarnos a evolución e os cambios que a súa obra tivo co paso do tempo. Para montar este libro, fan primeiro un percorrido pola vida e obra do autor, e na primeira parte do libro presentan unha biografía e unha moi util explicación da obra de Manuel María, as súas influéncias políticas e literarias e o seu devagar pola vida e o amor.  

Na segunda parte do libro, acharedes o que é a antoloxía propiamente dita, unha escolma escollida por Dario e Amelia no que eles pensan que son os poemas máis representativos de Manuel María e de cada unha das fases nas que se pode dividir a súa obra. Neste caso non atopardes poemas da liña localista do autor nin dos seus libros infantís, máis ainda así seredes quen de entender e apreciar os cambios que a poesía de Manuel María foron sufrindo co paso do tempo.

Pola miña parte fun lendo a biografía e a antoloxía ao mesmo tempo, así fun quen de comprender a evolución e os cambios da súa poesía, a creación dun xove Manuel María no que escribe a súa primeira poesía na que se reflexan as súas inquedanzas e se ve claramente esa rebeldia ante o que lle está a suceder na súa vida persoal, ata a poesía feita na madurez da sua existencia onde xa se amosa coma un home comprometido co seu pobo e a súa lingua e non ten reparos en amosar o seu inconformismo co que está a suceder no seu país. Persoalmente gústame máis a etapa da súa madurez onde a poesía é máis reivindicativa e para min a súa linguaxe resulta máis doada de comprender.

Aquí tedes unha antoloxía pensada para todos os que atopades a Manuel María e a súa poesía por primeira vez na vosa vida, e será moi útil e clarificadora, mais tamén é un libro para os que xa coñecedes a este marabilloso poeta e vos resultará unha viaxe agradable para rememorar o xa lido e disfrutar de novo das palabras dun autor que non deixa indiferente a ninguén coa súa obra. 

Penso eu que temos nas nosas máns un moi bo libro para agasallar a quenes aman a poesía, a quenes aman o noso idioma e ó noso pobo, un gran achado¡¡

Día das Letras Galegas:"Labrego con algo de poeta" de Mercedes Queixas Zas

"Eu son Manuel María,
labrego con algo de poeta.
Por eso gardo as albas
no fondo dos meus ollos
e ando de vagar o meu camiño, 
e pídolle ás cousas a súa tenrura
e aos homes pídolles verdade."

Hoxe, Día das Letras Galegas achego aquí unha recensión do libro "Labrego con algo de poeta. Biografía de Manuel María" de Mercedes Queixas Zas que publicou a Editorial Galaxia recentemente. Atopamos nesta ocasión unha biografía moi interesante sobre un dos escritores máis prolíficos da literatura galega de todos os tempos, Manuel María.

Moitos pensarán que ler biografias non ten nada de interesante, saber a vida dun famoso escritor non aporta nada dirán moitos, coñecer a vida dunha persoa a quen as cousas lle foron ben dadas na súa estancia na terra, non é así de simple. Moitas veces os itinerarios vitais dos personaxes das biografías foron ben porque naceron nun berce rico e o destino púxolles as cousas fáciles, pero a outros deses persoaxes as a vida estivo chea de atrancos, e os éxitos das súas existencias os conseguiron a forza de loitar contra todos e todo para poder medrar e batallaron polos seus ideáis ata acadálos. 

Penso que neste caso atopamos cun deses persoaxes loitadores e humildes que lograron deixar a súa pegada na terra e que foron e son exemplo de loita e tesón.Pero tamén hai que pensar que Manuel María, non loitou por ter éxitos persoais que lle fixeran medrar na vida, temos que pensar que este Señor loitou polos seus ideais, polos ideais de todo un pobo, o galego, e pola defensa do seu idioma e a súa cultura. Loitou para conseguir que os galegos de hoxe poideramos usar a nosa lingua, poideramos seguir escribindo os nosos sentimentos coas palabras que mellor nos saen la alma e que mellor falan de nós: o galego.

Facer unha recopilación de toda a información dunha persoa ten que ser un traballo moi laborioso, a súa vida persoal e a súa vida profesional, ambas son indispensables para coñecer quen era o home do que se está a falar. Supoño eu que a intención da autora desta biografía foi a de amosar ó público a repercusión de Manuel María para a lingua galega e a cultura galega.  Para conseguilo, hai que aportar algo máis a súa biografia, algo que diferencie o seu libro dos demáis e fagan que a narración da súa vida sexa interesante e adictiva. Mercedes Queixas logra facer un traballo brillante ao insertar ao longo de todo o libro non só opinións de Manuel María senón tamén retazos da súa obra onde se pode apreciar os sentimentos de Manuel María. Así veremos cales son os propósitos que Manuel María tivo en cada unha das súas etapas, as súas preocupacións e as súas influencias literarias e, as veces, teredes a sensación de que é o propio Manuel María quen as está a relatar. Mais tamén aporta  Mercedes Queixa na súa obra a demostración de que Manuel María foi tremendamente apreciado e recoñecido en toda Galicia pero tamén noutras partes do mundo, moitas foron as persoas e institucións que recoñeceron e apoiaron a este insigne autor na súa loita a favor das letras galegas e da nosa cultura. A autora da obra aporta aquí esa información a través de persoas que viviron con Manuel María, a nivel persoal e profesional que coñeceron a relevancia e que viviron con él esa parte da historia.

A min persoalmente resultoume unha obra moi útil para comprender a evolución e importancia de Manuel María, lin o libro o mesmo tempo que a súa antoloxía poética ("Manuel María. Antoloxía poética" de Dario Xohán Cabana e Amelia Outeiro Portela) e coas referencias desta obra de Mercedes Queixa, comprendín a perfección cómo e qué influenciaba a Manuel María en cada momento da súa obra poética, e fun capaz de ver os cambios na creación da súa obra gracias a esta biografía.

É esta unha biografía escrita pola man dunha persoa que coñece ben a obra do autor, que sabe da súa importancia para Galicia e os galegos, e que non pode evitar amosar admiración polo escritor e a súa obra. Lamentablemente para todos ésta é unha desas biografías que rematan coa morte do persoaxe, pero Mercedes, fainos comprender a todos que Manuel María non desaparece coa súa morte, senón todo o contrario, permanece no recordo e no corazón dos galegos, porque grazas ó seu traballo e o seu tesón hoxe o galego é un idioma utilizado por máis persoas e a cultura galega goza dunha excelente saúde gracias o traballo de xente como Manuel María que loitou para que o galego non caera no olvido, e que loitou contra todos aqueles que quixeron pasar por encima da lingua galega, dos galegos, e de Galicia e a nosa cultura.

De novo hoxe disfrutamos doutra xornada máis celebrando o noso idioma, a nosa literatura e os nosos autores e temos outros 365 días máis para coñecer a importancia e a obra dun autor como Manuel María e para comprender e coñecer un pouco máis dunha etapa da nosa historia e de profundizar máis na evolución da loita e defensa do galego o longo do tempo. Un traballo excelente de Mercedes Queixas e da Editorial Galaxia¡¡

lunes, 16 de mayo de 2016

Fragmento de "Manuel María.Antoloxía poética" de Darío Xohán Cabana e Amelia Outeiro Portela

ACUSO A CLASE MEDIA

Acuso a clase media -grandes e pequenos
    burgueses-
porque eles foron e son os que traicionan
o esprito sinxelo, enxebre e antergo de Galicia.
Pertenzo ó pobo e falo no seu nome.
Falo en nome dos mariñeiros, dos labregos,
dos ferreiros, dos criados de servir,
dos zoqueiros, dos muiñeiros e arrieiros;
dos humildes carpinteiros de ribeira;
dos alugados que iban a Castela;
dos caseiros que non teñen terra de seu;
dos que se ven obrigados a emigrar;
dos probes de esprito e dos probes de pedir;
do coitado xornaleiro que de sol a sol
aínda anda virando a terra co arado romano.
Falo en nome de todos aqueles que,
anque teñen razón, non llela dan.
Acuso a clase media de egoísmo,
de non ser solidaria co seu pobo,
de brutalidade e de ignorancia,
de lles bicar os pés ós poderosos,
de traficar coa fame e coa miseria,
de vivir na súa terra despreciándoa,
intentando borrar o seu idioma,
asasinando o seu ser diferenciado.
Acuso a clase media de servil,
de axionllarse diante dos que mandan,
traiconando os seus, a xente súa,
o pobo indefenso e aldraxado.
Acuso a clase media de imitar
as modas que impoñen en Madrid
e de pechar covardemente os ollos
ás realidades que teñen diante si.
Clase media, grandes e pequenos burgueses,
comerciantes enriquecidos co estraperlo,
viñateiros, aceiteiros, contratistas,
avogados sen lei e sen concencia,
propietarios de casas e de contas correntes,
burocratas que adulades o amo
e que esquencedes o pobo de que vides,
xentes que comerdiades coa emigración,
coa fame, coa inxustiza e coa miseria;
ladrós que percurades tíduos nobiliarios,
asasinos que mercades insulxencias e autos
derradeiros modelo que vos leven ó ceio,
no nome do pobo, eu vos acuso¡

                                                                          Remol.


viernes, 13 de mayo de 2016

Novidades da Editorial Galaxia

Ola a tod@s, aquí tedes as novidades que a Editorial Galaxia achega as nosas librarías e que estou segura será do agrado de moitos de vosotroutros/as.

"Raiolas de sol" do autor Antonio García Teijeiro, un libro onde atoparedes un conxunto dos novos relatos nos que atoparedes pequenas historias que abren pequenas fiestras a outras realidades que non pederedes nin imaxinar. Unha mestura de persoaxes, vellos músicos e mestres e poetas e mentes curiosas dispostas a deixar cambiar a vida para sempre por un verso, por un beixo, por un acorde. Unha das obras máis delicadas da produción, intensa e tamén chea de luz, de Antonio García Teijeiro.

 Eu non lin nada aínda deste autor así que animareime con estes pequenos relatos e logo xa se verá. Gustoume polo de pronto a súa portada, colorista e bucólica, así moi dos anos 60...





Outra das novidades que nos achega a Editorial Galaxia é "A garza insomne", un volume que reuno os relatos -finalistas e gañadores- do Certame de Narracións Breves Manuel Murguia entre os anos 2013 a 2015. o seu interior discorren paixóns e gozos dignos de ser descubertos: a brutalidade da guerra, a vaidade intelectua, o peso da culpa, a frustración amorosa, as profesións máis sanguinarias, a vinganza, a felicidade imposible, estraños crimes, difíciles decisións, o verdadeiro e o falso coñecemento, o costumismo máis rico e en xeral as enerxías telúricas que nos moven, inexorablemente, a continuar vivindo. Todo vaixo a imaxe dunha garza insomne...Un pequeno gran libro onde atoparedes autores coma Adolfo Caamaño, Pedro Larrañaga, Xosé Alfredo Naz Fernández, David Pérez Iglesias, Antonio Piñeiro, Juan Tallón, Antón Vázquez e Eduard Velasco.

Penso que promete ser un mar de boas historias, apuntado queda¡¡




 Engado outra obra máis da Editorial Galaxia, neste caso falaremos da obra de titulo "A boca do monte" da escritora Celia Díaz Núñez, neste libro cóntasenos a historia da existencia dos habitantes do Castro de Ares, estamos no século II, e a chegada dos romanos , ávidos de conseguir o ouro do rio Sil, vai alterar a vida deste pequeno pobo.

A construción do túnel de Montefurado condicionará as vidas de Navia e Tureno, de Caio e Cornelia, de Aldriz e de Moira...Todos terán que sobreporse ás circunstancias nuns tempos en que o amor, a cobiza e as ansias de poder eran as razóns que movían o mundo.

A seción Costa Oeste agocha esta novela histórica que promete unha lectura que atrapa.



Finalmente dende a sección Literaria da Editorial Galaxia sae este libro de título interesante "A fuga a Exipto" do escritor Bernardino Graña. O autor presenta unha novela histórica na que fai unha reinterpretación narrativa da vida de Xesús Cristo. Así, Bernardino aproveita os máis novidosos achados da investigación histórica para transmitir a quen le o acontecer da vida cotiá daqueles tempos. O autor presenta unha das etapas más enigmáticas do fundador do cristianismo.

O autor conta a orixe desta obra: "A fuga a Exipto en realidade empezou a concibirse en 2003, cando me deron o Premio Eixo Atlántico, e concibíaa como unha continuación dun capítulo final do Protoevanxeo do neto de Herodes, onde se di que a Santa Familia vai por uns cinco anos a Exipto escapando da furia de Herodes, rabioso por matar a Xesús, proclamado polos pastores como Rei de Israel" 

Bernardino Graña explica tamén a xenealosía dun dos episodios fundamentais de A fuga a Exipto, episodio que axudou ao autor a dar senso e cabo a historia da fuxida e a explicar a súa importancia para o cristianismo: "Segundo investigacións recentes, e segundo os coptos, a Santa Familia estivera na localidade de Maghagha, ao localizala, por fin puiden escribir o capítulo situado nesa localidade das beiras do río Nilo. Xesús (tal vez en Alexandría, a onde volveu) coñeceu xente da India de relixión hindú ou budista e de ai lle vén o de ofrecer a esquerda se che pegan na dereita e o de "ama o teu inimigo", actitude inconcibíbel no noso occidente.

domingo, 8 de mayo de 2016

"Adral" de Xosé Filgueira Valverde"

Hoxe falaréi dunha das achegas da Editorial Galaxia, unha obra do autor Xosé Filgueira Valverde, neste caso falaré do libro "Adral", unha compilación de artigos escritos polo autor dende 1979 ata o momento da súa morte. Publicáronse en distintos xornais e logo recopiláronse para formar a obra da que estamos a falar hoxe.

Neste libro non atoparedes outra cousa que non sexa Galicia e asemade tamén unha proba irrefutable da intención do seu autor de aprender máis e máis sobre a súa terra, e dar a coñecer as súas investigacións ó resto dos galegos para que non se esqueza a nosa cultura, e para que non se perdan as nosas tradicións.

Eu non coñezo moitos libros con esta mistura de témas tan variados, investigacións curiosas que nalgúns momentos fan que o lector quede abraiado, ou que na súa face aparezca unha sonrisa tristeira o pensar que moitas das cousas que conta Filgueira Valverde xa non se levan a cabo, ou se perderon, ou se fixeron eliminar...e só quedan documentos escritos que recollen eses símbolos ou festas e costumes, e as veces nin eso queda xa.

É un libro con relatos cortos, separados por temáticas que co seu título xa indican por onde van a ir mais ou menos as cousas, así "As verbas", "Os símbolos", "O rito e a cantiga", "Os oficios", "As artes" e "As letras" son as seccións nas que se divide o libro. Todos conforman un libro de lectura agradable polo ton desenfadado e informal que o autor escolle para dirixirse ó lector, así, ben parece que estéas a pasear con Filgueira Valverde pola beira do mar e o autor conta curiosidades da nosa lingua, empezando pola palabra "adro", a súa procedencia e os seus significados e seguindo por un mar de témas que non deixan indiferente a ninguén.  Persoalmente quédome neste libro coa parte de "o rito e a cantiga" no que fala e presenta explicacions sobre a orixe dos colores do traxe galego, por exemplo, ou onde conta que as mulleres  doutros tempos comían barro, si si...xerros, cuncas, púcaros eran mercados para comelos as mulleres , máis teredes que acercarvos o libro para saber porque o facían ; coñecereces que eran as Penlas de Redondela ou saberedes como inxeniaban algúns para saciar a fame do seu pobo ou máis información interesante do noso botafumeiro; de onde sae a idea de presentar mans e cabezas de cera ante os santos nas nosas romarías e moitas cousas moi interesantes que nalgúns casos deixaránvos pasmados. En todos os grupos nos que está dividida a obra atoparedes algo que os gustará.

A lectura deste libro non interferirá coa lectura doutros libros,  pois a temática e variada e nada ten que ver cunha novela, e será do gusto de todos aqueles que lles guste coñecer máis da nosa cultura, do uso das palabras, do orixe das mesmas, das nosas festas e costumes ou coñecer máis sobre persoas importantes na nosa cultura. Dende logo revela este libro o traballo importante de todos aqueles homes e mulleres que indagan nas entrañas da nosa cultura para intentar recuperar aquilo que era noso e que fixo dos galegos o que hoxe en día son. Penso que é unha boa forma de recordar, amosar e recolectar de maneira escrita o que fomos para que non se olvide e unha maneira moi boa de animar a que non se perdan estas tradicións, usos e costumes tan nosos que nos fan únicos.

Persoalmente gustoume moito o libro, e disfruto pensando que aínda me queda lectura pois a Editorial Galaxia  recopilou máis destes pequenos e interesantes fragmentos para compilalos noutros libros como son Segundo Adral e Terceiro Adral. Lectura recomendada si ou si¡¡

viernes, 22 de abril de 2016

"Almas de algodón" de Enric Lluch

De novo de volta, e nesta ocasión falando dun pequeno libro infantil de título "Almas de algodón" do escritor Enric Lluch

A Editorial Galaxia trae un libro para os pequenos cunha traduccion feita por María Dolores Villanueva Gesteira e tamén cunhas ilustracións de Pablo Oliveiro en branco e negro que farán a lectura moito más amena os mais pequenos da casa.

Nesta ocasión, teremos nas nosas mans un libro no que tocarán o téma da discapacidade intelectual, e o farán dunha maneira amena e cun vocabulario fácil de entender para os nenos. Coñeceredes ó pequeno Carlos, un neno con memoria pequena, pero un gran neno. Saberedes das súas dificultades para adaptarse as novas situacións, das complicacións que para él supoñen as pequenas cousas da vida e os problemas que pode ter para coñecer amigos dada a incapacidade que as veces ten a sociedade para aceptar as diferenzas que teñen os demáis e para entender o que é unha discapacidade intelectual e como tratar con as persoas que son así.  Tamén verán cómo nos colexios axudan e apoian ós nenos con diversidade intelectual, e como co apoio escolar, das familias e dos seus amigos, estes cativos intégranse dentro da nosa sociedade.

Este libro toca o téma dunha maneira delicada e fará ver ós vosos cativos que todos temos dificultades para facer ou aprender as cousas, non só as persoas con diversidade intelectual, e que con axuda uns dos outros sempre podemos sair adiante. Aceptar as diferencias dos demáis sempre é bo, enriquecedor xa que non só aprendes formas distintas de afrontar a vida, senón que aínda por riba coñeces xente maravillosa que enche a túa vida de ledicia.

De cara ó final do libro atoparedes un epílogo moi interesante onde con palabras fáciles, explícaselle ós nenos o que é unha discapacidade intelectual e cómo funciona a mente dunha persoa con este tipo de dificultades. Unha forma moi agradable para que os nenos acepten con normalidade este tipo de situacións e que aprendan a solventar os medos e inquietudes que atoparse con persoas con diversidade intelectual pódelles ocasionar.

Unha ferramenta fundamental para a integración é a educación, é vital ensinar as nosas sociedades a aceptar a todas as persoas "diferentes" por ter unha diversidade funcional ou intelectual, e a lectura deste tipo de libros fará que os nosos pequenos formen nun futuro próximo unha sociedade integradora, que apoie e axude a que estas persoas podan levar unha vida plena, é un traballo de todos. Eu non dubidaría un instante en poñer nas mans do meu fillo este libro, porque o fará pasar un agradable rato coa lectura e o fará crecer como persoa.

Enric Lluch

Enric Lluch, autor do libro "Almas de algodón", é un escritor que fundamentalmente publica en valenciano. Forma parte de importantes asociacións como o PEN Clube. Unha das cousas que fai continuamente é visitar as escolas para falar dos seus libros, comentándoos e aprendendo dos comentarios das lectoras e lectores. A súa obra está traducida, ademais de para o galego, para o eúscaro, castelán, inglés, francés, alemán, portugués, chinés, grego, polaco, xaponés e incluso par o sistema Braille.
Ten máis de cen obras publicadas, destacaremos unhas cuantas:

- Caperucita y el lobo bobo
- Siete cabras cabreadas
- Las increibles botas del gato
- Los músicos que braman
- El saxofonista de Hamelín
- Tres cerditos duros de roer
- Un quijote en bicicleta...

jueves, 21 de abril de 2016

Fragmento de "Almas de algodón" de Enric Llunch

"O mestre comeza a debuxar figuras no encerado. Cando acaba, pregunta a un neno da primeira fila como se chama a primeira figura que debuxou:
-Rectángulo- contesta o rapaz.
A continuación, sinala a segunda figura e pregunta coa súa voz forte:
-A ver, o novo, como se di esta?
Carlos sente un bum-bum no medio do peito. Centra a vista atentamente no debuxo e contesta cun fiíño de voz:
-É unha tenda de campaña...
Toda a clase escacha a rir. Ata o neno gordo da esquerda da palmadas sobre a mesa mentres ri con toda a forza.
Xaime manda calar o barullo e observa a Carlos como o faría un gabíán.
-Asi que unha tenda de campaña...-e engade-: Á hora do recreo espérasme, que teño que explicarche algo.
Un pouco despois soa o timbre. O mestre fai un sinal e todos saen da clase. O neno gordo, mentres pasa por diante de Carlos, rosma:
-Ti es parvo ou que?
A nena con pencas non dá un chío. Tan só pasa ao seu carón máis estirada ca unha palmeira."

lunes, 18 de abril de 2016

"Amor é unha palabra coma outra calquera" de Francisco Castro

"Amor é unha palabra coma outra calquera" é a derradeira novela de Francisco Castro, un libro publicado pola Editorial Galaxia da súa colección Literaria.

Francisco Castro amósase aquí coma un mentireiro porque él ben sabe que "Amor" non é unha palabra calquera, o sabe él e o saben os personaxes da súa excelente novela. É unha obra corta, unhas doucentas vinte follas, con capítulos de títulos moi orixináis non moi longos, máis o que si é, pódese dicir con tranquilidade, é unha novela diferente, adictiva, misteriosa. É unha novela que vos fará pensar e que os romperá un pouco os esquemas cando empecedes coa súa lectura.

Como ben sendo habitual en min, non falaréi do argumento da novela, para eso ides tela que ler, pero si vos diréi que é unha novela no que tal vez o importante é, non tanto o argumento en sí mesmo, senón o trasfondo da novela . Porque "Amor é unha palabra coma outra calquera" é unha novela de misterio con moito trasfondo.

Penso que desta vez, o autor, Francisco Castro toleou, si, si, toleou de todo!!. Penso que tivo unha idea xenial un día pola mañá cando espertou, correu a coller un lapiz e escupiu todo o que o seu maxin tiña que dicir nun papel...e saíu esto...unha obriña xenial¡¡ Francisco Castro tiña necesidade de contar...e escribiu, escribiu e escribiu e dunha maneira maxistral fixo unha novela onde os os diálogos e a narración mestúranse formando unha estructúra única, pero ainda que todo sexa de corrido, e o autor só toma folgos cando crea un novo capítulo, digo que sorprenderavos o ben que se pode ler e comprender a novela. Saberedes perfectamente cando fala o autor ou o narrador, cando un persoaxe ou simplemente cando tedes ante vos unha simple descripción. Acertaredes  coa tonalidade do diálogo e coa intención de cada unha das frases do libr. A min tróuxome a mente a un Saramago brillante no seu libro "Ensayo sobre la ceguera" onde utiliza o mesmo recurso que Francisco nesta súa nova novela. Estou segura que uns cantos deixaredes a novela en canto comprobedes o que vos digo...perderedes un bo rato de lectura xa volo digo agora.

O autor, déixa pasmados ós lectores ante a evolución dos acontecementos na novela, acontecementos que amarran ó lector á lectura , unha pola historia de misterio que desenrola, máis tamén polo análise que se vai facendo aos poucos por todo o libro, reflexións ben traídas que vos fará pensar moito sobre o amor, o téma principal, o Amor que todo o move neste mundo ainda que moitos non o queran ver. O libro é unha gran reflexión sobre o Amor e a vida, unha forma de constatar que neste mundo todo o que se fai e se desfai é por unha razón moi importante: o amor.

Pero eu engadiría máis, eu vexo nesta obra que é un libro sobre as mulleres, a súa evolución e o seu despertar ó longo do tempo. Os cambios de Carla nesta novela, amosan como a Muller evoluciona nas súas formas de pensar ao longo da historia, vai mudando o seu concepto do Amor, e se rebela ante unha sociedade machista que a quere someter e non a acepta tal cual ela é. Se libera pouco a pouco desas cadeas, e vai amosando cales son as súas necesidades e os seus desexos, demostrando que esa independencia e esa forma de ser e de ver a vida que teñen as mulleres enriquece á sociedade, abrindo novas vías de convivencia e crecimento da sociedade da que forma parte. Carla muda a súa forma de ver a vida e o amor, e se enfronta a un cambio radical na súa forma de vivir que lle amosa a realidade que nunca quiso ver, porque ela seguía un codigo de conducta que a sociedade lle inculcara dende pequena , un código de conducta no que a muller o da todo para facer feliz a súa parella, deixando de lado as súas propias necesidades.

As mulleres abren os ollos ante o mundo, un mundo no que se prepara ós homes e ás mulleres a loitar, a estar preparados para enfrontarse a todo o que a vida te pon por diante...pero non a loitar cos sentimentos, coas emocións. A sociedade actual non ten manual de instruccións para solventar os problemas derivados das emocions cambiantes e os sentimentos do resto de seres humanos e ante esa carencia as sociedades improvisan e baten con violencia ata atopar a solución correcta.

A través de Carla e a súa conducta, veremos tamén a  importancia de quererse a un mesmo para logo querer ben os que teñes o teu redor, a famosa autoestima , que fai maravillas pois permite ver cando se os que teñes cerca te manipulan, te pisan ou te maltratan psicolóxicamente; unha autoestima que permite distinguir tamén  a aqueles que te queren ben. En fin, penso que o persoaxe de Carla da para moito que falar e para moito que pensar, e xa non vos digo máis...porque logo temos a César...e Xabier..en fin...un trio que reflexa distintas formas de amar e de entender o amor que dará que falar.

Son moitos os interrogantes que trae o libro sobre o amor, que buscamos na parella? por qué sentimos dunha maneira cunha persoa e con outras doutra? e tan malo o sexo sin amor? cómo podes saber se o que sinte o outro é amor realmente, ou apego, ou simplemente atracción sexual?cal é o mellor xeito de vivir en parella? dous que se queren poden non querer estar sempre xuntos?.ata que punto é lícito deixar que o outro/a renuncie as súas cousas para que a súa parella consiga os teus ideáis?.. que queren os homes das mulleres e viceversa?...moitas moitas preguntas. 

Pero tamén resaltaría do libro ese mensaxe que manda de Carpe Diem, de aproveita o que tes aquí e agora porque o pasado xa pasou e o futuro e incerto...e perdemos moitas cousas bonitas e boas que tal vez logo non podamos levar a cabo, perdemos amistades, experiencias, cousas que aprender, cousas sinxelas que vamos deixando a un lado e que logo non podemos levar a cabo porque neste mundo temos o tempo contado, nos guste ou non.

Penso que é unha novela desas que cada vez que a lees atopas un novo matiz, unha nova reflexión que en lecturas anteriores habías pasado por alto, un libro entretenido e profundo que amosa claramente que Amor, non é unha palabra calquera. Para min unha novola excelente que recomendo ler a tod@s¡¡¡¡ Francisco, parabéns por esta nova novela túa, non deixa indiferente, fai pasar un rato agradable e da moito moito que pensar ata a derradeira das súas follas. Agora só queda unha pregunta que facer...Francisco...para cando unha nova novela?¡¡



Fragmento de "Amor é unha palabra coma outra calquera" de Francisco Castro

" Aquela escena, a da ruptura, aconteceu porque Xabier quixo que acontecese. Como en tantos outros momentos da súa vida foi el que actuou e ela quen reaccionou. Así foi sempre. Ela viviu pregando a súa vontade á vontade del. Mais cando tal se fai, cando alguén actúa así, no fondo é porque se agarda algo, algún premio, algunha recompensa, neste caso, emocional. E que era o que ela esperaba?, que buscaba? Ela diría: nada. Absolutamente nada. Eu nada buscaba. Amar é dar. Amor é Dar. Amor é renunciar para que o outro sexa. Amar é sacrificar por un soño común. Si, Carla, isto xa o falamos. E xa dixemos que  é un erro. Porque non hai un proxecto común. Hai como moito, proxectos. Proxectos dos dous, pero cada un co seu. O de  Xabier estaba claro e era realizable sen grandes complicacións: vivir ben, traballar duro, e estar tranquilo na casa. Contigo. O teu, non obstante, era moito máis fodido: facelo feliz, que el me faga feliz, sermos felices os dous xuntos polo feito de o estar. Iso é unha putada, Carla, a nada que o penses é unha putada. Pensar así é unha putada. Actuar así é unha putada. Debiches entender que só podías ser feliz por ti mesma, non a través do teu marido. Así nos aprenden a ser a todas e a todos, e por iso rematamos sendo, en especial tócavos ás mulleres, peor tratadas pola educación convencional occidental tradicional familiar machista, etcétera, simples e complicadas amantes do amor. E por iso, Carla, quixeches velo feliz, e cediches en todo, por el, por darlle gusto, estando atenta ao que quería ou ao que pensabas que el quería ( a pesar de que el non che prestaba atención, non se preocupaba pola túa felicidade, de feito, nin sabía, non o culpes, que tiña que facer tal cousa). E ti esperabas, por esa actitude túa, bicos, aloumiños, sexo, agarimo. Mais non funciona así. Nunca funciona así. Non o esquezas nunca, Carla, e menos hoxe que estás a piques de iniciar unha aventura que nin imaxinas"